Bir sonun öte tarafında kalan ne varsa çürüme üzerine bırakılmıştır.
Son sözler hasebi imkânı buna mecbur kılmaktadır kimi zaman.
Ne söylense başka bir kıvamdadır artık kelimelerin fecri.
Yasaklanmış her ne varsa söze gelmeden
Kıyaya vurmalı bir vahşi olmanın hazzıyla beraber.

Ne kadar daha süre bilir ki senin olmayışın
Yâda ne kadar daha taşır yürek kendi kıvrımlarını
—senin basıp geçtiğin-

Suretine yakıştırdığın ile gittiğin yolun tezatlığı
Açık bir yere işaret etmektedir görmek isteyenlere.
Velev ki olmaya görsünlerin sendromu baş göstermesin
Vücudun azalarında.
Gülünç olma haline tekabül etmek bu değildir aslında
Yakıştırdıkların kadar varsın.

Kendine bol gelen elbiselerin karşılığıdır hemen ortasında durduğun.
Sözler boşa söylenir her yüzüne hazan çarptığında
Bunu bile görecek takat
Artık dönmemek üzere olanın şehrindedir
Ve sen son otobüsü kaçıralı çok oldu…

Görmek istediklerin biraz da seninle alakalı
Göremediklerin hakeza yine öyle…
Anti parantez söylenceler masallarda kaldı
Ama görünen
Sen kaf dağının öte tarafında bağdaş kurmuşsun Simurg ile.

Aziz bir kudret her dem başında zannedersin
Yoktur kendi şarabını dolduramayana böyle letafet
Bil(e)mezsin…

Yazmamalı mı yoksa yarım mı kalmalı diye uydururken bir sürü heyula
Girdap sarıvermiştir bir etrafına bakınsan.
Bak işte yoktur faslına doyumsuz biri
Ama sen mecnun kılıklı
Önüne her gelen olmuştur Leyla cihetli

Söylenecekler bitmemiştir
Ama
Âmâların diyarı sarmıştır bir kere
Bu kuyudan su içen her bedene…
Her buradayımlı sözlerin sonu gelmeli
Yoksa sana gelmesi için sana “sen”den kalmayacaktır

Söze sukut düşürmenin vaktidir artık
Sukuta yakışıklı bir endam…