Ancak, kentlerin ara sokaklarının gizinde nefes alabilenler için müthiş bir “kapı”dır havuzlu camii. Kendi ücrasındadır, iki kapısı vardır ve ikisi de ara sokaklara açılır. Ona havuzlu camii demem bahçesindeki ufak ama deruni manasıyla bakmaya doyamadığım süs havuzdan ileri geliyor. Bakmayın süs dediğime ben onu hep “kocaman ve insana cevap verebilen bir su evi” olarak görmüşümdür. Çevresinde oturursunuz, anlatırsınız dinler, susarsınız dinler, ağlarsınız dinler. Sonra o seslenir siz dinlersiniz gayet berraktır sesi. Onun bize bir şeyler söylemeye çalıştığına yemin edebilirim. Ayrıca açıkhava kütüphanesi de mevcuttur. Çoğu rafı içgüdüsel olarak silip yeniden dizmişliğim vardır –görenler biraz tuhaf bakmıştır evet-. Kütüphane öyle bakılıp geçilecek türden değil içerisinde Alaeddin Özdenören’in ilk baskı ve imzalı kitapları vardır diyeyim siz gerisini anlayın. (Bu haberle beraber kitap çalmanın caiz olmadığını belirtmek istiyorum) Bu ve bunun gibi birçok kitaba gözüm gibi bakmakla beraber onları bir sonraki gün aynı yerde bulabilmek için özenle saklarım. Bu ehemmiyetli kütüphane ve su evi’nin dışında gayet bakımlı bahçesi vardır. Camiiye yakışacak kadar temiz bahçesinin toprağı envai çeşit çiçeğe analık yapar.

Velhasıl namaz kılarsınız, kitap okursunuz, suya kaptırırsınız gözlerinizi. Ezan-ı Muhammedi’ye saatler kala gelir, namazı bekleyişin en dolu anlarını yaşarsınız. Her zaman “dünyanın en güzel yerleri camiilerdir elbette” deriz ama havuzlu camii, camii içre camiidir. Siz yeter ki kapısını açın..

neden farklıdır konyada razamanı yasamak?

ki cihat meriç bey teravihlerinden dem vurmuş..
teravihi bile gönüle köprü etmiş...

öğrenci olupta konyada ramazanı pür telaşla yasamayan azdır sanırım...
her iftar hiç tanımadığın konyalı ailenin sıcak sofrasındasındır
o sofrayı görünce yüzünde bir sevinç dalgası olur
arkadasını dürtersin
''su sofraya bak müthiş ya'' dersin..
onlara bakmak bile seni doyurur dolayısıyla bitiremezsin...

sonra tanımadığın baska öğrencilerle bir hasbihal baslar
o ailenin sıcak sözleri

sonra konyanın ramazan akşamları

aktivitesi ramazanda iki kat olan konya ramazanına hiç doyum olur mu ki?

ben doyamadım...
lakin konya razamanlarından uzagım artık....
inş.. daha güzel ramazanlarda buluşuruz...içinde konya olan...

bana özlediğim konya tılsımını yasattığınız için tesekkürler...

Konya camiileri gerçekten başka bir manevi hava taşıyor... Kapu Camii cezbenin ortası sanki. Aziziye Cami bir nezaket abidesi... Selimiye Camii daha bir haşmet abidesi... Kaç ramazan ,kaç teravih kıldık her gün bir camiinde Konya'nın... İkindi serinliği çökerken Şems'in bahçesinde, "Bugün nereye gidiyoruz, hangi camiide kılıyoruz teravihi efendiler..." sohbetimizin giriş kapısını oluştururdu... Eğer ki müsait isek uzak camiileri tercih ederdik, yok iş güç, ders filan varsa Şerafeddin Camii, İplikçi Camii veya illa Şems Camii mekanımız olurdu... Ne günlermiş. Boşa geçirmeyip idrak etmeye çalıştığımızı görmek az da olsa bir teselli veriyor bana. Konya'ya özel selamlar...