Bir yürekten bir kurban yeter griya !
kirpiklerime verdirdiğim binlerce yeminden sonra
ağız dolusu ağlayasım var sana
encâmın adını içirmişken geceye
savurma ruhsâreni öyle
"aşk"ada mı sızın yok senin
alaborayım ben bu gidişe
gemileri yakmalıyım evvela
yoksa yas tutuyor yelkenlerim griya !

hıncım dişlerimden arta kalan bir kahkaha
tebessümlerimi kışlık uykulara verdim
her yer korku_revân
"aşk_ı yel" öncesi sensizlik olmalı bu
bense gürültülü bir intihar seçiyorum kendime
kentin yıkık kaldırımlarında
sokak köpeklerine veriyorum son bakışlarımı
işte bu yüzden...
gözlerinden kayarken
mezarımı iyi belle griya !

Filikalarından acılar sızan bir okyanus gecesi
Miladıma yetişmeden düştü kanatlarım
Toplamaya çağırma kaptanları
Gemiler yürüsün bırak
Sensizlik almış yürümüş nasılsa
Sulh değil bakışların ki bilirim
El etsemde durmazsın artık
Ben kahrı boca ettim namluma
Bundan ötesi bir sensizlik mevdimi
Perdeleri çekmem boşuna…
ne var ki içimdesin griya !

Yapraklar bile terk_i diyarken
ben nasıl yaslanırım gövdesine
yalnızlığın...
oda korkuyor kalabalığımdan bak
oysa bırakmalıydın beni
tâ en başında
ölümlerden ölüm beğenirken
ve değerken perçemime "sen"sizliğin şemi
tutuşmalıydı nefesim
saçlarının tozunda
sen gelip "gül" olmadan griya !

Kehribar rengi tozlu bir dünyanın
buğulu yollarından gelmiştim sana
yoktun...
kan kızılı tepelerden aşağı
yalnızlığımı bırakıyorum şimdi
olsun...
bir yankı ses kalıyor ardımda bu kez
bir yankı ses !
ismim yankılansın avuçlarında diye
yoksa sana kanayan'ken
kesilen parmakları
bile kıskanır oldum griya !