sevgili blog arkadaşım zeynep, güzel bi şiirdi. mehlika ile aslında hemfikirim, belli kalıplar hüküm sürüyor... ama ben kelimelerin klişeleştiğini düşünmüyorum.

s/onsuzluk gibi ayrımların klişeleştiğini düşünüyorum. susmak her yerde susmaktır. birileri çok kullandı diye ben güzelim susuşlarımı başka kelimelerle yoramam. başka kelimelerle yormaya çalışmanın yazı açısından çok doğru olduğunu düşünmüyorum. tembelliğimi ele vereceğim yine ama ben hiç bir yazım üzerinde saatlerce uğraşmam. yazarım, biter. belli şeyler vardır, ölçülerimi kendim belirlerim.

bu şiiri sevdim diyorum, bu beni yorduğu gerçeğini ortadan kaldırmaz. şiir beni yordu çünkü noktalama işaretleri ile parçalanmış kelimeler iki anlamı aynı anda düşünmemi gerektiriyor. bu tarz şiirleri okumaktan kaçınıyorum. kaçınıyorum çünkü gözümü yoran gönlümü de yorar. mavi adacılar nedir bilmem mehlika'm:) ben o döneme şükür ki yetişemedim... benim bildiğim şudur ki kelimeleri eskitmek kimsenin harcı değil... tarzda bi yamukluk vardır... düzelir mi bilmem. ama herkes nazan bekiroğlu gibi cümleye başlar, herkes taksimlerle postacıya adres veriyor gibi şiir yazarsa düzelmez... herkes sevdiği adamı yusuf sanıp ah yusuf vah yusuf derse bu iş yürümez. mehlika bu sözümü çok sever 'kuyu edebiyatı yapmayın bana'... herkes nefsini kuyular içine atmadan gömlek yıkamaya kalkarsa olmaz...

ve adige baturun dediği gibi; 'züleyha çıktı çıkalı leyla demeyi unuttuk, tek kazancımız bu...'

sahiden böyle, belli kalıplara takılı kalmayalım, ve heba etmeyelim 'meryemin iffetli susuşunu'

baki muhabbetle...