Bu yıl rekabetin zirve yılı. Futbol Şampiyonası bitti. Olimpiyatlar 2 hafta sonra başlayacak. Yarışmacılar, adaylar, ödüller havalarda uçuşuyor. Kayıtsız kalamazdık. Gaza gelmesek ayıp olurdu. Kısmetse geleneksel halde her yıl dağıtacağımız ödüllerin ilkini bu yıl 15 kategoride toplam 25 kişiye verdik. Fiyakalı futbol dergisi Four Four Two-Türkiye’den ilhamla, huzurlarınızda I. Geleneksel Bizim Mahalle Ödülleri…

“dünya hakkını kullandı ve kaybetti
piçlere yol açın
taç koyun başlarına”

İguman Aşıkları Muhafız Alayı Kumandanı, Albay Rock

Kadim Dünya’nın nefs ve Şeytan tarafından nesebi sakatlanmış çocuğu Avrupa, kısa ömrüne rağmen gün geçtikçe daha da yaşlanıyor, hantallaşıyordu. Aldığı “eğitim” ve “aile terbiyesi” yüzünden bir hayli şımarık ve burnu büyüktü. Zaten kimi pedagoglara göre Avrupa’nın bu kadar kısa bir süre içerisinde yaşlanmasının yegâne nedeni de bu kibirden başka şey değildi. Avrupa ve ondan olan çocuklar, Dünya için fazlaca problem olmaya başlamış ve adı, ivedilikle ıslah edilmesi gereken işler listesinin tepesinde yazılıvermişti.

Kayseri’deyim. Düpedüz bir Selçuklu şehrinde. Şehrin orta yerinde, meydanda kendi etrafımda dönüyorum. İşte Sahabiye Medresesi. Zarif kapısı ve çeşmesiyle Kayseri’yi koruyor. Diğer medreselerin aksine ne müzeleştirilmiş, ne de incik boncuk mekânı olmuş; içerideki herkes kitap okuyor. Dönüyorum. Hunat Külliyesi. Devasa bir mühür. Bir yanda medresesi, ortada camii, hemen yanında hamamı. Az daha dönüyorum.

Cesur Küçük, bizim mahallenin gümrük katibidir. Geleni, gideni, kalanı, göçeni… herkesi bilir, herkesi sever. Kalbinin uzanmadığı yer yok gibidir. Yürürken kitap okur, manavcılık yaparken kitap okur, çay demlerken kitap okur, aşık olurken kitap okur, toplara sert ve düzgün vururken kitap okur, kitap okurken kitap okur. Sürekli takip halindedir.

Kuralar çekildi, “Inter 5 atar, PSV’den 1 puan ancak alır, CSKA’yla 3'ncülük için çekişir” dediler.
Inter’i yendi, “Adamlar yedek kadroyla çıktı” dediler.
PSV’yi dize getirdi, “Kalesinde o kadar tehlike atlattı” dediler.
CSKA’ya kök söktürdü, “En zayıf halkaydı” dediler.
Sevilla’yı devirdi, “Carlos yok, deplasmanda en az 3 yer” dediler.
Torbadan Chelsea çıktı, “Tamam, bu kadarı da fazla” dediler.

“Henüz değil. Henüz değil. Şimdi olmaz. Daha zamanı gelmedi. Henüz değil.”

Bana verdiği numara için elim telefona gidip geliyordu kaç gündür. Bazen anlık bir kriz, bazen saatler süren bir titreşim. Her defasında da aynı ayaklanma beynimin içinde patlak veriyordu: “Üstesinden gelebilirsin! Hayır; an o ‘an’ değil!” Çünkü basit, anlaşılır bir talimattı: "Sadece en daraldığın anlarda..."

Modeli: Galiba Fatih Mutlu
PIN kodu: Kesinlikle Kayseri

Üç ayı biraz geçti; doğduğum şehirden -doymak maksadıyla- uzaklaştım. Kayseri’yi bırakıp Ankara’ya geldim.

İlk başlarda çizgi film havasındaydı her şey. Önlenemez bir taşkınlıkla bağlandığım ‘o’ şehirdeydim ya, her şey rengarenk, her şey kıvamında, her şey yerli yerinde, her şey mümkün. Potansiyel bir devrimin ilk adımı olan kinetik devrimi gerçekleştirmiştim işte!

Can dostum Muhammed Ebu Treyke’ye…

En sonda söyleyeceğimi en başta söyleyeyim:
Şu andan itibaren ‘Gazze’ ile ‘mazlum’ kelimelerini yan yana kullanan bütün ehli kitapla ilişiğimi kesiyorum!
Şu andan itibaren Gazze için sadece ah vah eden Ümmet-i Muhammed üyeleriyle irtibatımı koparıyorum!

Şunu kabul edelim: Biz ‘bu iş’ten anlamamakta ısrar ediyoruz. Biz sanattan, felsefeden, edebiyattan hayır gelmeyeceğine inanan, iç politika kasırgasında komaya girmiş modern çağ kaçıklarıyız. Gazetelerimizin, iki kelimenin peşinde iki hafta gittiği bir dönemde “kültür sanat sayfaları”nı zorunlulukmuşçasına hazırlaması hiçbirimizin umurunda değil. Tüm istediğimiz birazcık daha komplo teorisi.

Peki bu vaziyete bakarak…
Ümitsiz miyiz?
Asla!

Belki hatırlanacaktır; Tarık Akat, Sarkozy’nin başa gelişinden hemen sonra Fransa’dan yükselen onurlu bir sesi burada duyurmaya çalışmıştı. Bu ses literatüre “Mağripli çocukların Paris’i yakması” diye geçen Ekim 2005 Fransa olaylarında da aynı kahpe tavra kafa tutan Lilian Thuram’a aitti. Onunla birlikte Thierry Henry ve Patrick Vieira da aynı isyanı aynı tondan dile getirmişti.