GÜLCE

Uçurumun kenarındayım Hızır
Ulu dilber kalesinin burcunda
Muhteşem belaya nazır
Topuklarım boşluğun avcunda
Derin yar adımı çağırır
Dikildim parmaklarımın ucunda
Bir gamzelik rüzgâr yetecek
Ha itti beni, ha itecek
Uçurumun kenarındayım Hızır
Civan hazır
Divan hazır
Ferman hazır
Kurban hazır

Uçurumun kenarındayım Hızır
Güzelliğin zulme çaldığı sınır
Başım döner, beynim bulanır
El etmez
Gel etmez
Gülce'm uzaktan dolanır
Uçurumun kenarındayım Hızır
Gülce bir davet
Mecaz değil
Maraz değil
Gülce bir afet
Peri değil
Huri değil
Gülce beyaz sihir
Gülce ölümcül naz
Buram buram zehir
Yar yüzünde infaz

Bir gamzelik rüzgâr yetecek
Ha itti beni, ha itecek
Güzelliğin zulme çaldığı sınır
Uçurumun kenarındayım Hızır
Ben fakir
En hakir
Bin taksir
Ateşten
Kalleşten
Mızrakla gürzden
Dabbetülarz'dan
Deccal’dan, yedi düvelden
Korku nedir bilmeyen ben
Tir tir titriyorum Gülce’den
Ödüm patlıyor Gülce’ye bakmaktan
Nutkum tutuluyor, ürperiyorum
Saniyeler gözlerimde birer can
Her saniyede bir can veriyorum

ÖMER LÜTFİ METE

gömdüm güzel günlerimi
gömdüm özlem topraklarına
öyle çok ağrıdım ki
öyle çok bağırdım ki sağırlıklara
öyle çok çektim ki ayrılık acısını
korkar oldu acı benden
ben sevmenin ustasıyım
ummanın
beklemenin
taşa tohum ekmenin
ben sövmenin ustasıyım
biriktire
biriktire
yeraltı gölü
buna gülmek n'eylesin

Hasan Hüseyin

Kuş patladı, Allah vardır, bisiklet söylüyorum
Fotoğrafı ve’l asr ile açıkla derdi babam
Kuyulardır derindir, içinde adam vardır
Yusuf bile düşmüştür, Aleyhisselam!

Ah Muhsin Ünlü

***

Allah’ım kaderimde anarşi ve protesto
antidepresanlar ve içi boş bir gardırop
ne de çok yer kaplıyor mesela Al Pacino
yardımın gerekiyor Kadıköy’deyim stop.

Murat Menteş

Sorgulayıcılar bir kış gecesinde
Titrediler üstüme
Azgın gözlerinde çevrelenmiş mor halkacıklar vardı
Bana akseden;
Perde perde sesler,evde infilak,yediğim tokat
Hatırladıklarım;
Tesbit,muayene ve kimlik
Ruhum dağdağalı,kalp normal,beden sakin
Ve konuşuyorum:
Ben,garip ve girift tutkular virtüözü
Ben,acı hayatın kanlı yaprağı,
Ben,yeni dünyanın esmer damgası,
Ve ben,kelleme kazınmış anıların son kertesiyim.
Ama tuhaflığımı,
Ama şeklime ses veren sessizliğimi,
Ve sevda bulutuna yüklendiğim duygusallığı
Gözbebeklerimde çırpınan hırçınlığıma,
Sakın sormayın.!!
Anlamak yetersiz,anlatmak hafif.
Çünkü külfetli
Çünkü huzursuz
Çünkü yaralı
Çünkü hiddetli
Kızmadan,
İşte gülümsüyorum
Şimdi konuşan ben değilim.
Kirli duvarlar,kırık somyam,nikotin
Sabahleyin rakseden yağmur damlası
Ve onun kaldırımlara vurduğu eşsiz kokusu
Yazmadan anlıyorum,
Değişmeyen çehre,kilitli dudak
Anlıyorum,
Şafşata,şefkatsiz rütbe.
Ve esaretime ayaklanan sevgi yumağım
Durmak bilmeyen akrep,yelkovan
Anlıyorum,
Donmak yargılarsa bedenimi
Hükmüm azap ve ateş
Çırpınan elleri görüyorum,duymuyorum
Duymuyorum alkış sesini
Kimlik yırtık,kimlik bezgin
Anlamak yetersiz,anlatmak hafif
Çünkü sakin
Çünkü deli
Çünkü şairim.

MEHMET KARAKAN

BİR YÜRÜYÜŞÜN SONUNDA ŞARKI

Gökyüzü ilk kez benim, çünkü yukarıya
kaldırınca parmağımı değecek kadar yakın

Deniz benim, ilk kez benim, sularını ayaklarımla
köpürtecek, sesini dolduracak kadar avuçlarıma

Rüzgâr ilk kez, sözcükler ilk kez benim, yelelerine
tutunup da uçacak kadar, uçuracak kadar yüreğimi

Bir yürüyüşün sonunda uç veren kanatlarla
acıyı silebilirim, yazıldıkça alnına çocukların

Bir adımda geçebilirim kentin ıssızlığından
göğün, rüzgârın, denizin coşkulu kalabalığına

İlk kez benim, ilk kez soluğunu elimde
bir bayrak gibi tutuyorum,
bir daha bırakmamak üzere

KEMAL ÖZER

İns

Işık, zamandır. Taş

g ö l g e, dinlenirken tende.

Hayal akıntıları. Kusurlu güzelliğinden

habersiz Gövde, Ö t e k i’ni bekliyor.

Arzu’nun akşam gibi seyreldiği

bu sahillerde.

Şimşek!

ve zulmet içindeki r u h t a a n i

b i r s a d m e! Yırtılıyor, uykuyla

uyanıklık arasındaki

ara bölge.

Biçimler ormanı. Kökleri

gizleyen yazı… İçindeki kozmik bir panterin

barındığı… B ü y ü k e v! Ürperirdi orda

şeffaf kuşkularıyla, k a i n a t ı n

d a l g ı n l i s a n ı.

Tanrı sıkılıp, sonunda harfleri saldı.

A ş k

s a ç ı l d ı. Aralandı.

tevekkülle varlığın taç yaprakları.

Arz’a akkor kelimeler yağdı dün gece.

G ö r d ü m. Melekler çekildi huzurdan.

K i t a p, z a m i r l e r e kapandı.

Sonra… çok ama çok sonra anılan bir şey

oldu insan.

(Şer Cisimler’den)

Önce yankısı göçtü bu dünyadan,sonra kendi...Şimdi soruyor mudur yine,şu hayat neydi ki diye?...

"benim hiç sapanım olmadı anne,
ne kuşları vurdum,
ne de kimsenin camını kırdım...
çok uslu bir çocuk değildim ama,
seni hiç kırmadim, hep boynumu kırdım.
ben hayatım boyunca
bir tek kendimi vurdum! .. "

SİZİ SİZİ

Ben seçmedim beni, siz de sizi
Kim söyledi size; değerliyi değersizi.

Kokusundan, sinyalinden, gölgesinden bildi;
Delilendi, homurdandı; kovaladı ciğersizi.

Bu düşmüş de sizsiniz, öbürü de;
Hepsini bilirsiniz, sizi sizi...

Roman okur katil olursunuz,
Vaaz dinler mü'min olursunuz;
Çocuk iken dedesiniz,
Güzel iken çirkinsiniz,
Bilmez miyiz sizi sizi...

Çukur bulur atlar idik,
Bilmeseydik eğer sizi.

Bilmeyen yoğ imiş,
Dünyada meğer sizi.

Biz seçmedik bizi, siz de sizi;
Kim söyledi size; değerliyi değersizi.
1984
NEVZAT CANAN
Yeşilyurt gazetesinde yayınlanmıştır.

Bedahşan İli Ve Yüreğim

Sen çık ve salın, gün akşamlıdır
Tükeniyor, yok oldu bile sevgi
Yazılsın tarihi ve sezilsin
Sonlanışı aşkın, artık o yok ki...
Öyleyse gülüm, neye yarar bilim;
Ezelden ölümün ettiği zulüm,
Granit kayalara kazılsın.
Umardık yüreğimizin yazıtları,
Yâni o kayalar, bir de kanımız,
Bir gün lâl olur Bedahşan’da.

Ah kuzu, bıçak hep senin boynuna
Kirlenmiş çöllerde şimdi Leylâ...
Teneke kutu ve çöpler yanında,
Yüreğimiz lâl olmaz asla.

Yeridir, bu yürek şimdi ezilsin,
Yazılsın tarihi ve sezilsin...
Bir zaman vardı, şimdi yok sevgi
Sen çık ve salın, şunu da bil ki,
Küskün gider gidenler yer altına
Nice gevher bedenler çürüdüler
Gevher canlar imiş, parlıyor hâlâ
Tek sahipli ve çok yüzlü bir tebessüm
Özlem ve buluşmalar hep onunla.

Ben kınanma hırkasını kendim giydim eğnime

Sağtöre kadehini taşa çaldım kime ne
Bu kimi ilgilendirir Beyefendi?
Çünkü nice beden, gevher misâli
Arzın sandukasına kondu.

Ah çık ve salın ki gün akşamlıdır
Dilim ise lâl olacak yakındır
Ama yüreğimin kanı ve kayalar,
Lâl olmayacak Bedahşan’da...
Of kuzu, bıçak hep senin boynuna
Sen çık ve salın, gün akşamlıdır.

Hüsrev Hatemi

Son zamanlarda yoğun olarak okuduğum, dinlediğim büyük adam... (Eski bir nesil)

Ağır Misafir

Öpmezdi, koklardı, dedem beni
İçine çekerdi, temiz hava gibi.
Ziyan olmayan emek, derdi bizlere
Emek neydi?

Bilirdi, ne geçer, bir elmanın aklından
Alınmak isterdi, düşmeden yere.
Aklı yoktu elmanın, bize kalırsa
Okulda öğretmişlerdi...

Yakındı Üsküp ona, çok uzaktı Bomonti
Bir sürü örnek, bunun gibi.
Acıkmak tok tutar kimi insanı,
Bilirdi, kimde, imza yetkisi.

Yeterdi, artardı, normal süre
Namazdandı, dizindeki yamalar.
İkindi miydi, neydi, şimdi unuttum
Durmadan ağlıyordu kadınlar...
Koymazdı ölümü adam yerine..

İBRAHİM TENEKECİ

Bu şiir benim için önemli bu abi de artık benim için önemli oldu...( çok yer kapladı yorum aff/ola)