Savaş, Yaşanılmaması gereken…
Savaş, Ağır aksaklığın, hayat ile olan sözcük kaymaları…
Savaş, Her dilde aynı mahkûmiyetin zincir sesleri…

Savaş devam ediyor…
Yaşanan onca savaşın bedelini, yalnızca çocuklar ve ağıtları karanlıklara karışan anneler ödüyor. Zulüm, dört bir taraftan kuşatıyor tekrar bizi. Lal olmuş bir dilin cümlesini içimizde yaşarken, zorba bir dil hayatımız üzerinde egemenlik kurmaya devam ediyor.
Sebebini kendi vicdanlarına dahi anlatamayanlar, bu kâbusu masal tadında anlatıyorlar. Kanıksayanlar olarak bizler, birer birer kutsuyoruz yaşatanları ve buna göz yumanları…

Savaş, Anlamında mutabık kalamadığımız yegâne sözcük. Kayıt defterlerimize sorgusuz sualsiz düşen, kendini bilmez bir aymaz…

İşgal devam ediyor… Bir babanın gözündekini göremeyecek kadar kör, yavrusuna ağlarken bir annenin feryadına kulak kabartamayacak kadar sağır, sessiz, kimsesiz kalakalmışlığın en hazini ile baş göz olduk… İşgal altındayız. İşgalin en olmayacak olanı, vatan sathına yayılırken, yüreklerimizin gardı da düştü

İşgal,
Yüreklerimize sindi…

Savaş
Yıkımların tekinsiz öznesi
Vuslatın aranacak tek katili
Özlemlerin birinci dereceden suçlusu…

Tüm bu yaşananlar hayatın her anında, iğrenç gülüşüyle, serkeş bir duruşun güzellikler üstüne olanı dayatmasıdır aslında. Muktedirlerinin bu dünyadaki tek uzantısıdır. Hâsılı, Paya düşen
Ayırımın hiçbir zaman içine giremediği tek viran bölge… Bir yıkımın tek gerçeği…

İşgal devam ediyor… Zulüm dört bir yanımızda… Üstüne yeminler ettiklerimiz terk etmeye başladı bizi. Azar azar yok oluştayız… Cemresi yüreğe bir türkü dilimizdeyken, kanla yıkanan elbiselerin tenimize yakıştırdıkları ile hayatın ortanca çağındayız... Evet, işgal devam ediyor… Çocukların soy kütüğüne düşürebilecekleri, elde kalan son ekmek kırıntılarının da
yokluk ile olan muhasebesindeyiz. Muhasebenin çetinliği üstüne söylenebileceklerin son demindeyiz.

İşgal “bir şekilde” devam ediyor. Bu aymazlık ile. Bu anlamsız bakışlar ile. Bu vurdumduymazlıklar ile… Tüm bu toplamlar, ruhsatıdır, geleceğe bırakacaklarımızın… “Bıraktıkların kadar varsın” desturunun hiçe sayıldığı, pazaryerlerinde onurun ve bilcümle erdemlerin beleşe paha biçildiği, ahir zaman kâbusları velhasıl…

Ve portreler çıkar karşısına insan denilenin tüm olanların ardından. Bütün ölçeklerden münezzeh, bronşit tatlar bırakan portreler…

Baba mesela… Muhafaza edememenin derin kederi ile sofralarda bir kuru ekmek için, oturmanın, utanma ile bağdaş kurmuşluğunun başköşesinde… Kendinden çok sevdiklerini düşünmenin pusulası velhasıl, söze düşen, cemre… Irak olması için bütün kurşunların, duaları, hep kendi üstüne. Kendini adres gösterebilecek mağrur… Ama mağdur,
her baktığında, hanımının yüreğine. Ama suskun, çocuğunun gözlerinde… Ayrı bir ağıttır her dem vuslat üstüne söyledikleri. Oda başka bir suret, görmek istemediklerimizden…

Anne mesela… Kendinden başka her şeye, paye… Çözülmesin diye kardeşliği ailesinin, çevresinin, dünyası örselenmeyecek bir türkünün en hüzünlü dörtlüğü… Kelimeler, yerin dibi ile bu kadar içli olurken adını her andığında annenin, artık neye yazar bu kırılası eller…
Nisyan ile ölüm, can ile canan; terbiye edilmiş bir ahlakın gönül erleri… Her canlı için gözyaşı dökecek kadar dopdolu olmanın tarifsiz heyecanı…

Çocuklar… Artık kifayetsizlik denilenin sınır bölgesinin daimi müdavimleri… Söze hacet bırakmayan sukut vakitleri… Çocuklar… Her göze başka bakan anlamların yegâne sahipleri… Hasılı kelam, İnsan olmanın ağır yemini…

Savaş gökyüzünü linçe yeminli…

“Söze kan düştü
Bir kelime oyunu değildir artık
Okumak isteyene yazgının alfabesi
Görmek isteyene vuslatın natamamlığı…”