Filistin yine kan deryası. İsrail her zamanki pervasızlığında.

Dünyanın yaptığı ise sadece kınamak. İsrail'in ise kınamaları umursadığı yok. Ehud Barak küstahane cevaplar vermekte. "Kimse bize ahlak dersi veremez" diyor.

BM Genel Sekreteri beş saatlik bir toplantıdan sonra şu cümleleri sarfetmiş katliama varan olaylar için: "İsrail’in, kendini savunmaya hakkı olduğunu kabul etmekle birlikte, aralarında çocukların da olduğu bu kadar çok sayıda sivili öldüren, ölçüsüz ve aşırı güç kullanımını kınıyorum."

AB'nin soykırıma varan terörane saldırıdan sonraki tavrı şu: " "AB Dönem Başkanlığı, Gazze halkının toplu cezalandırılmasını reddeder."

ABD ise şöyle demiş: "İsrail'in nefsi müdafaa hakkını kabul ediyoruz yalnız şiddet dursun."

Müslüman Devletlerden de kınayanlar olmuş. Başbakan Erdoğan şiddetle kınadıklarını belirtti. Ayrıca konunun bugünkü Bakanlar Kurulunda ele alınmasına da karar verilmiş. Suudi Arabistan "olaya nazi soykırımı" benzetmesi yapmış. Kanada ile Fransa da kınadıklarını belirtmişler.

Bütün bunlar güzel de hiçbir şeye yaramıyor. Ölümleri engellemiyor. Acılara derman olamıyor. İsrail'e en ufak bir etkisi olmuyor.

Bunların yerine bütün Müslüman Devletler toplanıp İsrail'den elçilerini çekseler, o sınır tanımayan devletle diplomatik ve ekonomik ilişkilerini askıya alsalar büyük ihtimalle Filistinliler isteklerini elde ederler. Ne yazık ki bu bugün için muhal. Müslümanların içinde oldukları iç keşmekeş, kendi değerlerinden uzaklık, İsrail'e destek çıkan ABD'nin tavrı böyle bir şeye ihtimal vermiyor.

Ciddi, aktif ve etkili bir İslam Devletleri Birliğine ihtiyaç var. Bu heba edilen kuvveti ancak öyle bir birlik toparlayabilir. Akan müslüman kanını o durdurabilir.

İslam topraklarında asliyetine dönülmeli. Savrulmak onlardan kurbanlar alıyor. Sahipsiz kalmış İslamlar kurban veriyor. Bir zamanların ruhu tekrar elde edilmeli. En perişan bir halde direnme sağlayan o bilinç tekrar kazanılmalı.

Çaresizlik elem verici. Kuvvetliyken zilleti yaşamak acıyı katmenlendiriyor. Zafer bir silkinme mesafesinde. Yalnız körleşmişiz.

Filistinliler Arap ve İslamlardan imdad ediyorlar. Ne yazık ki onlarda öyle bir mecal yok.

Dikkat çekici bir şey de İslam Konferansı Örgütü'nün sessizliği. Ekmeleddin İhsanoğlu'ndan bir demeç yok. Çağrı falan da. Halbuki herkesten önce onun harekete geçmesi gerekirdi. Üye devletleri acil toplantıya çağırabilir, ciddi, etkili ve sonuç alıcı bir tavır aldırabilirdi.

Şuan için tek şans İKÖ. Etkili kullanılabilinse bazı adımlar atılabilir.

İhsanoğlu Genel Sekreter olunca umutlanmıştık ama ne yazık ki pek göz doldurucu bir performans sergilemiyor.

Bunda belki kültür adamı olması etkili. Bunu görünce acaba o koltuğa bir diplomat veya başarılı eski bir siyasetçi otursaydı daha etkili olmaz mıydı diye düşünmekten insan kendini alamıyor.

Şu unutulmamalı. Kriz anları fırsat anlarıdır da. İsrail'in bu kabullenemez hareketlerini fırsat ittihaz ederek bir şeyler yapılabilir. İnsanların hüzün ve öfkelerinden aydınlık çareler üretemek de mümkün.

İslam Konferansı Örgütü acilen toplanmalı ve sesini olabildiğince yükseltmeli. Bir adım atılacaksa bugünden daha acili yok.

İslamlar bir hayal uğruna varlıklarını yitirdiler. Bugün o yanlış aşkın ceremesini çekiyorlar.

Sonumuz hayr olsun.