çocukluğum;
kış damında günler geçirdiğim
dağ köyünde bir sokağın
kapkara evinde geçti...
rüzgarların ve çınarların hasbihaline
dahil olabilmek ümidiyle belki
eskiyen tahtalarla birlikte
hergün biraz daha yaşlanırdı çocukluğum...

çocukluğum;
kış damında günler geçirdiğim
dağ köyünde bir sokağın
kapkara evinde geçti...
rüzgarların ve çınarların hasbihaline
dahil olabilmek ümidiyle belki
eskiyen tahtalarla birlikte
hergün biraz daha yaşlanırdı çocukluğum...

komşu köyden Hasan öğretmen
isteyince verirdi
bir defter, bir kalem, ya bir kitap ya da bir öğüt
bense en çok polisiye isterdim
faili meçhul adamları
bulabilmek için köyümde...

bizler hayatın en koyu renkli tenleriydik
oysa aktan da ak insanlar derdi radyolar bize
frekanslar ve gazete küpürleri
hepsi överdi Ayşe yengeyi
yermeden bir gün kocasını
uyuyamazdı Ayşe yenge...

işte en koyu rengimde
aydınlıktı geleceğim
polis olacaktım son bölümde
bitirecektim son romanı
bilmezdim sonradan rengim açılır
giderim meçhul şehirlere
faili meçhul ümitleri
bulamadan cam köyümde...

çocukluğum
bitiremeden bir romanı
yaşlanıp gitti dağ evimde
sonuna geldikçe kırıştı
sayfalar ya da ellerim
çocukluğumu
ninem gibi soludum
onun gibi olamayıp
daha açmadan soldum...