“Net”lik değildir dünyada olup bitene söylenecek söz. Bir sis içinde, üstelik uykuda, bir uçuruma yürümek gibidir dünyada olmak. Tezden dillerini duaya alıştırmamız bundandır çocuklarımızın; dilinde dualarla uyuyan çocuk, hiç değilse kalbini uyandırmayı başarabilir ve sezebilir gelecek bir tehlikeyi.

İnsan bu dünyaya biraz ama gelmiştir. Cennetten düşerken gözlerini de yitirmiştir. Ademoğlu’nun kendine çevrilmiştir tüm arzusu. Kendini istemiştir Tanrı’dan, kendi için istemiştir iyiliği ve kötülüğü.

bahar temizliği gecikti bu yıl
dökülecek bir yığın kül…
arka balkon sonbaharın
kendini döktüğü bir tül

günün seyrettiği pencere
kapalı kaldı bu yıl
ön balkonda kıştan kalma
bir yığın kül, tüy
bir de kırık kanatları
hüzün kuşlarının.

Gidiyoruz gündüz gece. Zaman ne kadar eli çabuk, bir çırpıda görüveriyor işini. Değişimleri bile fark edemiyoruz. Sihirbazlar zamanın bu hünerini kıskanıyor olmalı. Dün bir bugün iki, dünyada olduğumuzu daha yeni anlamaya başlamıştık ki; yol çoktan yarılanmış, ellerimiz ilişkilerimizin kanına bulanmış, düşler darmadağın edilmiş, geride kaç cevapsız soru bırakmışız, kimmişiz neymişiz bilememişiz.

Birden bire büyüdük, güle oynaya hem de. İple çektik okul bitimini, bir işe girmeyi, evlenmeyi; çocuğumuzu bekledik, ardından onun büyümesini, daha neler neler bekledik.

Durdum ve ufka bakıyorum. Ne muhteşem bir belirsizlik bu! Şu uzaktaki ince şeffaf çizgiyi görmesem; denizle göğün birleştiği, denizin gök olduğu bir yer olduğunu tüm cehaletimle savunabilirdim. İşte o çizgi, beni sıyırmanın eşiğinden geri döndürüyor. Orada, ufukta bir yerlerde denizin ve göğün birleşerek, iç içe geçerek birbirine karıştıkları inancına o şeffaflık engel oluyor. Suskuyla çığlık arasındaki o zar, o kıldan ince sırat…