Küçük bir çocuğun hevesi ile düşmedim bu hikâyenin ardına, ben. Günlerce bekledim, içimdeki duyguların tam olarak olgunlaşması için ve gözlemledim çevremde olup bitenleri, hikâyemi süslemek, farklı duyguları yansıtabilmek için. Sekiz gecemi uykusuz geçirdikten sonra, beyaz bir kâğıdın saflığına sattım kalemimi ve ilk birkaç satırı yazdım. Bekledim. Tekrar okudum yazdıklarımı. Olgunlaşamadığımı anladım ve üzerini çizdim hepsinin. Bir sekiz geceye daha ihtiyacım olduğunu düşündüm, saatler iki çeyreği gösterirken, balkondaki kanepeye oturdum ışıkları kapadım ve gözlerimi yumdum. Düşüncelerimi kaybetmek ve en ücra köşelere saklanmış fikirlerimi bulmaya çalışıyordum, benliğimden. Sessizliği yaşamak değildi amacım bir şimşek çakışı gibi gelmeliydi fikirler aklıma ve ben yazmalıydım, daha doğrusu kafamdaki hikâyeyi beyaz kâğıt saflığına aktarabilmeliydim. Ne kadar zor olursa olsun, başarmalıydım, beynimde büyüyen ur gibi bekletemezdim içimde hikayemi, yazmalıydım ve okutmalıydım. Düşlerini kurduğum dünyayı açığa vurmalıydım.

Gözlerimi iyice yumdum, yüzümü sıktım. Ondan geriye doğru sayacaktım ve gözlerimi açtığımda her şey değişecekti, yavaş yavaş saydım, bitmesini çabuk istediğim bir süreydi ama yavaşça geçmeliydi, bir daha geri dönüşü olmamalıydı.

Her taraf karanlıktı, sokak lambalarına bir şeyler olmuştu sanki, hepsi birden mi bozulmuştu acaba? Neden hiçbiri yanmıyordu? Hiç görmediğim şekilde boştu evin önündeki büyük cadde. Her akşamki arabalar nereye gitmişti? Her taraf değişmişti, ne kadar hızlı olmuştu bu değişim. Yok, ama farklıydı etraf gerçekten, ılık bir esinti vurdu tenime, içimi ürperten.

Çok uzaklarda, gözümün görebildiği en uç noktada bir beyaz ışık gördüm. Gitgide büyüyen bir ışık, bana doğru gelen bir ışık, süzüle süzüle gelen bir küçük yıldız parçasının yansıması gibi esrarengiz bir ışıktı bu çünkü her taraf karanlıktı ve yansımanın oluşması için gerekli olan hiçbir koşul yoktu. Birkaç saniye sonra her şey netleşti, gördüğüm kar beyazı bir serçe idi, karanlıkları yararak gökyüzünde bir yıldız gibi parlıyordu. Bana doğru geldi serçe, balkon duvarıma kondu, ayak parmağında bir küçük kağıt parçası vardı. Ayağını bana doğru kaldırdı ve ben kağıdı aldım, açtım ve okudum.

“hayal etmek istiyorsan çok fazla şeye ihtiyacın yok, düşüncelerini arındır her şeyden yeter…”

Ne demekti bu cümle, benim düşüncelerim yeterince arınmış değil mi? Ne engel oluyor hayaller diyarında dolaşmama, mutlu olmama farklı bir iklim kuşağında yaşamanın ne anlama geldiğini tahmin edemem değil mi? O zaman neyi arındıramıyorum ben düşüncelerimden, neyi çıkaramıyorum acaba… Elimdeki kağıdı bir kere daha okudum…

“hayal etmek istiyorsan çok fazla şeye ihtiyacın yok, düşüncelerini arındır her şeyden yeter…”

Serçe bana bir şeyleri göstermek ister gibiydi, bir şeyleri anlatmaya çalışıyordu bu belliydi ama konuşamıyordu. Fakat illa konuşmaya gerek yoktu ki anlatmak için, sebep ki bana gösterebilirdi, anlatmak istediklerini. Ve gösterdi de. Kağıdı aldığım ayağını uzattı bana, tutmamı istiyordu. Tuttum da. Bir anda ayaklarımı yerden kesti. Yavaşça beni balkondan havaya uçurdu. İnanamıyordum. Yıllardır hep izlediğim yürüdüğüm caddeler altımda bir su akıntısı gibi görünüyordu. Çok farklıydı dünya yukarıdan, her şey çok küçüktü, minicikti. Biz gitgide uzaklaştık o kalabalık beton yığınlarından, yükseldik yükseldikçe hızlandık. Önce binalar ardından yollar yok oldu. Etrafımız genişlemişti ve güneş ışıkları görünmeye başlamıştı. Aradan geçen zamanın nasıl geçtiğini ben kavrayamadan. Dalga dalga parça parça yükseliyordu güneş ışınları her biri farklı bir taşa çarpıyordu önce, kırılıp başka bir taşın ardına düşüyordu sonra. Yemyeşil düzlüklerin üzerinden geçiyordum, gözümün aldığı her taraf yeşildi, yemyeşildi, altımda ceylanlar koşuyordu bir taraftan bir beyaz tavşan hızla kaçıyordu, bir başka tarafa. İçinde idim zamanın, bir adım dışında kalmıştım şehir denen yıkıntıların…

Peki, bitti mi şimdi? …

Hayır…

Tekinsiz yakalanmıştım çocuk,
Karanlık aşikârdı belki ama
Ben hazır değildim daha
İki çeyrek bileti elimdeydi fakat
Tek başıma çıkamazdım ki bu yola…

Fark edemedim çok uzaklarda olduğumu, çok yükseklerde sanıyordum kendimi ama uzun yeşil düzlükler üstünde yavaşça süzülerek inmeye başladığımda anladım. Göz alabildiğince uzanan yeşillikler ve uzaklarda gözüme çarpan ahşap evler gibi ağaçlar, çok uzun ve heybetli görünüyorlardı yukarıdan. Nasıl bir hayalin içerisinde olduğumu düşünüyordum, nerelere gidecektim acaba ve daha çok sürecek miydi bu yolculuk? Ben bu düşünceler içerisinde iken ayaklarımın yere değdiğini hissettim. Gökyüzündeki rüzgar kaybolmuştu çimenlerin hışırtısı geliyordu kulaklarıma. Adımlarımla kendimi dengelemeye çalışsam da ilk defa uçuyordum ve bu iniş benim için bir ilkti ve düzgün inemedim tabii ki yüzüm yeşil (daha önce hiç basılmadığını düşündüğüm) çimenlerle kaplı toprağın üzerine gelecek şekilde düştüm…

“Sanırım çok heyecanlı bir yolculuk geçirdin.” Bu ses nereden geliyordu. Ben nerede olduğumun şokunu atlatamamıştım dahaki, ikinci bir şok başlıyordu. Tamam, anladım diye düşündüm içimden, balkonda uyuyakalmıştım ve olmayacak düşünceler sarmıştı beni, beynimi ve şimdi arkadaşım gelip uyandırmaya çalışıyordu. Şimdi gözlerimi açacağım ve tüm bunlar kaybolacaktı. Keşke uyanmasam…

“Kafanı kaldırıp benimle konuşacak mısın? Hey yerde yatan insan, neden konuşmuyorsun?”

Kulaklarım yanlış işitiyor herhalde…

Kafamı kaldırdım ve karşımda bana doğru bakan bir çift kocaman göz gördüm. Bir insana benzemiyordu. Elleri ve ayakları ilk bakışta gözüme çarptı, çok büyüktüler. Sonra saçları ve sakalları vardı. Siyaha yakın bir renkte idi ama tam siyah değildi. Kendimi toparlamaya çalışarak ve karşımda duran şeye(ne olduğunu düşünerek) bakarak ayağa kalktım. Daha ben ağzımı açmaya teşebbüs etmeden tekrardan konuştu…

“İlk gelenler hep bu şekilde iniyorlar. Aslına bakarsan dostum Miniktüy iyi bir yolculuk arkadaşıdır.(anlam veremediğim bir gülümseme vardı suratında) neden süt dökmüş kedi gibi bakıyorsun suratıma, yoksa sen…

“Burası neresi?” İlk ağzımdan çıkanlar bunlar olmuştu.

“Burası hayalsiz yaşayan insanların asla giremeyeceği bir yer, mutluluk diyarı.”

“Ben nasıl geldim buraya?”

“Seni dostum Miniktüy getirdi buraya. Fakat şeyi soruyorsan, biraz önce dediğim gibi hayalsiz insanların asla giremeyeceği bir yerdesin. Mutluluk diyarında”

“Yani bu benim hayalim mi?”

“Tabi ki hayır sen sadece bu toprakların içerisine gelen bir konuksun. Senin hayallerin buraya gelmeni sağladı.”

“Nasıl yani?”

“Neden buraya ilk defa gelenler hep bu soruları soruyor ve neden her ilk geleni ben karşılamak zorunda kalıyorum.”
Sen mutluluk diyarındasın, mutluluk diyarına sadece mutlu olmayı düşünen ve hala daha küçücükte olsa yüreğinde sevgi tohumu barındırabilen insanlar gelebilir. Şimdi soracaksın bana peki buraya nasıl geldim? Cevabı çok kolay;
Yapman gereken bir tek şey var, saatler iki çeyreği gösterdiğinde gözlerini kapa ve mutlu olabileceğin bir şeyi düşün, eğer düşüncen güçlü ise dostum Miniktüy seni buraya getirir.

“Hiçbir şey anlamadım.”
“Önemli değil, anlamanı düşünmüyordum zaten. Herkes senin gibi, buraya kazayla gelir. Benim anlattıklarımdan da bir şey anlamazlar. Fakat bu önemli değil nasıl olsa çok yakında sana her şeyi anlatacak kişilerle tanışacaksın.

“Nasıl yani çok yakında anlarım?”

“Hep burada durup seninle bu şekilde konuşacağımı mı düşünüyorsun yoksa? Hadi toparlan biraz da gidelim, görmen gereken daha bir sürü şey var ve seni bekleyenler…”

Yok, yok, inanmamalıyım herhalde bunlar gerçek olamaz. Hadi ama açayım şu gözlerimi artık, benim düşündüğüm hikaye bu şekilde bir şey değildi. Ben bir mutluluk hikayesinin peşine düşecektim. Mutluluğu arayan yalnız bir adamı anlatacaktım…

Düşünceler arasında sıkışmıştım ben fakat karşımda duran şey yanıma geldi ve kocaman elleri ile benim kalkmama yardım etti. Omzumdan çekerek. Sonra da önüme geçip yürümeye başladı. Ben arkasından gidemiyordum. Durdu, arkasına döndü ve:

“hadi ama yürü biraz.”

“Bir şey sorabilir miyim?”

“Şimdiye kadar sorduğun gibi şimdiden sonra da sorabilirsin, benim görevim senin sorularını yanıtlamak ve seni mutluluk diyarı hakkında bilgilendirmek.”

“Sen nesin ya da kimsin?”

“Bu soruyu daha önce bekliyordum. Ben Araf’ım görevimde mutluluk diyarına gelmeye çalışan her kese yardım etmek. Sen ve senin gibiler ister, ben ve benim gibiler de yardım eder buraya sağ salim ulaşmanıza, gelmenize. Buraya geldikten sonra da koca ağaca kadar birlikte yol alırız.

“Yani senin gibi daha çok var burada.”
“Bütün işleri benim yaptığımı mı düşünüyordun yoksa? Tabi ki burada çok yaşayan var. Biz Araflar yeni gelenlerin yolculuklarını kontrol eder ve bunları düzenleriz.”

“Bana bir çimdik atar mısın?”

“O nedir?”

“Kolumu sıktırmak gibi bir şey.”

“Burada yaşayanlara zarar verecek hiçbir şey yapılmaz, yapamam.”

“Fakat ben nerede olduğuma hala daha anlamıyorum.”

“Bu sorun değil biraz daha bekle. Birazdan anlayacaksın, seni ikna edecek birine gidiyoruz. “

Yeşil çimenler üzerinde önde Araf ardında ben koşar adım yürüyorduk, fakat ben hala daha nerede olduğumun farkında değildim. Bir rüyanın içerisindeydim ve bu rüya birazdan bitecekti, uyanacaktım. Kendimi bu şekilde tatmin ediyordum, yoksa aklımı kaçırdığımdan şüphe edecektim. Doğru ya kaç gündür, bir mutluluk hikayesi yazacağım diye harap etmiştim kendimi, sonunda aklım bana oyunlar oynamaya başlamıştı. Uçarken gördüğüm ağaçlara doğru yaklaştık Araf ile birlikte, kocaman gövdeli ağaçlara doğru yürüyorduk. Tepemizde ötüşen kuşların sesleri geliyordu, çok tatlı bir şarkı havasındaydı ve burnuma gelen çok hoş kokular vardı.

Nerede olduğumu bilmiyordum ama burası çok güzeldi…

Yırtık pırtık bir hikaye olsun buda
Eksiği olsun diğerlerinden fakat
Fazlası olmasın, kıskanılmasın…

Eşleştirilemedik şıklar boş kalsın
Önemli değil.
Bir elinde çocukluğun, diğerinde pamuk şekerin
Olsun…

Önemli değil
Bu okuduğun
Yırtık pırtık bir hikaye olsun…

Bir biri ardına gizlenmiş ağaçlar. Her biri birbirinin kopyası, ne kayısı ne elma ne de daha başka, kocaman yaprakları ve kocama dalları var. Gövdelerinden bahsetmeme gerek yok sanırım. Kuş sesleri sonra, farklı türden fakat birbiri içerisinde ayırt edilemeyen yüzlerce farklı kuş sesi ve yerde ağaç kenarlarında bitmiş çok farklı çiçekler…

“Bu çiçekleri başka hiçbir yerde göremezsin.” Dedi Araf.

“Neden?”

“Çünkü sadece mutluluk diyarında yetişirler de ondan. Dünya onlar için çok kirli ve karanlık.”

“Adları nedir?”

“İlk gülücük.”

“İlk gülücük mü?”

“Evet. Ne zaman sizin dünyanız da bir çocuk mutlu olsa ve yüzünde bir daha oluşmayacak şekilde bir gülücük oluşsa, mutluluk diyarında onun için bir ilk gülücük çiçeği çıkar.”
“Çok güzel benim adıma da çıkan bir ilk gülücük çiçeği de var mı burada, varsa bulabilir miyiz?”

“Aslında evet var ama daha sonra görmen çok daha güzel olur.”

“Neden şimdi değil de daha sonra?”

“Çünkü ilk gülücük çiçekleri çocuğun o ilk gülücüğü ile çıkar topraktan ve o gülücüğün sürdüğü sürece açar. Gülücük çocuğun yüzünde olduğu sürece ondan beslenir. Fakat ne zaman ki çocuk üzülür ve gülücük oluşmazsa yüzünde ilk gülücük çiçeği de besin kaynağını alamaz olur ve solmaya başlar.”

“Tekrar gülerse çocuk, tekrardan açar mı ilk gülücük çiçeği, Araf?”

“Kaybolan gülücüklerin geri gelmesi çok zor olur ama, evet eğer tekrardan eskisi gibi mutlu olabilirse çocuk ilk gülücük çiçeği de tekrardan açar.”

“O zaman benim çiçeğim soldu mu?”

“Hayır tam olarak değil. Fakat daha öncesinde görmen gereken daha başka şeyler var.”

Kafamı çevirdiğim her noktada güneşin ışıklarını görüyordum. Tek bir taraftan yansımıyordu sanki her taraftan geliyordu ışıklar. Birkaç tane garip hayvan gördüm yanımdan koşarak geçen, bir tanesi bir tavşana benziyordu bembeyazdı. Koşarak hızlı bir şekilde kaçtı benim onu izlediğimi fark edince. Fakat düşündüğüm zaman, benim için buradaki en farklı yaratığın Araf olduğunu anladım. Kocaman el ve ayaklı ve benim boyumda, yürüyor konuşuyor ama insan değil. Sanırım bir hayvanda değil.

“Şu karşıdaki akan şelaleyi görüyor musun?”

“Kırmızı renkte olan mı?”

“Evet o.”

“Nedir o, suya bir şey mi karışıyor.”

“Evet, kan. Ölen masum çocukların kanı karışıyor.”

“Nasıl yani, burada kimsenin haksızlığa uğramadığını söylediniz?”

“Evet, burada kimse haksızlığa uğramaz, ya dünya da.”

“Dünya.”
“Evet, dünya da ne zaman bir çocuk öldürülse ve kanı akıtılsa bu ırmak kan rengine döner, ağlar. Yaşam ırmağının çıkışıdır orası.”

“Peki, bir şey yapılamaz mı çocukların ölmemesi için? Elinizden gelen hiçbir şey yok mu?”

“Hayır, biz hiçbir şeye karışamayız orası sizin dünyanız ve orayı düzeltecek olan sizlersiniz.”

Niçin diye bir soruyu soramamıştım dahi. Çocuklar öldürülüyordu dünyada. Savaş denen bir şey vardı ve anladığım kadarıyla Araf bana bu konudan da bahsedecekti ama yaşam ırmağını çok fazla dillendirmeden ve konuşmadan yürüdü.

Aklımda kalmıştı yaşam ırmağı fakat o ilk gülücük çiçekleri gibi değildi. Her ağacın dibindeydi ilk gülücük çiçekleri kendini fark ettiriyordu ve ben, bana ait olanı görmek istiyordum. Bir yandan da önümde hızlı adımlarla yürüyen Araf’a yetişmeye çalışıyordum tabiî ki. Kocaman ayak izleri bırakıyordu çimenler üzerinde, benimkilerin üç katı büyüklükte…

Biraz daha yürüdükten sonra, bir ağacın önünde durdu Araf ve benim gelmemi bekledi. Etrafımda ilk defa gördüğüm o kadar çok farklı şey vardı ki onlara bakmaktan çok gerisinde kalmıştım Araf’ın.

“Burası mutluluk diyarındaki görevimi bitirdiğim nokta. Buradan ileriye bensiz devam edeceksin.”

“Nasıl olur Araf. Ben sensiz nasıl giderim, nereye giderim.”

“Mutluluk diyarında kimse yolunu kaybetmez. Buraya gelirken iki çeyrek uçuşunu yakaladığın gibi burada da gideceğin yolu, şeklini bulursun.”

“Peki, sen neden gelmiyorsun.”

“Benim görevim seni alıp buraya kadar getirmekti. Buradan sonrası için görevli değilim. Hem merak etme ileride seni bekleyen başka biri daha var… Hadi şu büyük ağacın ortasındaki boşluğa doğru yürü şimdi…”

Yürürüm bir koyu karanlığa
Nereye varacağımı bilmeden
Ve
Aldırmadan yalnızlığıma
İçimden gelen bir ses var
Beni çeken bir his
Gidiyorum yalnız
Gidiyorum sonu olmayan bir yolda…

Etrafımı saran ağaçlar ve arkamdan bakan iki büyük göz olduğunu düşünüyorum. Yürüdüm Araf’ın gösterdiği ağaca doğru on kadar adım attıktan sonra ardıma dönüp baktığımda ise beni izleyen büyük bir çift göz yoktu, yalnızdım.

İyice yaklaşmıştım artık Araf’ın gösterdiği ağaca. Ancak sığabileceğim bir kovuğu vardı. Halinden belliydi buradaki en yaşlı ağaçlardan biriydi. İyice yaklaştım ve tam adımımı kovuğa atacağım sırada;

- Mutluluk diyarına hoş geldiniz.

Diye bir ses duydum, ayağımı geri çektim ve etrafıma baktım ama ne Araf vardı yanımda ne de görebildiğim başka bir canlı. Tek başıma idim görebildiğim kadarı ile bu kocaman ormanda. Tekrardan kovuğa doğru yöneldim.
- Mutluluk diyarına hoş geldiniz.

“Kimsin sen?”
- Efendim ben koca ağaç, mutluluk diyarındaki geçiş kovuklarından sadece biriyim.

“Yani sen bir ağaç mısın?”
- Teknik olarak evet ağacım.

“Ben ağaçların konuşamadığını düşünüyordum.”
- Efendim burası mutluluk diyarı ve burada ilk defa karşılaşacağınız çok fazla şey var, sanırım benim konuşmam sizi çok şaşırtmamış olmalı sizi buraya kadar Araf getirdi değil mi?

“Evet. Çok haklısınız sevgili ağaç, özür dilerim koca ağaç.”
- Mutluluk diyarına hoş geldiniz efendim, kovuktan geçebilirsiniz.

Üçüncü defa kovuktan geçebilmek için hareket ettim ve hızlı bir şekilde kendimi koca ağacın içerisine bıraktım. Kovuğun içerisine girmem ile çıkmam bir anda oldu, ne olduğunu anlayamadan ben, koca ağacın diğer tarafından çıkmıştım fakat etrafımdaki her şey değişmişti, şimdi gözlerimin önünde kocaman bir şato ve on metre kadar önümde beni bekleyen uzun boylu zayıf bir adam vardı, bana doğru bakıyordu.

Yürüdüm, uzun boylu zayıf adama doğru yürüdüm. Yanına yaklaştığımda ilk olarak onun konuşmasını bekledim.

“Araf ile buraya gelirken hiç sorun yaşadınız mı?”

“Hayır, ama hala daha tam olarak ne olduğunu anlamış değilim.”

“Mutluluk diyarındasınız.”

“Nedir bu mutluluk diyarı?”

“Mutluluk diyarı, kötü ruhların asla bulamayacağı ve zarar veremeyeceği, kötülüklerden uzak, yerini sade iyiliği düşünen insanların bildiği bir diyardır. Buraya gelinebilecek tek bir yol vardır ve siz o yolu kullanarak gediniz, yani iki çeyrek uçuşu.”

“Fakat niçin ben?”

“Çünkü koşulları sağladınız ve buraya gelmek istediniz.”

“Buraya gelen sadece ben değil mi?”

“Tabi ki sadece siz değilsiniz. Siz son seferle gelen konuklarımızdan sadece birisiniz.”

“Bu zamana kadar niçin haberim olmadı?”

“Çünkü gerekli şartlar şimdi sağlandı efendim. İsterseniz içeri geçelim, bizi bekleyenler var.”

Sol tarafa döndü ve bana eliyle yolu gösterdi. Kocaman bir şatoya gidiyordu gösterdiği yol. Nerede olduğumu düşünüyordum fakat artık bunun bir düş olmadığının da farkındaydım. Bu kadar uzun olamazdı hiçbir düş ve benim hayallerimin, benim kurgumun çok üstünde bir şeydi bu. Sonunu görmek istemiyordum, ben daha başlangıçtaydım ve basamakları teker teker çıkacaktım. Yürüdüm, koca şatoya doğru yürüdüm ve arkamdan biraz önce konuştuğum uzun boylu zayıf adam da geldi.

Kapının eşiğine geldiğimde durdum. Uzun boylu zayıf adam kapının sol tarafına doğru yürüdü onunla birlikte yürüyecekken bana durmamı söyler gibi bir hareket yaptı. Olduğum yerde bekledim. Kapının yanına gitti ve yanındaki kolu aşağı doğru çekti, kapı yavaşça açıldı. Uzun boylu zayıf adam açık kapının yanında bekleyerek bana içeri girmemi işaret etti. Bir o kadar şaşkın bir o kadar heyecanlı halde açılan kapıdan geçtim ve şatoya girdim…

İçinde yalan olan hayatların uzağına
Adanmış bir hikaye olsun bu,
Kimi yerlerinde saklı gerçekler
Kimi yerlerinde söylenmemiş yalanlar içersin.
Bir varmış hep varmış
Cinsinden anlatıla gelsin yıllarca…

İhtişamı ile gözlerimi kamaştıran, devasa bir yapıydı karşımda duran. Bir kapı açılmıştı önümde, girişi el emeği her halinden belli olan desenlerle süslenmiş, kapının üstünde anlayamadığım bir şeyleri ifade eden şekiller vardı. Bir kuşkanatlarını açmış ve arkasında bir şeyi saklıyor, etrafta ise binlerce göz figürü var.
Kapı üzerinde resmedilenleri düşünerek içeri girdim. Ardımdan kapandı kapı. Uzun boylu zayıf adam ise yanımda yürüyordu. Düz bir koridordan geçiyorduk. Duvarlarda portreler vardı. Hiç konuşmadık ben etrafımdaki resimlerle ilgilenirken uzun boylu zayıf adam elinde tuttuğu anahtarla ilgileniyordu. Koridorun sonuna gelmiştik. Sağ tarafta beyaz bir halı ile kaplanmış başka koridor uzuyordu, sol tarafta ise bir kapı vardı. Uzun boylu zayıf adam bana sağ taraftaki yoldan ilerlememi gösterdi eli ile.

“Peki siz benimle gelmeyecek misiniz?”

“Ben bu kapıdan geçmek zorundayım. Merak etme ileride seni bekleyenler var.”

“Kimler bekliyor beni?”

“Senin görmek istediğin kişiler.”

Uzun boylu zayıf adamın yüzünde oluşan gülümseme içimi rahatlatmıştı fakat ben hala daha nerede olduğumu bilmemenin kuşkusu içindeydim. Bir düş gibi değildi bu gördüklerim fakat gerçekte olamazdı. Bir kuşun kanadına tutunarak yapılan bir yolculuk ve ardından anlam veremediğim çok farklı olaylar. Neredeydim ben? Düşüncesi içerisinde uzun boylu zayıf adamın gösterdiği yönde beyaz halının üzerinde yürümeye başladım.

Çok uzun bir yolculuk olmadı, çok kısa bir süre zarfında halının sonuna gelmiştim ve önümde bir kapı duruyordu. Acaba açmalı mıydım? Düşünmeden elimi kapı koluna götürdüm ve yavaşça kapı kolunu aşağı bastırdım. Yağlanmamış bir kapının çıkardığı bir sesle yavaşça açıldı kapı ve kendimi geniş bir odanın eşiğinde buldum.

Bir oda, yüksek tavanlı ve geniş iç hacimli. Duvarlarında farklı büyüklükte portreler, el yapımı. Tavan ise el işi süslemeli, dışarıda gördüğüm kapı süslemelerinden çok daha karmaşık ve çok daha gösterişli. Odanın ortasında bir masa var, oval şekilde ve etrafında koltuklar bulunuyor. Koltuklarda oturan onlarca insan var ve gözleri benim üzerimde. İlk anda odanın verdiği ihtişam duygusu ile üzerime çakılan bakışları fark etmemiştim fakat şimdi kafamı kaldıramıyordum ve ne yapacağımı bilemez bir halde kapının eşiğinde bekliyordum. Niçin bana bakıyorlardı? İçeri girmeliydim fakat adım atamıyordum olduğum yerde çakılıp kalıştım. Bu yolculukta yaşadığım en kötü zamanı yaşıyordum. Geçmiyordu zaman takılıp kalmıştı ve ne yapacağımı düşünemeyerek öylece birilerinin yardımıma gelmesini bekliyordum. Bir ayak sesi duydum, eşiğinde durduğum kapının diğer tarafından, bir el benim tam olarak açmadığım kapıyı tuttu ve açtı. İşte karşımda tekrardan o vardı. Araf, onu gördüğüme o kadar çok sevinmiştim ki. Burada tanıdığım tek insandı sanki.

“Araf, biz neredeyiz?”

“Efendim mutluluk diyarı tanışma salonundasınız. Fakat ben Araf değilim. Ben tanışma salonu görevlisiyim. Buyurun yeriniz hazır. Sizi bekliyorduk.”

Boş bir koltuk gösterildi bana ve oturdum. Ben koltuğa oturduktan hemen sonra masa da oturan en aşlı kişi ayağa kalktı ve:

“Mutluluk diyarı tanışma görüşmesinin başlamış olduğunu bildirmekten onur duyarım. İşte huzurunuzda mutluluk diyarı tanışma görüşmesi sorumlusu Hapas…”

Bu anonsun ardından, benim içeri girdiğim kapıdan uzun boylu zayıf adam girdi ve en baştaki koltuğa doğru hızlı adımlarla yürüdü.

“Mutluluk diyarının değerli konukları… Sizleri yalandan ve kötülüklerden uzak, doğruluk ve kardeşliğin ve en önemlisi mutluluğun baş tacı edildiği bu toplantıda görmekten gurur duyuyorum. İki çeyrek yolculuğu ile buraya geldiniz ve hepiniz şimdiye kadar ne olduğuna anlam veremediniz. Bilinmedik gözleri üzerimde hissediyorum fakat inanın bana bu toplantının ardından niçin burada olduğumuzu ve mutluluk diyarına niçin geldiğinizi çok iyi anlayacaksınız…”
İki çeyrek uçuşunu düşündüm aklımdan. Sekiz gece önce ilk adımımı atmıştım oysa fakat sonu gelememişti. Şimdi neresindeyim? İki çeyrek yolculuğu neyin başlangıcı idi? Nelere son nokta olacaktı?

Kaldım gene bir çıkmaz sokağın köşesinde
Heybemde kelimelerim var.
Yoktan var olamayan, var edenin adını haykıran.
Bir düşünce çelişiyor beynimde
Bir var olma meselesi değil
Yok olma sebebi hiç değil.
Sadece biraz sevinç, bir tutam mutluluk ve bir avuç gülümseme
Hepsi bu.

İki çeyrek yol almamın hesabını verecek kimse göremiyorum
Kimse göremiyorum beni anlayacak
Kimse göremiyorum, saklandığım yerde beni bulacak…

Farklı bir dünyanın tam ortasında olduğumun artık tamamıyla farkındaydım. Farklı tende onlarca insanla bir arada toplanmış bize bir şeyler anlatmaya çalışan uzun ve incecik bir adamı dinliyordum. Ne tarafıma dönersem döneyim biraz şaşkın bir o kadar da mutlu yüzler görüyordum.

Mutluluk diyarı diyerek söze başladı uzun ve zayıf adam sonradan adının Hapaz olduğunu öğrenmiştim.

“Buraya ilk defa gelenler olarak çok büyük bir şaşkınlığın içerisinde olduğunuzun çok iyi farkındayım. Fakat şunu çok iyi düşünün, size yabancı olan bir yerde değilsiniz siz her zaman özlemle düşündüğünüz, anımsadığınız, size hiç yabancı olmayan bir diyardasınız. Fark etmediniz belki de ama buraya kendi isteğiniz ile geldiniz. Birçoğunuz mutluluğu aradınız ömrünüz boyunca, onu uzak köşelerde sandınız, farklı kutupları kolaçan ettiniz. Belki yanı başınızda idi fakat siz onu göremediniz. Didindiniz, uğraştınız ama ulaşamadınız. Mutluluk sizden hep kaçtı, yalnız kaldınız. İçinize kapandınız. Düşler kurdunuz. Çünkü bir gün mutlu olacağınızı biliyordunuz.

Benim size söyleyebileceğim en güzel şey, işte sizin mutlu olabileceğiniz yer ve siz buranın hem konuğu hem sahibisiniz. Sizler iki çeyreği hak eden ve bu yolculuğun devamlılığını sağlayacak olanlarsınız. Mutluluk diyarına hoş geldiniz…”

Bu konuşmanın ardından şaşkınlık içinde çevreme baktım ve nerede olduğumu o an anlamıştım. Yıllardır beklediğim düşlediğim insanların yanındaydım. Demek ki yalnız değilmişim, benim gibi mutluluk hasreti çeken sevgi yoksulu insanlar varmış dünyanın bir yerlerinde ve ben onları bu zamana kadar bulamamışım.

“Yeryüzü, insanlar kirletmek için ne kadar uğraşırlarsa uğraşsın siz kaçtınız. Onların kirli topraklarında gözyaşı dökerek yaşadınız. Konuşmadınız içinizdekileri, sustunuz. Kin kustunuz belki ama elinizden bir şey gelmedi, beklediniz, beklediniz, şimdi zaman sizin. Yetimliği tattınız birçoğunuz, yoksulluğu, savaşı yaşadı bazılarınız. Petrol adına yapılan bir savaşta yitirdiniz en sevdiğinizi, barış getireceği söylenen yalanlar kopardı kollarınızı, babanız geri dönmedi sabah gittiği işten ve siz sadece sustunuz bunlara, yapabilecek hiçbir şeyiniz yok. İçinizde fırtınalar koptu ama kimseye anlatamadınız. Artık bitti, siz mutluluk diyarına kavuştunuz…”

Şaşkınlık içerisinde Hapaz’ın konuşmasını dinledim. Her kelimesi ruhumun derinliklerine işliyordu. Her kelimesi geçmişimden bir lekeyi silip atıyordu. Konuşma sonunda ne kin vardı içimde ne nefret. Sadece mutlu olduğum birkaç anı kalmıştı. Temizlenmişti tüm ruhum, Temizlenmişti tüm düşüncelerim.

Solumda siyahî bir kadın vardı, yüzüne baktığımda onun neler yaşadığını anlıyordum. Vahşi, barış getirmesi gereken bir savaşta yitirmişti en değerli varlığını ve bu barışı getirenler bedel olarak almıştı kadınlığını, çığlıklar arasında ve o sadece gözleri kapalı dua edebilmişti. Bir diğer tarafta, minicik bir kız çocuğu vardı. Saçları dökülmüş, lösemi. Kimsesi olmamış onla oynayan, oyuncaklarını paylaşan. Kucağındaki bebek ile gelmiş buraya, etrafımdaki en küçük konuk.

Farklı türde onlarca kişi vardı çevremde, her biri o kadar yakındı ki bana, o kadar benzerdi ki.

Hapaz’ı gördüm. Yanıma yaklaştı ve

“Niçin burada olduğunu anladın sanırım.” Dedi. Yüzünde o kadar güzel bir gülümseme vardı ki.

“Evet.” Diyebildim sadece.

Bitsin mi?
Yolun sonu hemen görünsün mü?
Mutluluklar bu kadar kısa mı sürsün?
Hüzünlerimiz yıllarca bizimle yaşarken.

Bitmesin,
Sevincimiz hiç eksik olmasın
Kurduğumuz her cümle sevgiyi anlatsın dünyadaki
Kaybedilmiş savaşlara rağmen.
Daha gür çıksın sesim
Her şeye inat, sonsuzluğa hayalle…

Çok iyi anlamıştım artık, mutluluk diyarına niçin geldiğimi? Yıllarca düşündüğüm ama bir türlü ulaşamadığım mutluluğun işaretçisiydi burası ve sanki her şey benim için hazırlanmıştı. Çevremde gördüğüm her şey benim istediklerimden ibaretti.

Mutlu olmak istiyordum ya, mutluluk benim ayaklarıma kadar gelmişti. Bir şeyi fark etmem için, mutlu olmak için şartlar koymamalıydım. İki çeyrek bir uçuş ile mutluluğun kollarına uçabilirim, bunu fark ettim. Beklenmedik, en karamsar anlarımda mutluluğu yakalayabilirim.

Oysa ben, çok daha farklı düşünmüştüm. Renklerin hakimiyetinin kaybolduğu sadece siyah, evet sadece siyahın hakim olduğu bir dünyada yaşadığımızı sanıyordum. Fakat değilmiş öyle, iki çeyrek bulunan mutluluklar varmış. Kiminde bir serçenin kanadında kiminde bir tavşanın bacağında saklı ama işte var, arayan buluyormuş, isteyen hissediyormuş.

En büyük ağaçların kovuğunda gizli bir geçit olduğunu düşünmüştüm, bizi alıp farklı diyarlara salan ya da eski bir kitap olmalıydı, okumaya başladığımda beni alıp götürecek bu diyarlardan. Ama ben bir gece iki çeyrek uçuşu ile yakaladım mutluluğu. Şimdi, bu anlattıklarımdan sonra inanmıyorsunuz bana, biliyorum, farkındayım. İnanmamak sizin elinizde, mutlu olmak için koşullar koyuyorsanız, ben bilemem.

Nafile, küçük bir çocuğun hevesi ile düşmemiştim bu hikayenin ardına ben. Günlerce bekledim, sonunda bir mutluluk hikayesi yazacaktım. Kahramanlarını hayatımızın içinden seçecektim ama olmadı, bulamadım. Sonra takıldım bir serçenin kanadına, gittim mutluluk diyarına, onların gösterdiği her şeyi size aktardım.

Sonra, gözlerimi açtım. Saatler iki çeyreği gösteriyordu. Ben balkondaki kanepemde, dışarıdan gelen seslerin ve sıcağın etkisinde hayatından bezmiş bir haldeydim. On altı koca gün geçmişti aradan ve artık olgunlaşmıştım. Yazımı tamamlamıştım.

Şimdi, eğer inanmadıysanız bana deneyin, iki çeyrek yolculuğunu…

Aslında sadece bir başlangıç için verilmiş kısa bir araydı bu…
Kazandığım yenidünyadan bana hediye…