"Bendeniz Mollanızın en yandığı hadiselerden birisidir sevgili kaarilerim bir masal kahramanı olamamak. Kahramanlık mesele değil malumunuz, yüreklerin pare pare olduğu zeval vakitlerinin en dayanılmaz ilacı değil midir Hazret-i Mollanız? En sıkıntılı anlarınızda “Aman Mollam medet” deyü kapımda el pençe divan duran sizler değil misiniz? Karışan akıllarınızın olmazsa olmaz kılavuzu, yareli yüreklerinizle dizlerine yatıp ağladığınız ve teselli bulduğunuz Hace-i Evveliniz, bir kayısıya rengarenk ve defaatle mutena aşıları yapar gibi usanmadan, sapıtan ve karışan ve karıştıran çıkmazlara daldığınız, derine batıp karaya oturduğunuz ve sizi oralardan çıkartıp ensenize bir şaplak ve kulağınızda birazcık morluk ile nasihat eden Mollanız değil midir? "Elhak doğru dersin Mollamız Efendimiz” nidalarınız pastırma yazının şu soğuk akşamında işine geleni duyan kulaklarıma kadar ulaşmaktadır da sevgili vatandaşlarım meselem bu değildir netekim…

İzah edeyim.

İzah edeyim etmesine de bakalım daldığımız dehlizlerden hangi ziya çıkara bizi?

İlk gençlik çağımda sevgili vatandaşlarım John Wayne namlı aktör artıklarının çobanlık yaptıkları, inekli, atlı filmleri sizler gibi bende izlerdim ama sizin gibi izlemezdim mutlaka. İlla olmazsa olmazım Kızılderili cevelanların beyazları patakladığı, mağlup ettiği filmlerdi. Baktılar reyting yeni yeni gündeme geliyor ve Mollanız yüzünden işler tersyüz oluyor bu sefer beyazların Kızılderilileri ve hatta bütün masumları alt ettikleri filmleri çekmeye başladılar. Yer miyim? Yemedim tabi ve Yeşilçam’a sarf-ı nazar etmeye başladım. Az kalsın çökecekti Hollywood namlı şerhane aziz vatandaşlarım.

Sevgili cevelanlarımdan Battal Gazi yiğidimle – ki beni göremezsiniz ekranlarda ve fakat ben daim onu kollayıp gözetirdim – Türk sinemasını ayağa kaldırdım. Maksadım Yeşilçam filan da değildi hani. Keferelerden intikam üzerine intikam almak, ebleh suratlarına şöyle okkalı “tuuu” diye tükürmekti. Kahbe Bizans’ın yiğit güzeli ile fazlaca oyalanmadan sular gibi akıp rüzgar gibi daldık korkudan pır pır eden kararmış yüreklerine. “Amanın Türkler geliyor” vaveylalarını “vur pençe-i alideki şemşir aşkına / gülbangi asmanı tutan pir aşkına” güftesi ve mehteranın gümlettiği davulun yer sarsıntısı, gök yankısı ile üzerlerine boca edip korkularından yerin yedi kat altına girmelerine sebep olduk elhamdülillah… Hadisat dediğim gibi derin kaçar, ziyamız tükenir, malum enerjiden de tasarruf yapmak lazımdır ben şu kadarcığını diyeyim siz kocaman ve derin anlayasınız: Polat Alemdar racon kesmenin tekniğini sevgili cevelanım Battal Gazi ile bana borçludur da adımızı anmaktan imtina eder ki boyu boyumuzdan kısa kalır korkusundadır. Ve fakat bizim keferelere kestiğimiz raconu o yanlış anlayıp yüzünü kesmek zannetti de bu şaşkınlıkla kahpe amerikanın hain güzellerine suratını öptürdü ne çare!..

Peki Polat her gün cilalayıp parlattığı ayakkabısının aksinde saçlarını tararken bendeniz Mollanız neler yapıyordum? Siz Mollanızın kedi bacağı elinde, her gün taze sütüne pekmez katıp mısır ekmeği çiğnediğini mi sanırsınız yoksa? Yoksa – haşa huzurdan- “ununu eleyip eleğini astı” mı sanırsınız?.. Etmeyin cevelanlarım bakın nelerle meşgul saygıdeğer Mollanız, işitin, belki siz de gaza gelirsiniz:

ABD eyaletinin helal süt emmemiş askerlerinden bir güruhun Mart 2006'da Irak'ta 14 yaşındaki bir kızın –maalesef- ırzına geçerek ailesiyle birlikte öldürmelerini konu edinen Holywood yapımı 'Redacted' (Sansürlendi) adlı filmin sponsorlarındandır Mollanız. Yani hâlâ Kızılderili filmlerindeki, beyaz adamın karşısındayız efendiler. “Ey Mollam sen bu film ile Irak’ı kurtaracağını mı sanıyorsun pekiy?” Ne alaka sevgili cevelanım, amma olur ya belki film sayesinde bir Muhammed Ali daha çıkar ve “ben bu hain savaşın parçası olmayacağım” der haa, olmaza mı? Belki anneler de filmi izler ve tıpkı bir zamanların sloganı gerçekleşir: “No More Vietnam” derler ve çocuklarının askere gitmelerine, suç işlemelerine engel olurlar. Dünyayı pespembe gören yeni yetmeler devletlerinin pek de bir halt olmadığını anlarlar, kamuoyu oluştururlar, ne bileyim “bir şeyler” olur biiznillah efendiler. Oturmaktansa yürümek yeğ değil midir?

Hatta bakınız taze taze bir haber vereyim size:

Nation Dergisi yazarı ve New York Times gazetesi Ortadoğu Bürosu eski şefi Chris Hedges: Eğer İran'la savaşırsak gelir vergimi ödemeyeceğim. Bunun ümitsiz ve muhtemelen nafile bir hareket olduğunun farkındayım. Fakat İran'a yönelik saldırı –ki gelecek başkanlık seçimlerinden önce vuku bulma ihtimali giderek güçleniyor- feci boyutlarda bölgesel bir savaşı tetikleyecek. Bu savaş, ve özellikle İran'ın Amerikan hedeflerine yönelik misilleme saldırıları iç muhalefeti susturmak ve geriye kalan özgürlüklerimizi de ilga etmek için kullanılacak.

Mesele bu yani. Neyse bu bir kenarda bekleyedursun bakiym:

Başka neler var pekiy diye sorarsanız efendiler maddi ve manevi desteklerimle çekilen, ismini ve sonucunu beyan etmeyeceğim (hicab ederim, sağ elin verdiğini sol el bilmemeli malumunuz) şu muhteviyatta icraatlarımız vardır:

Tommy Lee Jones'ın oynadığı, Irak savaşından geri döndükten sonra asker arkadaşları tarafından öldürülen oğlunun akıbetini araştıran babayı konu alan Valley of Elah (Elah vadisi);

John Cusack'ın oynadığı, iki kızına annelerinin Irak'ta öldürüldüğünü anlatamayan bir babanın dramını anlatan Grace Is Gone (Grace yok artık) adlı filmlerle manipülasyona karşı manipülasyon ile ataktayız sevgili vatandaşlarım. Elin gavuru masumların ocağını batırırken “bunun ne olduğunu ve nasıl olduğunu” hem ümmet-i muhammed’e hem de bütün dünyaya beyan etmek gerekliliği vardır ki Mollanız bu işler için kollarını ta omuzlarına kadar sıvamıştır. Haini kendi silahı ile vurmak gerektir sevgili vatandaşlarım. Adamlar Irak’ta hâlâ insanlık adına faaliyette bulunduklarını, demokrasi filan gibi zırvalıklarla Irak’ı medenileştireceklerini söylüyor ve fakat cahil cuhela ekseriyeti “vay be helal olsun” yaygarası içerisinde. Dünyanın en cahil kamuoyu Amerika’da sevgili karilerim. İnanın buna. Hatta öyle inanın ki bendeniz Mollanızın yaşadığı ülkeyi ancak google earth ile bilebiliyorlar. Varın gerisini siz hesap edin. Devir Battal Gazi devri değil ki atımıza atlayıp bir ucundan “bismillah” ile dalıp öbür ucundan “elhamdülillah” ile çıkıverelim.

Bendeniz Mollanızın en yandığı hadiselerden birisidir sevgili kaarilerim bir masal kahramanı olamamak. Hasan Aycın evladım Sahipkıran’ı yazdığından beri rüyalar üzereyim ve fakat her fecri kazipte uyanıp hem Ayyar dostumla ayrı kalışıma hem Amerika’nın ele geçirilmeyişine hayfla yüreğim burkulmaktadır cevelanlarım… Hiç olmazsa İsmail Kılıçaslan cevelanımla “Zebercet Oğlu Zülküf” karındaşımı “Ebu Kasım Oğlu Molla Kasım” deyü takas eylemekliğim aklımdadır lakin der dururum. Hele nasip bakalım.

Eh ne yapalım feth müyesser olana kadar gayrete devam inşallah.