"Dünya sisteminin lordları", sistemi ve sitemle beraber bizleri egemenlikleri altına almaya çalışırken yüreklerimize korku düşürmeye; her zaman ve mekanda izlendiğimiz, en ufak açığımızın zabıtlara geçtiği, komplo teorileri ile avunduğumuz bir "serhad" çizerek adımlarımızdan endişelenmemizi tesis etmeye çalışıyor. Bunu yapmak aslında çok zor olmadığı gibi, bizler için kurulan tuzağa düşmemiz de pratikte daha kolay görülüyor. Bu işi gönüllü yapanlarımız var. Gönüllü kulluk üzerine laf söyletmeyenlerimiz var. Onların filmleri, haber programları, gazeteleri ve televizyonları var. Her gün, eski - yeni, bayat - taze, haince - dostane yaklaşımlarına şahit oluyoruz. Bir filmin, profesyonelce hazırlanmış sahnesindeki kareler, zihnimize küçük izler bırakarak ileride olgunlaşıp kıvamını bulacak düzeye gelmemiz için vazife ifa ediyor. korkunun egemenliği altına itiliyoruz günbegün. Kendimiz dahil her şeyden korkar olduğumuzu kaç kez tecrübe ettik. Okulumuzun kapısında çekirdek satan zatı polis, can ciğer arkadaşlarımızı hain, ağaçların gölgesini dahi düşman belledik. Bu şüpheciliğimizi gayrete getirmiyor değillerdi hani. Kalabalıkların iştirak ettiği toplantıların, mitinglerin, eylemlerin ekseriyetini "kolluk güçleri" oluşturuyordu. Yalan değil. Gıyabımızdan güvenlik soruşturmaları endam gösteriyordu.

Biz buradayız diyorlardı. Mesaj açıktı. Ayağınızı denk alındı verilen mesaj. Zokayı yutan tarafta bir şahsiyet planladılar bize.

Küreselleşmeye devam ediyoruz. Vahşi Batı'nın Teksas'ı internet, bizi biraz nefeslendirdi. Kafamıza göre davranışla karşılaştık yeniden. Siteler arasında cirit attık, en yasak saydığımız bağlantıları sık kullanılanlara ekledik. Mail trafiğimiz tıklamalarımız kadar cezbedici idi. Ne IP'lerimizden haberimiz vardı ne Hacker bir tanıdığımız. Korku medeniyetini, internete de yaklaştırdılar. Ufak tefek açık kapılardan bahsedildi. Girip çıktığımız sitelerin "fiş"lendiğini, maillerimizin tıpkı telefonlarımız gibi kontrol altında tutulduğu, kullandığımız kelimelerimizle aslında kendimizi ele verdiğimizi filan bilir olduk. Saçma sapan anketlerle kişiliğimiz hakkında adamlara kendimizi sattığımız ortaya çıktı. Cep telefonlarımız kadar bilgisayarlarımızın da evlerimizde, yüreğimiz başında birer casus oldukları ilmi ile amel eder olduk. Robert Ludlum, Frederick Forsyth, Traveyne meğer bizi, komplolarla daha da almışlardı korku medeniyetine. Bilgilerimiz, bilmelerini istedikleri kadardı. Korkularımızsa pireyle deva hesabı...

Biliyorum korku kelimesi ile medeniyeti bir tamlama şeklinde kullanıp ona bir ulvilik verir gibi göründüğümü. Bunu bir istihza kabul ediniz. Ve bolca ilan- ı harp. Tamam maillerimiz ve sitelerimizle Filistin için çığlığı basıyoruz; ayağa kalkıyoruz. Gümbür gümbür kalkacağız. Bilmem fark ediyor musunuz? Kimseyi hayra, salih amele, Nebevi düsturlara, Allah'a çağırmıyoruz. Kıytırık chiplerin adımızı kayıt etmesinden korkarken Allah'ın mesul tutacağı bir "an"ı önemsemiyoruz. O Allah, her şeyi bilir ve hesap ona verilecektir diyor, korku medeniyetine teslim oluyoruz. Yakın tarihi, Cumhuriyet tarihini, uzak tarihi okurken sağ duyulu, alnı secdeli insanları dahi pasif kaldıkları, tepkisiz oldukları, çareyi kaçışta buldukları için elimiz ensemizde ve rahatça eleştiriyoruz. Bize vazifesini yapmış olmanın rahatlığını kim veriyor? Kendimizi, neslimizin ve Allah'ın hesabından nasıl bertaraf edeceğiz?

Dilimizde olanın kalbimize inmesi lazım. Başka çıkış bilmiyorum.

Ne güzel buyruluyor: "Allah size yeter, O ne güzel vekildir."