“Her insanın yaşamı, onu kendine götüren bir yoldur, bir yol denemesi, bir yol taslağıdır… Hepimiz aynı derinliklerden çıkıp geliriz, ama bir taslak olarak, derinliklerden çıkıp gelen bir yaratık olarak her birimiz kendi öz amacımıza varmak için uğraşıp didiniriz. Birbirimizi anlayabilir, ama kendimizi ancak kendimiz açıklayıp yorumlayabiliriz.” (Hermann Hesse )

Her insanın çıkıp geldiği kaynak ortaktır, hepsinde: Anneler. Ancak şunu unutmamalıyız ki her insanın ayrı bir dünyası bir yaşama biçimi ve bir söylem tarzı vardır. Birimizi diğerinden ayıran “kırmızıçizgiler” vardır. Yapımız gereği diğer insanları anlayıp kavrama yeteneğimiz vardır. Ancak bu sınırlı bir anlayış ve kavramadır. Gözlemleyebildiğimiz, tahlil edebildiğimiz kadarla sınırlı bir anlayıştır bu. Bir insanı ancak kendisi açıklayabilir, yorumlayabilir.

Çocuklar öncellikle yaşadıkları ailede anne ve babasını anlayıp yorumlayarak, taklitle işe başlar hareketlerine, bu düzlemde çekidüzen verir. Sonra yakın çevre ve okul. Ve bu çember her geçen gün gelişir şekillenir. Ama hiçbir zaman bire bir eşleşme olmaz. Davranışlar ve hareketlerden düşüncelerden araklanmalar olur ancak örtüşme birebir gerçekleşmez. Bu insanoğlunun fıtri (yaratılış) yapısına da uygun düşmez.

Her insan yalnız kendisi değil, aynı zamanda bir benzeri daha olmayan, tamamen kendine özgü, her bakımdan önemli ve dikkate değer bir noktadır. Öyle bir nokta ki, dünyanın tüm olayları kesişir burada; birkezliğine, bir daha asla yinelenemeyecek bir kesişimdir bu. Tekrarlanma olanağı ve olasılığı sıfırdır. Bu nedenle insanlar yaşadıklarının kıymetini bilmek zorundadır. Geriye dönüşü olmayan bir yoldadır çünkü. Acıları da sevinçleri de tektir. Ve kendisine özgüdür.

Her insanda ruh bir ete, kemiğe bürünmüştür, her insanda bir canlı acı çeker, her insanda bir canlı aşka gelir sevinci yaşar. Bunun dışında bir alternatifi yoktur.
Öz amacımızı ancak kendimiz belirleriz. Ve bu yolda harcadığımız çaba da yine kendimize özgüdür. Önemli olan bu yolda yaşadıklarımız esnasında başkasının hakkına ve sınırına tecavüz etmemektir.

İnsan ve yaşam olarak adlandırabileceğimiz yol haritasında insanoğluna; anne- baba çevre ve öncekililerin deneyimlerinden faydalanma olarak kısaca tarif edeceğimiz yardımcı kuvvetler yol göstermede ana etmen olarak yer alırlar. Ancak yine de unutmamamız lazım ki; bu hareketler birebir örtüşmezler. Ancak benzerlik arz edebilirler. Bu noktada “her birimiz kendi öz amacımıza varmak için uğraşıp didiniriz. Birbirimizi anlayabilir, ama kendimizi ancak kendimiz açıklayıp yorumlayabiliriz”