Zemheri Edebiyat 6. Sayısıyla Okurla Buluştu

6. Sayıda: Hüseyin Peker, Onur Caymaz, Yıldız Ramazanoğlu, Mehmet Aycı, Sıtkı Caney, Hülya Soyşekerci, Hüseyin Akın, Sibel Eraslan, Mustafa Uçurum, Osman Hakan A., Yavuz Türk, Mustafa Oral, Mehmet Şamil Baş, Suavi Kemal Yazgıç, Kadir Aydemir, Burak Tokcan, Turgut Türksoy, Hasan Tülüceoğlu, Üzeyir Lokman Çaycı tarafından “Edebiyatımızın Biyografisi Eksik” dosyası için gönderilmiş güncel biyografi ve otobiyografiler yer alıyor.

/dandini dandini dastana/

kim demiş taht yapar baht yapamaz
kadındır, en kısırı ah doğurur
aşk çemdirir, hayat emzirir sonra

çatlaklarına sızan apartman boşluklarında
kaşla göz arasına sürer ojeyi
kirpikleri de abdest tutmaz anneliği de

bizim evin saatini melekler kuruyor
gülmekten ölüyoruz seherleri
secdelerde duman tütmese de
kimlik bilgilerimde hala ismim geceye deli

Önce sakal uzundu
Sonra bıyıklar suçtu
Resmi dili aynı acının

Gür bir sesle yıkıldı sakal
Güfteli bir homurtu çekti bıyığı

Dedem öldü sonra
Ayakta hem de
Oysa kemalin dedesi
Yatağında ölmüstü
Yorganıyla gömülmüştü

“Sebepleri önce yazan ve sonra yaratan Tanrı, Adem’e önce isimleri ögretmisti de hayatları sonradan vermişti. Ki adem bildiği isimlerle meleklere üstün kılındı, bir sürgünün ardından onlarla tevbe kıldı, onlarla secde kıldı. İsimleri, varlıkları beyanındaydı çünkü. İsim sebepti. İsim her şeydi.”

Böyle başlıyor ismin saltanatı ya da bahtsızlığı Nazan Bekiroğlu’nun kaleminde…

Sancımın buzul çagi mekan tutmuş ensemi
Kör topal düşüyorum bir kuşun mevsimine

İki kişilik inan ilknur hayat güzeldir diye!
Yüzgörümlüğünü yırtan bir hırçın gelindir o.
Ama hırçın ama müsvedde, ama çok güzel…
Yamadır bir erkeğin diline değil dizine

Kör hakimin düğününe davetlidir gözlerim
Takım yarım bir ahtır, o ki kalbime gazel
Kim vuruyor kuşları bana sormadan mirim
Kim alıyor ağusunu bu yalnızlık nehrinin…

mücella için,

peltek çocukların se/si
iyi oturur hocamın kadrajına
hocam ki, c'si j ile okunmaz
oje bozması müridanlar
basmadan tekkeleri
yürü gidelim mücella
herkes senin gibi
hocam diyemez burada

Aşkın en güzel libası sözdür. Söz eğri büğrü bugün. İri kıyım günahlara bulanıyor renkler. Aşksızlıktan nefesi kokanlar ete tapınmayı aşk sanıyor. Yazıyor kalem, kalemin inlediklerini duymuyor. Su akıyor, ama yol bulamıyor. Suyun sızısı sadece masallarda, mesellerde, Yusuflar kaçmış masallara, sözü söz eden ne varsa tekmili müntehir bir gazele önsöz olmakta …

Aşka uygun kumaş aranmalı…

Bir insan hem şair, hem psikiyatr, hem de kemal sayar olunca doğar ricat kitabı…
Doğar ve biz onu pışpışlar büyütürüz içimizde… Nasılsa medeniyet iddiamıza mezar kazmışız ellerimizle 85 yıl evvel…
Ve bu öyle bir devinme ki,
Onsuz nasıl yaşarız bile diyememişiz…
Önceden beri baş olmadan yaşayamadığımızı ihbar etmişiz…
Ölen kelimelerimize, şiirimizin hüznüne ricat etmek yerine, asra ağıt yakmayı ve “baş”ımız solsun demeyi yeğlemişiz…
Ve değil mi ki “berduşluğu bir yol bildik”
Ağıt yakılmalı dilimizin en müsait yerinden hüzne şimdi…

ve sen erkeğim
ve sen erkeğimsin

o halde koru bütün dualarımı
kabul edilmemekten
bir şarkı söyleyeyim rüzgara
okyanusun eteğini çekiştirsin ay
güneşleri düren
kalbe sürmeler çekmişken
ve l giderken tüm atlar
aşket beni ey mat!
ki yarılsın sadrın içli bir yokuşta