Gel biz yakalım bu şehri. Yerle yeksân edelim tüm anlam bütünlüklerini, imla kurallarını. Bir anlatım bozukluğuydu bu hikâye desinler.Biz bu şehri yakalım gel.

Dün gece hayata aynı delilikle devam etme kararı aldım. Kalabalıklara teğet geçecek bir ömür için tek taraflı bir anlaşma imzaladım kendimle. Yazıya inandığım kadar insana inanmadığımın kanıtı olarak dedemden kalma bir alışkanlıkla en kalın kitaplardan birinin arasına sakladım kırmızı mürekkep imzalı metni.

Işığı söndürüp kaldığım yerden devam ettim hayallere.Şehir, ateş, biz.. İmla kurallarını hesaba katmazsak yan yana düşemeyecek kadar uzağız birbirimize.Vazgeçtim şehirden ve yangından . Hem bunca acıdan sonra hangi masal uyutur bizi?

İnandık.İnanmıştık.İlle de yaşamaktır aşk derken biran olsun ölümü yolcu etmedik kapımızdan.Tereddüte mahal yoktu.Bizde aşk ölümdü. Ölüm zaten aşktı. Bu denklemde sırrını gözlerinde saklayan bir cariye olmalıydı aşk.

İnanmak, eylem gerektirir. Eylem, gönül.. Hayatında bir “niçin”i olan kimse bütün “nasıl”larla iyi geçinebilir diyorlar. Evet.Ve fakat gördük ki geçmişini yollarda yitiren bir devşirmenin yüzüymüş yalnızlık.

Suya, toprağa, ateşe ve yağmura aşina kılındığı kadar çabuk alışamıyor kalp ayrılığa. Yıllar neşter vurmuyor bu yaraya. Hangimiz düş hangimiz gerçek ? Hangimiz yâr hangimiz yâd ? Suallere cevap bulunmuyor. Kan tutuyor geceyi. Celladına boyun eğmiş bir suçsuzun feryadı oluyor suskunluk.

Meğer ayrılık, en hoyratıymış gurbetin.

Şimdi yüzümde soğuk bir nefes yokluğun. Zamanlar girift. Şarkılar hüzzâm. Dışarıda güneş varmış. Her gece gündüze dönermiş.Sanki çok mühimmiş. Değil mi ki hayat zıddıyla kaimdir.Değil mi ki ”nefes, hayat bahşederken aynı zamanda ölüm getirir. “ Acı çekmenin varoluşun bir ispatı olduğunu bilmiyor kalabalıklar. Hangi makam ve hangi renkte olursa olsun avunmak değil yaşamaktır dileğim.

Sevdiğim! Buralarda kuşlar hüzünbaz.
Çocukça bir eylem, büyükçe bir ruhla tamamlayacak olursak; elim sende…
yirmi dört kasım İstanbul ve bir de ayaz.