Bir adam vardı.Suyu arıyordu.Toprağı üç kulaç, beş kulaç kazdı.Suyu bulamadı.
On kulaç, on beş kulaç kazdı.Gene suyu bulamadı.Sonra yerin derinliklerinde kara kaya tabakalarına rastladı.Yeise düştü, gücü sona erdi ve suyu bulmaktan ümidini kesti. Fakat bir ses ona:
-Daha derinlere in, daha derinlere! dedi.
Daha derinlere indi ve suyu buldu.
(Rama Krişma) [1]

Selası verilmemiş, ismi minarelerden duyulmamış bir cenaze kalkıyor bugün yaşadığı sokaktan.
“Şanslıymış” diyor içinden, kısmetinde yağmur da varmış.
Ölümden çok toprak kokuyor dışarısı.

Karanlık çok uzaktı.
İşte yine üşüyordu. Duyguları, düşünceleri hatta tüm hücreleri.Aldırmadı. Mevsim kışa yol alırken olurdu böyle.Olması gereken de buydu. Olsun. Ankara güzeldi bu mevsimde.
Yol.
-Bilir misin Beypazarı’nı?
-Yok bilmem.
-Peki ya sen?
-Bende bilmem.
Bir kere daha inandı ki dağlardaki karı eriten, yokuş aşağı bahar yağmurları salan, taşın yeşermesi idi güven.
***

Toplumların her bakımdan gelişme göstermelerinde ve ilerlemelerinde eğitimin rolünün ne derece büyük bir ehemmiyete hâiz olduğu herkesçe bilinmektedir. Bu yüzden bir ülkenin üniversite tarihinin bilinmesi oldukça önemlidir. Çünkü üniversiteler, ilmin öğretildiği ve ilerletildiği bilgi evleridir. Bundan ötürü üniversite tarihi, biraz da memleketin ilim tarihidir.

Anılarda eskirmiş hayat
tarihten, aynalardan ve yarınlardan habersiz
bir söz söyle sen yine de
yan yana durmasa da adımız…
susma
ki bileyim hangi mevsimlerde asılı kalmış hayallerimiz

"Tarihi olmayan bir halk, kurtarılamaz zamandan
Çünkü tarih, düzenidir zamansız anların."

Zamanı tarihten, tarihi zamandan münezzeh kılamayacağımızı çağımızın mütefekkir şairlerinden T.S.Eliot böyle dile getirmiş bilgece. Faslı düşünür Abdullah Laroui ise bugünü geçmiş yüceliğinden nasibini alamamış, yüceliğinden bugüne bir şeyler damlatamamış bir mâzi, sırf bu nedenle ihtişamından bir şeyler yitirmiyor mudur? diye sorarak geçmiş ile tarih arasındaki o kıldan ince, kılıçtan keskince sınırın kıyılarına ulaştırıyor bizleri. Eğer dünün ışığıyla bugünü aydınlatabiliyor ve bugünün birikimiyle geçmişimize ışık tutabiliyor isek tarihimizle yani bizi biz yapan değerlerle barışığız demektir..

Süzülmüş lâl mürekkep kamıştan biraz utangaç biraz kırılgan
En güzel yazısını düşürmüş hattat ebruli bir vakte
Ve zaman şerh düşmüş ayrılığa …

Bir ayrılık ki hüznü düşer gölgeye minarelerin
Bir ayrılık ki neşvu nema bulmaz iklimler
Ayrılık ki alınyazısı aşkın...
İftirak, çığlıklardan arta kalan susuşların adı
Fi zamanlardan kalma soylu sancılar yumağı

Orhan Kemal bir gün yanındaki arkadaşıyla İstanbul’u gezerken kenar mahallenin birinde tarihî bir Osmanlı çeşmesi görür. Bakar, bakar ve yanındakine dönerek. ‘ Güzel değil mi? Kim ne derse desin, biz ne yazarsak yazalım, adamlar büyük medeniyet kurmuşlar’ sözleriyle Osmanlı’nın mimarî de ve sanatta ulaştığı noktayı takdir etmekten geri duramaz.

Yarını belli olmayan sabahlar emanet ettik
alacakaranlığa..
Bir hüznün serencamında geçmiş zaman eklerine meyyal sözler düşürdük
geleceğe..
Ah zaman deyip en konuşulası yerde sustuk.
Belki de bu yüzden biz, geç kaldık hayata…

Yâri özlemek gibidir bir şehri özlemek.
Her şehrin hikayesi kan rengi güllerinin kokusunda hissettirir önce kendini .
Mezardan mâbetlere, surlardan saraylara dek tüm taşlar şâhidi olur geçmiş zamanların
Ve öteler ötesinde yaşanan aşk-ı endamların...

Beni ben yapan değerler elimden alındıktan sonra
Şimdi özgürlüğüm bu hayatın neresinde durur ey insanlık!…
Sözlerim hangi taş kalbi deler de puslu atlasları, suyu çekilmiş denizleri aşar..
Gözyaşlarım hangi yüreği titretir de insafa gelir…
Ey insanlık!
Ar etmez misin yüzümdeki hüzünden
Ar etmez misin sükûta uğrayan çığlıklarımdan..
Gün gelir devran döner