O'nu ilk caminin dışındaki son cemaat yerinde namaz kılarken gördüm. Dış görünümü kendine özeldi; başına doladığı örtüsü, şalvarı, yeleği ve ilk bakışta tüm dikkati toplayan sakalları...

Onu bir süre uzaktan izledim. Aradan uzun zaman geçti ve biz en azından merhabalaşmaya başladık. Belki de sohbetimizin kenarına gelip büzüşmeseydi hiç bir zaman merhabalaşamazdık. Zamanla haftalık muhabbetin müdavimi oldu, yinede birbirimize yakın değildik; çünkü hemen ortamdan kayboluyordu, sanki insanlardan kaçıyordu. Kendi dünyasında mutlu bir yaşam. İnsanın acımasız dilinin sokmasını istemediği özel bir yaşam. Belki de çoğu kişinin istediği ama farklı sebeplerle yaşayamadığı bir hayat tarzı.

İşte o bizim istediğimiz hayatı yaşıyordu ve onun hayatına dilimin ve aklımın zehrini vermeden edeple yaklaşmalıydım. O kapıdan geçmek kolay değil.

Bir gün yine namazı kılmış mescitten ayrılıyordu.

Ben -Bu aralar görüşemiyoruz.
O -Ziyarete gelmiyorsun ki.

İstediğim cevabı almıştım. Bir pasajın girişinin sağ kenarında kendisi gibi kıyılara sıkıştırdığı küçük bir tezgahı vardı. O'nun değer vermediği dünyalığını çıkaran ekmek teknesiydi. İhtiyaçlar sinsilesine balta vurdu mu, bu dünyada geçinmek pek zor olmasa gerek.

Şimdi ziyaret zamanı. Ben konuşmayı sevmem diyene kadar epey konuşmuştuk. Gerçekten de ağzından kelimeler tartı ile dökülüyordu. Çok küçük yaşta yalnız kalmış. Dedesiyle büyümüş. “Birilerini görünce yüzümü kapatırdım, çok içine kapanık bir çocuktum, işte bu ar bizi bu hale getirdi.” diyor. (Ar insanı arıtır ve günahlarda uzak tutar. En yüceside Allah'tan ar edecek mertebeye ulaşmaktır. İnsanlardan çekinip bir çok şeyden uzaklaşırız da yalnız kalınca bir çok yanlışı yaparız. Bu Allah'tan ar etme makamına gelemeyişimizdendir.)

Akıl ve dil durur mu, fırsat bulunca kendi hayatımıza göre onun hayatını kıyaslıyoruz. Şöyle olsa böyle olur mu. Kestirip atıyor; “Bu benim hayat stilim.” Beklenti olmayınca dünyadan , insandan kılınç keskin oluyor. Kenarına sokulduğu caminin imamıyla mevzuyu değerlendirirken Hoca şöyle dedi: “Bazen hutbeden sonra yanıma gelip değerlendirme yapar, kendince eksik bulduklarını ifade eder.” Zamanın Behlül'ü dedim kendi kendime. Hoca ekliyor: “Çok kitap okur.” “Oku”madan dan öyle bir dik duruş sergilenemez zaten.

Bir berduş ile münzeviyi birbirinden ayıran ince çizgi: “OKU” kelimesi değil mi? Elbette muhabbetlerimiz devam edecektir. Fakat ne kadarı kayda geçer bunu bilemiyorum; çünkü her şeyi yazmak çok zor. Belki de ondan önce ses kayıdı yapıp sonra o kayıt çözümlenerek muhabbetler yazılıyor. Her beldenin; velisi, delisi, aptalı, abdalı, zengini, fakiri, bilmişi, çekingeni, orta hallisi vardır. Fakat yazanlar hep uçları seçer; çünkü sıradan yaşayanlar bile sıradışı bir yaşam öyküsü arar. İz bırakanlar da yere farklı basanlar değil mi. Aynı yolu yürüyenlerin bıraktığı tek izdir ve içinden kime ait olduğunu bulamayız. Yol aynı iz farklı olabilir; çünkü her insan ayrı bir alem. Yeni insanlar hayatımıza yeni pencereler açar.