Gözümde nümâyan olan, bir kelebekti.
Sahrayı boydan boya arşınlarken narin kanatçığıyla, daha bir alımlıydı biçare.
Birazdan olacakları bilemiyordu; tek ü tenha kalacağını zulmet karşısında.
Nereden mi belliydi “naçar”lığı?..
Belki de sana-bana öyle geliyordur. Ona sorsan, belki de tesbihteydi.
“ Sorsan’ı ziyade.”
Ondan başka yaptığı iş mi vardı halbuki? İşin ezelden beri süren hakikatiydi.
“ Elbet.”

Bütün “gıll u gış”ıyla bir seçim daha geçti. Herkesin eteğindeki bir yığın taş ile geçen bir propaganda yarışından sonra ortaya “çıkarılan” manzara hakkında herkesin “kendince” bir tefsiri var elbet.

“Bir vatandaş” olarak diyeceğimizi çok önceden ilan etmiştik. İsteyen sitemiz nurustad.azbuz.com’a bakabilir. Çok insan olarak “ Menderesli DP’nin” devamı “bühtan”nını üzerine alan bir parti % 4’ü bulsun, bazı arkadaşları tebrik edeceğim demiştim.

Çokların ağzında sakız olan bir söz: “ Makus talihimizi yenmeliyiz!”

Makus, sözlük mânasıyla aksileşmiş; irademiz dışında, biz istemeden ters istikamete yönlenmiş demek.
Ne rahat bir kolaycılık!

Önce şu bilinmeli gibimize gelir hep; bir olumsuzluğun kendi isteğimiz dışında meydana geldiğini kabul ettiğimiz an, hâdiselerin “ dağvari” dalgalarına karşı teslim bayrağını çektiğimiz, elimizin ayağımızın soğumasına yol verdiğimiz, “ kıymet hükümlerimiz”e de ters olan bir “ tevekkül” anlayışına kaydığımız - daha doğrusu yuvarlandığımız- gündür.

“ Sahipsiz olan memleketin batması haktır,
Sen sahip olursan bu vatan batmayacaktır.”

İsrail, İngilizler müstemleke halinde tuttukları Filistin’den çekilirken, oraya yerleştirilen nifak tohumu Yahudi tgerör merkezlerinin Müslüman Arapların elinden zorla, tehditle aldıkları topraklarıa, Hitler’in zulmünden kaçarak Filistin’e göçen, daha sonra da buradaki Yahudi teröristeriyle birleşip Arapların da blünmesinden cesaret alan Alman Yahudieri tarafından kurulmuştur. Filistinliler’in toprakları bazı söylentilerde olduğu gibi parayla değil, Filistinlilerin ellerinden silah zoruyla ve terör yoluyla alınmıştır!

Alem mektup, insan mektup. Gökkubeyi yaldızlayan galaksilerden tutun da, insanı hayrette bırakan bir kuvvetle donatılmış atomlara kadar, her varlık ayrı bir mektup. Madem ki “lisan-ı halleri” ve “mâna-i harfi” ile bize sırlar ülkesinden ne elçiler gönderiyorlar; o halde harfleri böğründe gül gül açtıran - bilinen- mektup türünden çok daha mühimler. Onları, bir “mektup” gibi okumaya, “ıkra” emrinin lazımını yapmaya gayret gösterenler, eğer bir “tılsımlar mecmuası”nı kendilerine rehber edinirlerse pek güzel okurlar, bahtiyarlığın zirvesine bayrak dikerler.

İsa’nın (as) dönüşü ve gelişi peygamberimiz (sav) tarafından kıyametin büyük alametlerinden sayılmıştır. (Müslim, Fiten, 13; Ebu Davut, Melâhim, 12; Tirmizi, Fiten, 21; İbn-i Mâce, Fiten, 28) Kıyamet ise Kur’an-ı Kerimin ölümden sonra en büyük hakikatlerindendir. Çünkü ölüm insanın sonu ise, kıyamet de dünyanın sonudur. Her şeyin bir sonu vardır. Sonu olmayan ancak Allah’tır.

Kıyametten önce Nüzul-ü İsa (as) ile ilgili 75 hadis ve 25 eser varid olmuş ve 52 sahabeden mütevatiren rivayet edilmiştir. Peygamberimizden mütevatiren gelen her şey kesinlikle doğrudur ve inanan bir insana yakışan ise bunun doğruluğunu tasdik etmek hakikatini Allah’a havale etmektir. Hikmetini ise ilimde rüsuh peyda eden hakperest din bilginlerinden öğrenmeye çalışmak gerekir.

Emir, nehiy ve terbiye mânâlarınaa gelen siyaset kelimesi Arapçâ ve “ sase” fiilinden masdar.

İbn-i Abidin "siyaseti" şu şekilde tarif etmekte: "Siyaset, halkı dünya ve ahirette kurtulacakları yola irşad etmekle, onların salâh ve manfaatlerine çalışmaktır."(1)

Bu tarifin devamında bütün İslâmî hükümlerin "iman" ve "siyaset" çevresinde döndüğünü beyan etmektedir. Hz. Âdem (as) ile başlayan tevhid mücadelesi de – bugünkü manasıyla değil- , bir nevi siyaset üzerine kurulmamış mıdır?

Resul-i Ekrem (sav)'in: "Nefsim yed-i kudretinde olan Allahû Teâla (cc)'ya yemin olsun ki, arzusunu İslâm'a tâbi kılmayan kimse iman etmiş olmaz."(2) buyurduğu bilinmektedir. Bu hükümlerin İcrasının mesuliyeti ehl-i hal ve’l-akd’e ait; itikadı da bize demek ki...

Kimi yerlerde diken setleriyle, çalı barikatlarıyla kapalıydı, kesik ve aşılamaz geliyordu insana.
Devrik çam gövdeleri birer maniadan beter.
Bir acayip sivrilikte taş ve ipiri kayalar mı? Onlar da cabası.
Bütün bunlara kulak asan bile yok, ama... İşin içinde “karanlığa kalmak” da var!
Bu yüzden bile yürümeli, hep yürümelisin; bıkıp usanmadan, ısrarla...
Dikkatini hedefine vererek yürümene titizlen sadece, bütün “hissiyat”ını yalnızca onda topla.
Başını dimdik, zihin ve idrâkini hep dinç, yüreğini perk tut daima...
Zira...

“Bediüzzaman’ın İstanbul muhakemesi sırasında bende, kendini yakından görmek ve İslam yolunda çırpınan bu muhterem mücahidi göz ve kulak plânında tanımak arzusu doğdu. Otel, kapısından itibaren Nur talebeleriyle doluydu. Kendimi haber verdim. Beni yukarı kata çıkardılar. O katta da, hizmetine bakan talebeler… Bu gençlerin yüzlerinde ziyaretimden memnunluk duyduklarını ilân eden mânalar…Beni içinde dar ve tek kişilik bir karyola bulunan bir odaya aldılar ve:

- İşte Necip Fazıl!

Der gibi bir eda ile huzuruna çıkardılar.

Üzülmeden ve endişe duymadan edemiyorum; boşuna denilmemiş, “Bir asır sonrasını düşünen, insan yetiştirsin... “ diye. Nesil yetiştirmenin en “mücerreb” yolunun da genç kuşaklara okuma zevk ve alışkanlığı kazandırmaktan geçtiğini hangi akıl sahibi inkâr edebilir? Son yapılan bir ankette, öğretmenlerin bile % 40’ının yılda bir kitap okuduğu, % 8’inin hiç kitap okumadığı bir zeminde, kime ne alışkanlığı verilebilir endişesi içimi yaksa bile, yine de “ikra” emrinin bir gereğini yaptırmaktan başka bir yol bulamıyorum. ( Türkiye nüfusuna oranla toplam gazete tirajının 3.500.000 olduğu da hesaplanırsa, şimdiye kadar kaç adım yol alındığı anlaşılmış olur.)