ne gam bilmem
gülmek adına uğraşım
zaman çarkları arasında yorgun bir hisle
alınterine yansır şafkı
dem bu dem mi ki
gülmek istersin kitap sayfalarında
sokaklarda, küçelerde

patikalarda yol alırken
peştamalın ucunda devingen zaman aralığında
birden bire önümüze konulan ya sev ya terk et
nidaları ve basınçlar yüreğine

haydi, başkalaşımın katmanlarında yekpare bir düstur ile
koyunların götmesinde ara hikmeti

yeniden gülebilecek mi ki bahtını
siyah taşlara yazılan kitabelerde
hu diyen kalpler yumuşar mı ki o zaman lahitler arsında bir başına kaldığında
doğuşunu görebilecekmiyiz yeniden gün doğumunda
insanoğlu kendini güneşin ışınlarında yıkamak ister
duyguların gizli kapaklı duvarlara tırmandırıyor olsa da
gerçekler gündoğumunda er geç ortaya çıkacaktır elbet

duygular param parça, duygusuzluk hakim şimdi

bu mu meydan okumak karanlık dehlizlerde
geçmişin üzerine çekilen sünger
yoksa gecenin içine sinen kokudan sevda çiçekleri yetiştirmek

gözyaşından sicimler örüp hayat öpücüğüne kement bağlayan
süslü biblolarda eskimiş hayat kırıntıları
nimetlerin en yücesi, kirli mahfillerin gerdanında kırıtılan narin bir
endamın ayak izleri
reva mı bu bize
zalimin elinden mağfirete yolculuğun çıkınından
gelecek kuşakların nafakasına uzanmak
bizler ki her zaman korkusuzca namertle sofrasını paylaşan

duygular param parça, duygusuzluk hâkim şimdi

doğu batı arasında sentez
kelimelerin kırılan belinden destekle
hamaset duyguları bir bir dizilir
bu mu meydan okumak karanlık dehlizlere
yoksa gecenin içine sinen kokudan sevda çiçekleri yetiştirmek