Geçmiş ve gelecek arasında anlam ve biçim değiştiren bir kelime olarak önüme geleceğini hiç düşünmemiştim, hapishanenin. Dün, bir cezanın kesinlik kazanıncaya kadar geçen zamanda suçlunun bekletildiği yer, oda, ev. Bugün ise suçlunun cezasını çektiği soğuk karanlık bir mekân, hapishane. Ne kadar kalacağını bilmeden kalmak ve ne zaman çıkacağını hesaplayarak geçirmek zamanını, arasındaki değişim ne zaman oldu ya da kimler tarafından değiştirildi, kimler düşmedi ki, içine girdikçe çok daha fazla daldım, çok daha fazla özümsedim. Biliyorum benim yaptığım onları anlamak veya anlatmak olmayacak, olsun ziyaret niyetine bir yazı yazmak benim ki, sadece…

Üzgünüm
Oyun bitti
Kaybettiniz.
Yeni bir cenaze daha kaldıracaksınız
Yarın,
Şu her zamanki musalla taşında…

İzin verin, size kentleri anlatayım… Tebriz’i, İsfahan’ı, Şiraz’ı… Sırtımızı döndüğümüz samimiyeti…
İzin verin, size kentleri anlatayım… Agra’yı, Varanasi’yi, Pokhara’yı, Katmandu’yu… Çocukların yüzündeki tebessümü, kadınların gözlerindeki hüznü ve mutluluğu…
İzin verin, size Taj Mahal’i anlatayım. Kumari’den bahsedeyim…
İzin verin, size terk ettiğimiz, sırtımızı döndüğümüz Doğu hakkında bir şeyler söyleyeyim…

Program;

otuzuncuharf dört…

yayın hayatına ikibinaltı yılında başlayan otuzuncu harf edebiyat ve düşünce dergisi uzun bir aradan sonra dördüncü sayısı ile tekrar karşınızda…

yeniden yayınlanmaya başlayan dergimizle ilgili olarak bir tanıtım programı hazırladık.

derginin mütalaasını yapmayı planladığımız programımız da ayrıca hazırlamış olduğumuz “terk ettiğimiz doğu” konu başlıklı gezi sunumu yer alacaktır (iran, pakistan, hindistan ve nepal gezi fotoğraflarıyla). programa katılım için adem dönmez’le irtibata geçilmesi gerekmektedir.

tarih: 09.11.2008 pazar günü

Günlerdir buradayım, bu meydanda, şu eski evin karşısındaki tapınağın beşinci merdiveninde oturuyorum. Fakat hala daha isteğime kavuşamadım. Yolunu gözlediğim kişiyi göremedim. Dün yağmur yağıyor dedim, bir önceki gün festival vardı, öncesinde ise vakti kaçırmıştım. Bugün ise tam vaktinde buraya geldim ve oturdum buraya, bekliyorum. Kumari seni göreceğim…

Peki Kumari’yi neden bu kadar çok görmek istiyorum, beni buraya günlerdir bağlayan nedir? İsterseniz olayı size en başından anlatayım, yani dört gün öncesinden başlayayım.

Siz yazar olmayı istiyorum diyen bir çocuk gördünüz mü? İlkokul sıralarında, hocası sorduğu zaman. Ben doktor olacağım diyen veya mühendis hatta ben baba olacağım diyenler gördüm ama yazar olacağım diyen bir çocuk tanımadım daha. Ta ki lise yıllarım gelip çatıncaya kadar. Derslerimde çok başarılıydım ama hayatın içinde konuşmadan sustuğum anlar oluyordu. Bir kelamda ben edeyim diye ne zaman kaldırsam parmağımı olmuyordu. Dilim damağım kuruyordu.

Küçük bir çocuğun hevesi ile düşmedim bu hikâyenin ardına, ben. Günlerce bekledim, içimdeki duyguların tam olarak olgunlaşması için ve gözlemledim çevremde olup bitenleri, hikâyemi süslemek, farklı duyguları yansıtabilmek için. Sekiz gecemi uykusuz geçirdikten sonra, beyaz bir kâğıdın saflığına sattım kalemimi ve ilk birkaç satırı yazdım. Bekledim. Tekrar okudum yazdıklarımı. Olgunlaşamadığımı anladım ve üzerini çizdim hepsinin. Bir sekiz geceye daha ihtiyacım olduğunu düşündüm, saatler iki çeyreği gösterirken, balkondaki kanepeye oturdum ışıkları kapadım ve gözlerimi yumdum.