16. sayısında tasavvur diyor ki;

es'selâm

bir tasavvur vakti daha gelip çattı. zaman, mekân olarak algılanabilir
der misiniz? biz dedik. dedik ki mekân, şubat oldu. kervan şubat'ta
durdu. olmaz mı, oldu!

'kış söylencesi'nde şöyle diyordu kardeş:

"kar yağsa, çizsem bir sevgili kardan/ayak izlerim süslese saçlarını
şehrin/gidip gelse mevsimler, her dilin tarlasında kış tohumu/
yutkunsam ve geçse bu veca, sana dönük bir yan bulsam evimde/ seccadem
yeşil deniz, ellerim menevişe/yâr beni kış oku, beni yâr kış anla!"

şimdi bir bahar mevsiminin kapı eşiğinde kış'a vedâ ederken; önce
kendimizin, elimizin, dilimizin, sözümüzün; sonra bütün insanlığın
yürek mevsimlerinden dem vurur lîsan. avuçlarına şubat vakitleri kar
taneleri bırakan meleklerden, insan olmak adına umut ve nûr niyâz eder
bahar adına tasavvur.

der ki onaltıncı vakitte: allah'ın rahmetinden ümit kesilmez!

ves'selâm
http://www.tasavvur.org/