Güneşin ışıkları ile bir iki saatliğine uyku alemine çekilen Diyarbakırlı Teğmen Şevki, büründüğü yırtık battaniyenin altından hızla kalktı. Sanki bir şeyler sezmişti. Kısa zamanda toparlandı. Tıraşını oldu. Üstünü başını temizledi. Etrafa dikkatlice baktı. 57. taburun 4. takımına komuta ediyordu Teğmen Şevki. “Hava güzel” dedi kendi kendine.

Zaman solgun bir atlas gibi akıp geçerken gözlerinin önünden. Annesi, babası ve kardeşlerini hatırladı. Özlem bir kor ateş gibi yüreğini yaktı. Daha evlenmemişti lakin bir yavuklusu vardı. Yavuklusunun ismi Zeynep’ti. Her “Zeynep” deyişinde bir başka aleme gidiyordu. Hayaller kuruyordu gelecek günler adına. Düşünceler peşi sıra diziliyordu manga gibi karşısında. Ruh alemine her yolculuğa çıkışında bir başka haleti ruhiye ile iniyordu yeryüzüne.

Bir başkaydı bugün sanki Teğmen Şevki. Daha bir neşeli daha bir canlıydı. Memlekete gönderdiği mektuplardan bir türlü cevap alamamıştı. Acaba bugün cevap mı gelecekti de Teğmen Şevki’ye malum olmuştu? Emir eri Ramazan, teğmenin hareketlerini uzaktan uzağa izlemiş bir anlam veremediği canlılığın sebebini sormak için yavaşça yanına sokularak, biraz da çekinerek:

- Komutanım bugün pek neşelisiniz, hayrola?
- Yok bir şey Ramazan, yok bir şey.

Ramazan aldığı cevaptan tatmin olmamıştı ancak fazla da üstelemek istemedi; aksi takdirde ters tepebilirdi.

Düşman kuvvetleri karaya çıkarma yapmanın yollarını araştırıp duruyordu. Her yolu deniyordu dünyanın dört bir yanından topladıkları güçlerle. Ha bire yüklenmekteydiler Çanakkale’ye, Çanakkale sırtlarına. Mutlaka bir yol bulmalıydılar. Boğazı geçmeden İstanbul’a ulaşmaları mümkün değildi. İstanbul’u işgal üzerine planlar kuran işgalci güçler bu emellerine ulaşabilmek için de sürekli yüklenmekteydi denizden gemilerle. Bombardıman tüm hızıyla sürmekteydi. Cephaneliği tükenmek üzere olan Teğmen Şevki yeni arayışlara girmişti.

Düşman kuvvetleri ilk birliklerini karaya çıkarmaya muvaffak olmuş, stratejik tepe olan Conkbayır’ına doğru tüm hız ve kini ile saldırıyordu. 57. taburun yılmaz bekçileri müdafaada kusur etmiyorlardı. Canlarını dişlerine takmış ölüm pahasına stratejik tepeyi düşmana teslim etmemek için çarpışıyorlardı. Ölüm , kan ve barut kokusu birbirine karışmıştı. Süngüler takılmış. Son bir gayretle düşman üzerine askerlerini salan Teğmen Şevki:

-Ölmek var dönmek yok. Bu tepeyi düşmanlara teslim etmeyeceğiz. İleri !..

Gün bugündü. Ortalık ana baba gününe dönmüştü. Düşmanın ısrarlı girişimine rağmen tepe teslim edilmemiş, düşman kuvvetleri geri püskürtülmüştü. Bu arada birkaç düşman askeri de esir alınmıştı. Düşman askerlerini sorgulayan Teğmen Şevki:

-Sizi buralara ne getirdi, amacınız nedir?
-…

-Biraz daha dayanabilseydiniz, tepeyi almanız içten bile değildi. Ne topumuz kalmıştı ne de mermimiz.
-Toplarınız çok görünüyordu, nerdeyse her taşın dibinde bir topunuz vardı.

Teğmen Şevki dayanamadı, kahkahayla gülmeye başladı:

-Onlar top değil, soba borularıydı. Sizleri korkutmak için böyle bir hileye başvurmuştuk. Demek ki başarılı olmuşuz.

Düşman askeri renkten renge girdi. Bir şey söyleyemedi. Başını öne eğdi.