Tâ içinden sövdü öteki adam
Kelimeleri boğarak…
Kan kırmızı dudaklarından
Ketumiyeti ifşa oldu!
En yakınından, en uzağına…
Öyle yalnızdı ki
Öyle misafirdi ki!
Zannedersin Platon…

Avurtları çökük bir çocuk tanıdım
Muğlaklığa gark olmuştu simâsı
'Kim bitap düşürdü seni' dedim
Hortlayıverdi derunî yalnızlığı

Dilaver Cebeci’ye…

I
Her def’asında yarım kalan
bir sevdanın destanı
Olağanüstü hâl ilan edip
Ağlıyordu usulca

Dolandım şehirde adım adım
İzbe sokaklarında kaldı
Taze afakanlarım…

Küskün bir gölge refâkatinde
Veda ettim ânsızın!

O’nu tanımak, O’nun derinliğine ve düşünce dünyasına inebilmektir. O’nu bilmek ise, yalnızca ismen duymak anlamına gelir ki, bu da pek bir değer teşkil etmez. O’nu yalnızca Mona Roza şiiriyle tariflendirmeye kalkmak, ona büyük bir haksızlık olacağı gibi, onu tanımak içinde yeterli olmayacaktır. Bu toprakların yetiştirdiği hakiki münevverlerden biridir O. Külliyatı okunmaya değerdir.