“Yitirilen tüm babalara”

Babacığım;
Gözlerinde ölüm sessizliğini yakaladığım günden beri ,birşeyleri ötelediğimi fark etmemişim.Seni yüreğimde koca,yıkılmaz,yenilmez bir çınar gibi büyütmüşüm yıllar yılı. Şımarık bir çocukken birdenbire büyümenin şokunu yaşıyorum yokluğunla. Sen yoksun öyle mi?İşte bunu kabul edemiyorum bir türlü.Sen benim güvenli sığınağımdın,en kırılgan yerlerimi gizli bir şefkatle onaranım…

Dönüp dolaşıp dergahına yüz sürdüğüm,orda beni beklediğinden emin olduğum huzurlu bir kapının anahtarıydın.Kara bulutlardan rahmet gibi yağardın daraldığım vakitlerde. Belki kelimelere dökmezdik ama bilirdim sen onaranımdın,yaralarımı saranım…

Bir yalnızlığım şimdi yokluğunla,eksik yaralı bir yanım.Hayatıma ne büyük bir anlam yüklediğinin farkına varamadığım uzun,uzun yıllar geçmiş,nankörce bonkörce harcanmış seninle dolu uzun yıllar.Baktığım her yerde senden bir parça duruyor,öyle canlı öyle unutulmaz.Dimdik bir çınar gibi;ayakta,onurlu,sadece Yaradana sığınan bir gidişin vardı. Gidişin ne kadar da manidardı.

Ne çok sustun baba…Uzun zamandır söyleyemediklerinde ne büyük konuşurdun,ne çok şey anlatırdı gözlerin.Onlara bakar acı çekmemen için yalvarırdım Allah’a.Bir çınara dimdik ayakta ölmek yakışırdı,öyle veda ettin bize ve hayata.

Ne senin kendine ne de bizim sana bir türlü yakıştıramadığımız,içimizi yaralayan çaresiz ifadelerle bakan gözlerin değil hatırlamak istediğim sana dair.Çocukluğum,genç kızlığım ve en çok da anneliğim senin kuşattığın ne çok anıyla dolu.Şimdilerde anıların arasından çekip çıkardığım mutluluk karelerinde yaşıyorum seni.Her daim canlı tutan hatıraları kızım var senden bana kalan.Onun dilinde her gün,her dakika konuşuyorsun benimle.Aranızdaki o ender bulunan derin ve özel bağın gölgeliğinde serinliyor yüreğim.Bakışlarında sen varsın, gülüşünde son günlerde nadiren yakaladığım gülen gözbebeklerin var.

Hiçbirşey tamam olmayacak artık;ne ramazanların coşkusu,ne bayramın sevinci ne hayat ne bahar.Sen yoksun…
Eksildik her birimiz kendi içimizde.Biraraya geldiğimiz her an seni yaşıyoruz,senden konuşuyoruz hüzünlü ve daraltan vakitlerde.İçten içe biliyorum ki sen en çok hüzünlendiğimiz anlarda yanımızdasın ve üzgün bakan gözlerin içimizi titretiyor.Seni acıyla değil özlemle ama mutlulukla anmamızı istiyorsun artık.Oysa yokluğunla oluşan boşlukta savruluyoruz baba.Her gün biraz daha gevşiyor hayatın ilmekleri.

Yüreğinin şefkati üzerimizdeyken ne kadar da kaygısızmışız oysa.Gündelik telaşlarımıza kurban ettiğimiz sensiz geçen her gün kahır…Acı en çok burasında hayatın yakalıyor yakamızı.Seni yaşamadığımız seninle yaşamadığımız günler gelip gidip kıyımıza vuruyor ya,işte o zaman çoraklaşıyor topraklarımız.

Bizi affettin mi baba? Dünyanı daralttığımız,yüreğini titrettiğimiz her geçen zaman için pişmanlığımızı hissedebiliyor musun? Bizimlesin biliyorum.Engin hoşgörüsüyle o sıcacık bakışların her yerde…

Dört bir yanını kuşatmışsın hayatın.Sıradan telaşlarda boğulurken bir anda hayalin beliriveriyor gözbebeklerimde,burkuluyorum.İçim eziliyor artık babam yok derken zihnim.Sanki şimdi gitmişsin ya da kapıyı açıp giriverecekmişsin gibi bir his öncesi.

Ama neden sonra anlıyorum;Bir daha süzülüp girivermeyecek o gölge kapıdan,annem “işte geldi” demeyecek,kızım “Büyükbaba bana ne getirdin?”diye çığlıklar atmayacak ve ben varlığının kuşattığı bu evde bir daha aynı huzurla gölgelenemeyeceğim o çınarın dizi dibinde. Her acıda usulca gölgeliğine sığındığım babamı yitirmek ne zormuş şimdi ne zor…

Gücüme neşter vuruldu baba,zayıflığım çırılçıplak kalakaldı bunca anlamsızlığın ortasında.Ölüm girdi seninle arama.Gerçeğin en yalını,en zoru,en kaçınılmazı seni bizden alıp götürdü.Bunca yaşanmışlığa inat ona direnemedik işte,buna gücümüz yetmedi baba.

Senden bana kalan yıllanmış daktilona dokunuyorum,bir zamanlar yalnızlığın derin kuyusunda tuşlarına yüreğimi döktüğüm…

Köstekli saatini kuruyorum her sabah.Çocukluk resmimde delikanlı duruşuyla yanıbaşımdaki o özel adama bakıyorum uzun uzun.Kırılan her bisikletin yerine yenisini koyuveren o naif tarafına değiveriyor ve canlanıyor hatıralar.Yalnız olduğum anlarda göz pınarlarım özlemine yenik düşüyor.Meğer ne kadar önemliymiş hayatın karelerine düşen gölgen.Çünkü bir figürü tamamlar gibi duruşunun ardında derin,köklü bir hikaye yatarmış.Güneşin etrafında pervane yıldızlar gibiymişiz biz;çocukların.Sana baba diyen yüreklerin ışığı,feri söndü şimdi. Bu ağırlık ta ondanmış.

“Sen gittin;
Ağırlık göz kapaklarımda
Güne uyanmaktan bezgin
İki uygunsuz ışık gibi duran
Gözlerim hüzne müptela…”

Kulağıma üzülmemem gerektiğini fısıldayan sesinden medet umuyorum rüyalarda. Biten bir hayatın ardından bırakılan enkazın altında ezilmemek adına direnen yürekler var;seni seven katıksız,riyasız,umarsız seven “çocuk” yürekler…
Sen bizi hiç büyütmedin ki ya da büyümemiz gerektiğinde kuştüyü hafifliğinde bir can hep yanımızdaydı,soluğunda sırtladı bizi.O sendin;senin soluğunda mola verirdik biz.Hayat bizi
Yorduğunda en çok,adanmış bir yüreğe sığınırdık baba,sana sığınırdık.

Unutmayı beceremediğim o son kare canımı çok yakıyor baba.Biliyorum “gözbebeğini” son kez koklamayı bekliyordun belki.Ama onu zamanında getirmeyi beceremedim ben. Gecikilmiş her randevu acının otağına düşermiş meğer.Ölüme bir gün kala “Sana Zeliş’ini getirdim baba” nidaları havada asılı kaldı.Hava ki ağır,soluklar kesik,umutlar bitik…
Sen baygın gözlerle ağır ağır bize doğru bir hamle yaptığında çok geçti artık,çok geç.İşte o kare baba durup durup içimi ezen flashbacklerle koparıyor beni hayattan.Tüm kötülüklere siper olabilecek kadar çok sevdiğin,üstüne titrediğin,gözbebeğin zelişinle son buluşmanızdı ve en acı hatırasıydı senli günlerin.

Hastalığının ilk günlerinde ne olurdu diyordum “onu karnımdaki kızıma bağışlasan”
Kıyamadı belli ki…
Sonra;
Ne olurdu diyordun; “elinden tutup parka götürsem,istediği her şeyi alsam ona” Bakkalın önünde terk edilmiş duran o bank ölüm sessizliğinde şimdi.Sanki hala yaramaz çocuklar gibi oturup yan yana,bir çikolatayı paylaşır gibisiniz.
Ve nihayet;
Ne olurdu diyordun son kez,ne olurdu?...
İlk kitabını,ilk önlüğünü alsam da elinden tutup okuluna ilk ben götürsem bu yeter bana.Bu defa umutsuzca ama yine de sarılarak hayata.Olmadı baba.

Yaradan daha çok istedi seni yanında belki.Kızımın yarım kalan büyükbaba düşlerini,umutlarını da yanında götürerek gittin.Bu hayat çok geç buluşturdu sizi.Ama her anında çevrenizdeki her şeyi bir büyünün içine çeken dolu dolu iki yıldı yaşadığınız. Söylediği şarkıları bile sana ithaf eden,olur olmaz vakitlerde varmışsın gibi seninle muhabbet eden ama her ne olursa olsun yokluğuna öykünmeyen bir hatıradır kızım şimdi.

Her sabah seni emanet ettiğimiz tepe başına gizliden bir selam yolluyorum,duyuyor musun?İkinizi buluşturmak adına kıyına sığındığımız zamanlarda bağışlanmayı diliyorum en çok.Beni affet diyor sana yüreğimin çaresizliği.Toprağına diz çöküp “onu sana getirdim” diyorum;gözbebeğini,hayatının kaynağını,ışığını getirdim sana..Geç de olsa getirdim işte. Sevincini görebiliyor musun baba?Sana getirmek üzere küçücük ellerinde sıkı sıkı tuttuğu güllerii-sen çok severdin diye-nasıl da duru bir coşkuyla taşıdığını toprağına. “Büyükbabam mezar da” derken gözlerinden yüreğime değen hüznü taşıyamıyorum bazen.Çok zor geliyor kabullenmekle anlamamak arasında sıkışıp kalan çocuk yüreğine yokluğunu tarif etmek baba,henüz ben bile güçlükle taşıyorken bu yükü.

Hayat böyle bir şeymiş demek ki; “uyudun uyanamadın olacak” diyen şairin dilindeki sırmış meğer.Yokluğunla hayatın öteki yüzüne değdim;şimdi hayatımda,içimde koca bir boşluk.Yeterince büyümeden üstelik hiç kimseye “Baba” diyemeyecekken bir daha.

Bir kere babası olurmuş insanın
Bir kere
Acıyı ve umudu otağında besleyen.
Hayatın dar koridorlarından geçerken
En çok,
Işığa öykünen…
Bir kere doğarmış insan
Yelken açarken ölüme bir kere
Ve bir kere babası olurmuş
İnsanın
Ölürmüş
Koparmış fırtına bir kere…

Rüyalarda muzip oyunlarınla şenlendirdiğinde gönlümü,güne taze bir merhabayla uyanır oluyorum.Işıl ışıl gülümsüyorsun ya-hala çok yakışıyor sana-diyorum ki babam küçücük mutlulukların bile bekçisi hala.

Seni çok özlüyorum baba,çok.Onaran şefkatini,kucaklayan muhabbetini,yalnızlığı öteleyen dostluğunu,can yakmayan öfkeni,gözlerinden taşan merhametini…

Sana “Baba” demeyi özlüyorum en çok baba.O tek kelimenin hayatıma kattığı hiç bir şeyi geri isteyemiyorum ne yazık ki.Çeviremiyorum zamanı senli günlere.Sadece birgün bir yerlerde yeniden buluşmaların çetelesini tutuyorum.Yitirdiklerimize dair beslediğimiz bu umuda sarılıyorum sımsıkı.

Bağışlanmak en çok kavuşmaların müjdesiyle anlamlanıyor.Bu lütfu pamuktan düşlere sarıp sarmalıyor yüreğim.
Sonra dua ediyorum senin için…Biraz utangaç,biraz mahcup ellerimi açıyorum Allah’a:

“Dünyada hiç şeksiz elinin tersiyle ittiği tüm nimetleri bağışla ona.Eğilmeden,bükülmeden dimdik ayakta taşıdığı heybesinde dünyaya dair o kadar az şey biriktirdi ki,onu özleyenlerin mutluluklarından başka…
Bağışla…”