Kümeleşir umutlarım kumdan kalelere.
Ve titrek haykırışlarım,
Vaat edilmiş toprağımda yankılanır.
Rachel,
Tutunabilseydi keşke yaşlar gözlerimde.
Düşmeseydi ansızın avuçlarıma.
Düşüp de ölmeselerdi ‘sen’ gibi.
Bitmeseydi inancımız vatansız topraklara.

Rachel,
Dünyalar çiziyordum hayalden kanatlara.
Ilık baharlarındaki yalansız düşler gibi.
Savaşsız, ölümsüz, ‘siyon’ suz bir dünya.
Ümit heybenden alıp kendime koyuyordum.
Yıkılmayan evler, nefes alan çocuklar.
Kelebeğin ölüme gidişi misali,
Gözlerimiz bakmayacaktı uzaklara.
Ben gözlerinden alıp umuda ekliyordum.

Rachel
Feryatsız sanma işgal edilmiş yürekleri.
Her ağıtın ardından ağlar yıldızlar bile.
Sevda kafes dinlemez; hem dillere destan ağlar.
Bilir misin sonsuzdaki alevden denizleri?
Yalnızca fenalıklar, yalnız katiller ağlar.
Orda hiç tank yoktur özgürlüğün kadını.
Bebek vuran kahpeler orda kahraman olmaz.
Nergislerin yaprağına yazdığımız adını;
Soramaz buldozerler, onlar asla bulamaz.

Rachel
Hayalin duamızdır destursuz yüreklerde.
Çarmıha geremedikleri; ‘özgürlük’ rüyamızdır.
Hiç dillendiremediğimiz, ebedi bir rüya;
Savaşsız, ölümsüz, ‘siyon’ suz bir dünya…