Yüzümün haritasını çizene
Göğsümü ezene bak..!
Ahmet, Mehmet, Muhammet…

Tarih ki yıllarca peşimde yürüdü
Ne oldu bana
İstanbul’un alnında hilal mi çürüdü
Mavi yeleli atların iziyim şimdi
Benime kan sıçratıyor her toynak
Çıldırt beni Kafkasya
Çıldırt beni Boşnak
Çıldırt beni Filistin
Çıldırt beni Bağdat

Her şeyin sebebi benim..

Ey..! şehir..şehriyar İzmir
Kanayan ve kanadıkça güzelleşen şehir
Körfezine vurmuş bir erkek ölüsüyüm
Şimdi; anaların doğurmuyor
yabancı yüzüm suyunda aksini bulmuyor

Vur yüzüme
Savur beni gavur
De ki; Aşka yaşın tutmuyor

'Bize düşmanı gösteriyorlar. Saldırıyoruz. Kavga bitti dağılın dediklerinde bir de bakıyoruz ki kaybedenlerle aynı saftaymışız.”

12 eylül öncesinde bir nesil kaybettik.Şu an d oktor, hakim, öğretmen olacak çocukları birbirine vurdurduk, yetmedi astık, yetmedi hapislerde çürüttük, yetmedi dışarı çıkanları işsiz güçsüz koyup mafya yaptık..Bunun vebali kimsede yok mu? Hiç birimiz (özellikle benim yaş kuşağım ve daha büyükler) aldığımız dersi toplumla paylaşıyor muyuz? Yoksa ağabeylik köşelerimizde adam yerine konulmanın hazzıyla inadına aynı oyuna çanak mı tutuyoruz?

Sarılın birbirinize birlik olun..Ülkemin fay hatlarını kırıyorlar bu oyuna dur deyin...Hatta sorun, bir zamanlar İstanbul’u alamamışlardı. Çanakkale destanı size neyi hatırlatıyor..İlginç ki Bağdat, Şam, Kudüs yani arka kapımız olan şehirler düşünce İstanbul işgal olmuştu. şimdi yine arka kapıdalar..ve orayı ateşe verdiler..

Sesine örüyor gece sağır duvarını
Ve duvarın iflah olmaz sırrını
Zaman kirli gömleğini çıkarır gibi
Acısını yüzümün incesinden çıkarıyor
Hırpalandıkça yüzüm, gözlerim mahşer yeri
Gurbetinde mavi çocuklar kanıyor

Koştura koştura çatlattığım
Mavi yeleli tayların sürgününde
Ayartıyorum bir eylül akşamını
Ayartıyorum kısa saçlarının perçeminde
Denize vuruyorum kendimi
Elim yüzüm sen içinde

Saklı kentlerin süvarileriyiz biz unuttun mu?
Ağlama diyorum sana!
Kanarım…yıkılırım…sancılanırım…düşerim…üşürüm…
Ölmek mi istiyorsun? peki önce solu benim son nefesimi.…

Küflenmiş zamanın dişleri arasında yitip giderken rastladım sana…yerle bir edilmiş sokaklarında bir martı can çekişiyordu…kesik kesik nefes alırken soğuyordu bedeni çekiliyordu canı…ılıktı avuçlarıma akan kanı…gözlerinin nemi kan ter içinde bırakıyordu beni…o kanadıkça büyüdü kanatlarım daha sıkı sarıldı ona…yol oldu, iz oldu, düş oldu…şimdi aynı gökyüzünde aynı mavinin peşindeyiz…

Hangi göğe anlatsam şimdi seni
Desem ki o bir çılgın
Menekşeye benzetiyor geceyi
Şu yıldızı da güya
o koymuş buraya

Kim inanır
Zaten yoklardan,
Bir var
Çıkar mı Ezher

Köşe başına bırakılmış, şüpheli bir paket gibi bakma bana öyle... Ben artık pimi çekilmiş bir bombayım...

Sokulup anılarına hıçkırıyordun
Gözlerinden duydum seni
Şiirin sıcak döşüne yaslayıp ismini
Üç anahtarın,üç kapısını
Gösterdim sana,
Gösterdim, içimde kabaran cenneti
Sanmıştım gelensin
O gelen ki bize Tanrı emaneti

Ben tütün sarısı,
Sen göz karası
Bizdedir artık, çıldırmanın sırası
Biliyoruz
Çıldırırsak Mısralarımızı yakıp
Gazete kupürlerine tapacaklar
Ama kanırtacak varlığımız körfezi

-İnandığım kadar varım.

İnandığı şeyleri kendi kendine saymaya başladı. Sonra tren giderken son kez baktı. Son bakışı boş kaldı. Telefonuna sarılmıştı aceleyle..kim bilir kimi merak etmişti? İnandığım kadar varım dedi tekrar. Hiç olmazsa yüreğime inanmalıyım. Bu sefer kandırmaz beni o…