Efendim, mazur görürseniz sizin "düz yazı" dediğiniz bence çoktan şiir olmuş. Tekrar tebrik ederim.

Bir sağırlık çöktü üstüme,
bir sağırlık…Sokak aralarındayım,daracık
bir yalnızlık kadar bile yer yok sana içimde ey dünya.
Bütün geçmişin kendine övüncüne eşti ve isyanımın sesi
bu kadar cılız çıkmasa ne çok anlatmak isterdim
sükseli duruşunun ardında sürüklenenleri.

Yılların cilaladığı kavline bakılırsa
uzun bir yürüyüştür evrende varlığın
ve ben,bir nokta,karanlığından fırlamış
bir yalım alaz,
senin o her şeyi duyan ve her ışığa öykünen
şımarık kızın,sevgilim dediğin,sonra ihanete gittiğin,
”olduğun yerde kal”diye cilvelenip de
döndüğün,döndüğün...

Evet,kafam karışık haklısın,
şiirsel mırıldanmalarım midemi kaldırıyor bu aralar.
Elimi değdirdiğim şu toprak ve gözüme kestirdiğim
ta orda ki dağ kadar bile şair değilim ben.
Yalancıktan katıldım bu oyuna,
her şey senin varlığın kadar,
başın ve sonun kadar sahici işte.

Söylediğim şarkılarda bile
sesimi bölensin, ezberimi tazeleyen.
Gece oluyorsun,gözlerimde bir mahmurluk,
yüreğimde esnemekten yorulmuş bir kuş çırpınmakta.
“ ‘Hadi dağıt kuşkularını’yaslan karanlığıma
Kafanın içindekilere bir had koy ve sıyrıl kendinden artık.
Benden bile daha hızlı yaşlanacaksın bu çılgınlıkla,
farkında mısın?”diyorsun ya…
Peki ya dışımda akıp giden bu anlamsız kalabalık
ve gittikleri gibi geri dönüşlerindeki bu rahatlık?
Ben nereye kadar çember çizmekle yetineceğim etraflarına?
İçine girdiğimde yitirildiğim,
dışında zaten rahatı bozan bir kara tahta…

Biliyorum aslında her şey Adalet'in kabahati.
Senin içimize kordan bir aşk yumağı halinde bırakıverdiğin,
sonra da dönmeye gittiğin zamandı ve ben,
miskinler tekkesinin en yerleşik neferi,yakalandım.
Bir adım sonrası kurtuluştu oysa.
Sonrası “ayna”nın baştan çıkaran sesi:
“En güzel sizsiniz efendiler efendisi,kuşku mu var buna ?”

Ah benim bu sarsaklığım da olmasa.
Kıvrılabilsem şöyle en kapkaçından anlamak
denizinin sahillerinden kıyılarına.

Hızlıca savurduğun bir ândı sanırım
ve bir yerlerde bir la’netin kucağına ittin beni.
Hadi buyur dedi, masama bir kadehte zehri sunan sâki,
bilmek istiyordun ya,görmek her şeyi.
Hadi,bu önünde durduğun kapı ve elinde tuttuğun anahtar.
Bu kapıdan sadece körler ve sağırlar hayata açılırlar.
Gerisinin bilinmiyor akıbetleri.

Kimileri der ki;onlar,
Cazibe’nin ağına yakalandılar
ve sürgit aşka tabidir dizlerinin dizginleri.
Kimileri de der ki;baktıkları yerde renk,
duydukları seste tını bırakmadılar onlar.
Ya siyah oldular kapıya dayandılar,ya siyah oldular
namluları baharın alnında,ne ağladılar ne ağlattılar.

Görmek istersen eğer,-ki eninde sonunda
duymak ta isteyeceksin-aç kapıyı,dümdüz
koyul şu toprak patikadan.İlk açmazdan sağa seyirt
ve son kaçamaktan kuzeye çevir yüzünü.
Yüzüne dönük bir ışıksız köy göreceksen
durma devam et yoluna.
Bütün bilinmeyenler o köyün hanelerinde kayıtlıdır
ve isimlerinin baş harflerinde merakın vardır.

Yok diyorsan ki,ben geçeyim o kapıdan,
gerisi tufan,ötesi kıyamet.
Zaten biraz daha yudumlasan kadehteki zehri,
biraz daha mahmurlaşsa etrafında dönen gece ve karanlık
en koyu daha koyu deminde yakalansa sana…
Zaten feda edilmiştir seni buraya savuran,
bir hiç uğruna.

Baktığın yerde hevesin,
işittiğin seste kursağın emanettir.
Bilmediğin köy “senin değildir” aslında.
Yine de seni seviyorum ey dünya…