Şunu kabul edelim: Biz ‘bu iş’ten anlamamakta ısrar ediyoruz. Biz sanattan, felsefeden, edebiyattan hayır gelmeyeceğine inanan, iç politika kasırgasında komaya girmiş modern çağ kaçıklarıyız. Gazetelerimizin, iki kelimenin peşinde iki hafta gittiği bir dönemde “kültür sanat sayfaları”nı zorunlulukmuşçasına hazırlaması hiçbirimizin umurunda değil. Tüm istediğimiz birazcık daha komplo teorisi.

Peki bu vaziyete bakarak…
Ümitsiz miyiz?
Asla!

Çünkü;
1) Ümitsizlik haramdır.
2) Sadık Yalsızuçanlar’la aynı göğün altında yaşıyoruz.

***

Sadık Yalsızuçanlar, Sadık Hocam, benim için “her şey”i danışabileceğim zahiri bir ilham. Mesela günün birinde uzun metrajlı bir film çeksem ilk ona izlettirir, onun görüşlerini merak ederim. “Romanda ilk cümlenin önemi” konulu bir panel düzenlesem, başkanlığı ona sunarım. Arkadaşlarla TV kurmaya mı karar verdik; evvelen onun icazetine koşarım. Bu toprakların çocuklarına müzik zarafeti aşılamaktan başka gayesi olmayan üniversite projemin rektörü de odur mesela…

Attığı her adımda civarına şiddetli bir incelik, acımasız bir nezaket, iflah olmaz bir kadirşinaslık, kaosvari bir kalendermeşreplik, bunalımlı bir yarenlik, müteyakkız bir civanmertlik, diktatör bir haysiyet, hummalı bir neşe yayan bu muhterem insan hakkında bu kadar şey yazacak kadar cüretkar olduğum için bile kendimden utanıyorum.

Başta Bediüzzaman, Aliya, Che ve İmam’ın estetik kaygıları olmak üzere ondan öğreneceğimiz daha çok şey var.

Allah(cc) bizi Sadık Yalsızuçanlar’dan, Sadık Yalsızuçanlar’ı da bizden ayırmasın.

Ek: Bilenler bilir, Ossie Davis’in, Malcolm X’e Övgü başlıklı konuşmasında hafızalara kazınmış bir bölüm vardır. Tam da o kısımdan uyarlamayla şöyle bir şey demek istiyorum:

“Siz hiç Sadık Yalsızuçanlar’la konuştunuz mu? Size hiç tebessüm etti mi, ya da size bakarak “gözüm” dediği ânı yaşadınız mı? Siz hiç can kulağıyla dinlediniz mi onu?”