İnternet üzerinde yayın hayatına devam eden Kurtuba Edebiyat Kültür ve Sanat Dergisi’nin 40. sayısı yayımlandı.

Yeni sayıya Sezai Karakoç’un, “Siz Fırat’ı ve Dicle’yi bıçakla kesebilir misiniz? Burası senin burası benim diyebilir misiniz? Oysa Fırat ve Dicle, şırıltılarıyla kendi mecralarında akarken bize diyorlar ki, ‘sen nasıl parçalanmazsan, bir bütünsen, ben de bir bütün olarak, yalnız türkün, yalnız arabın, yalnız kürdün değilim. Hiç kimse bana tek başına sahip çıkmasın. Ben İslam milletinin suyuyum, onun can damarıyım. Siz de bundan ibret alınız ve parçalanmayınız, bölünmeyiniz’. İşte bize coğrafya böyle sesleniyor” sözleriyle başlayan dergide bu hafta, 19 Ekim 2003 yılında Hakk’a yürüyen Aliya İzzetbegoviç için hazırlanan dosya dikkat çekiyor.

Bir dergi çıkarmak bir dua etmektir. Hayata kayıtsız kalmak yerine hayata müdahil olmaktır. Varlığı sorgulamaktır. Ruhun dışa vurumu olan insan faktörüne yönelmektir. Muştulanmış bir dirilişin ardından yürümektir. Allah ile dost olabilmek için atılan bir adımdır. Kalp atışlarını kontrol altına almaktır. Öğrenmektir. Savaşmaktır. Ayakta kalmaktır. Dik durmaktır. Tarihe tanıklık etmektir. Alınıp verilen her soluğa bir şerh düşmektir. Yerdeki bir taşı kaldırıp kenara koymaktır. Sezai Karakoç’un işaret ettiği, “İnsanlık, tekrar bu medeniyetin muhasebesini yapmak ve peygamberlerin yolu olan hakikat medeniyetine dönerek yenilenmek, tazelenmek, yeni bir ruh ve hayat kazanmak, dirilmek zorundadır; insanlığın ruhu bu yeniden doğuşa gebedir” hakikatine can-ı gönülden bağlı olmaktır. Umudunu yitirmemektir. Umut aşılamaktır. Karamsar düşünceleri yok etmektir. Akideyi öncelemektir. Her ne şartta olursa olsun arkaya dönüp bakmamaktır.

Taşradayız. Selçuklu Sultanlarının karargahında. Mevlana'nın yüzüsuyuhürmetine ruhunuzu içlendiren durağan bir şehir burası. Modernleşime evrilmiş görünse de, Mevlana'nın ruhuna yaslanan sokakları, mahalleleri, caddeleri yok değil. Orjinal bir havası var. Her bölgesinde farklı bir beldeyi hissediyor insan. Özellikle Bedesten'de içinize biraz Halep doluyor, biraz Beyrut doluyor, biraz Tahran doluyor.
Tabii ki, şehri yaşanılır kılan insan faktörü de bihayli zengin diyerek, asıl meseleye getirmek istiyorum sözümü:

Gazete kağıtlarına sardığım şiirimi
Koltuk altımda taşırım susana dek
Meçhul bir yolculuğun gök azığıdır
Üçüncü dünya süreğinde mısralar

Bulut ve yağmur emziren bir ana yarısıdır
Dudaklarıma değmeden kalbimi ıslatan şiir
Okyanuslarda açan çiçekler kadar
Ruhumun şahdamarıdır mısralar

bir mevsimin gölgesinde,
ceplerde eller.
ve üşüyen rüzgarı,
yere çarpan yağmurdan;
gözyaşları sızar,
şehrin dargın mazgallarına...

kalmamıştır beline sarılacak,
surları kentin.
ve çekilmiştir fecre mavera,
rehin almıştır gökyüzünü,
bir sis mafyası...

çocukların mavi uçurtmaları,
parmaklık rolünde sahneye çıkan,
gri bulutlara takıldı.
yuvarlandı dünya.
ve bulutlara hüküm giyen uçurtmalar,
afrika'ya yağdı.

Kapıda kontrol var. Kimlikler yukarı. Temiz! Sen geçebilirsin.

- Peki ya ben?

- Sen mi?

- Evet ben!

- Sen şu köşede bekle bakalım, seninle daha yakından ilgileneceğim.

- Evet, bekliyorum!

- Bekliyor musun?

- Evet, dakikalardır sizi bekliyorum?

- Patladın mı hemşerim, görmüyor musun kontrol var! Döneceğim ben sana!

Korolar yaprak seslendirecek
yeşil bulamaz
Ölümler cam siyah
kırıktır

Bir mezradır kabristan
düşer zehir
Kurtlar ulur yer dibinden
yutulur küçük -küçük-