''Parmağımı kestiğimde bu bir trajedidir.
Açık bir lağım çukuruna düşüp öldüğümde bu bir komedidir.'' Mel Brooks

Mel Brooks..Amerika’nın Oscar Ödüllü oyuncu, yazar ve yönetmeni.. Resmine baktığınız an Amarika’nın şımarıklığını, alaycılığını, yüzünün her çizgisine kazımış haliyle; arsızca güldürmeye çalışıyor bizleri:
“Haydi Ortadoğu, sen lağım çukuruna düş ben güleyim”,
“Haydi dünya, benim parmağım kesildiğinde herkes ağlasın”;
“Haydi global dünya hep beraber, bir, iki, üç..müzik”..
Müzikten sonra bir başka görüntü beliriyor perdede.. Bir basın açıklaması (ya da basın kandırmacası).. Irak Devlet Başkanı El Maliki ve yanında George Bush.. İşte oldu.. Şu Mel Brooks büyük adam doğrusu.. Söylediği söz tarihe kazınıyor işte bak.. İki parmağı kesilmiş (ikiz kuleler) bir trajedi ile lağım çukuruna düşmüş bir komedi yan yana duruyor işte..
“Ama dur daha bitmedi.. Dün mahallenin köşkerine demir çaktırdığım ayakkabıyı kafana yediğinde, trajedi-komedi birbirine karışacak” diyor içinden biri ayakkabısına davranırken..
İki ayakkabı peş peşe havalanıyor Bush’un üzerine doğru..
Iska-1
Iska-2.. (füze adı gibi oldu)
Tam bir Amerikan kurnazlığı ve çabukluğu ile komedi ve trajedinin yeni bir tanımının yapılmasına müsaade edilmiyor yine.. Lübnan’dan havalanıp İsrail’e yollanan füzeler geliyor aklıma..Bunlar efsunlu mu neci.. Füze kalkanından önce ayakkabısavarı icat etmiş olabilirler mi acaba başlarına gelecekleri yüz yıl önceden hesaplayan bu mendeburlar..
Neyse ki Muntazır El Zeydi iyi bir ayakkabı atıcısı olduğunu kanıtladı Allah var.. Buna kimse itiraz edemez.. Herkes biliyor ki hedef oynak her alanda olduğu gibi..
Aman Allahım! Ya Muntazır El Zeydi usta bir atıcı olmasaydı? Ya da elinde azıcık bir titreme oluşsaydı da Bush ile yan yana, omuz omuza duran El Maliki’ye doğru gitseydi o ayakkabılardan biri? Başına bela üstüne bela almış bir devletin başbakanı, acaba aynı refleksle sıyrılabilir miydi başını.. Hiç sanmam.. Hatta kafasına ne geldiğini bile göremezdi bence ve Maliki’nin kafasındaki ökçe izi, batının espri anlayışının, Ortadoğunun başının üstünde yeri olduğunun bir kanıtı olarak sinama ustalarımıza bir esin kaynağı olurdu.. Olmadı ama batının komediye bakış açısına bakışımızda da bir değişiklik olmayacak çok şükür(!)..
Ama bakın George Bush ne demiş:
“Ayakkabılar kırk iki numaraydı” ..İşte bu..İşte tam bir doğu espri anlayışı ile söylenmiş bir söz.. Nasrettin Hoca fıkrası gibi.. Müthiş bir zeka kıvraklığı, açılımlı, düşündüren akıl-söz senteziyle yapılan bir espri..

Ne haber, adamlar ayakkabı numaranıza kadar her şeyinizi biliyorlar!..

Yaa, bunlar bizim her bir şeyimizi elimizden alıp kullandıkları gibi, şimdi de esprilerimizi mi kullanmaya başladılar ne?
Gerçi bize de güzel şeyler veriyorlar bakın, haklarını yemeyelim.. Her akşam her televizyon kanalında bulabileceğimiz videoya çektikleri, bisikletten düşen çocuk, direğe çarpan adam, tahterevalliden fırlayan bebek (bebek dedim de Gazze’deki bebekler de geldi aklıma), pasta savaşında oluşan komik görüntüler (Afrika açları gelmiyordur umarım aklınıza), suni bir rüzgarın azizliğine uğramış eteklerini toparlayan kadınların komik(!) görüntüleri, kamera şakaları, Mel Brooks’un dediği gibi açık bir lağım çukuruna düşüp debelenenler, vs vs.. Oturup ne güzel seyrediyoruz bakın çağdaş esprileri.. Hem adamlar bize zahmet olmasın diye kahkahası ile birlikte yollamışlar.. Biliyoruz ki artık kamera şakaları “in”, ortaoyunu “out”, Mel Brooks içeri, Nasrettin dışarı.. Recep İvedik “geh geh”, Şener Şen “kış kış”..

Sayın Muhsin Kalender
Yazınızı okurken Charlie Chaplin ve Lorel-Hardi filmleri gibi biraz hızlandırılmış şekilde batı-doğu komedi anlayışının ortasına düşüverdim birden nedense.. Mel Brooks mu çekti beni, siz mi daha da anlamış değilken, Charlie Chaplin ve Lorel-Hardi filmleri hızlandırılmış bir şekilde sunulmasaydı bizlere, bu kadar güler miydik acaba düşüncesine ince ince dalarken, emeğinizi saygı ile selamlıyorum.