beyazlara bürünen ayazın soğuğunda
yeniden hayat bulan kardelene
al rengini gark olduğu ayrılık acısından alan
gelinciğe
ve gül yüzlü yarin bir tutam zülfünden yansıyan
al rengine

hayatın daracık sokaklarında
bir yaprak gibi savruldum
dipsiz kuyunun sarkacından medet umarak
ve bir avareye döndüm
gözlerinden
gözlerime yansıyan gölgenden

umutsuz bir rüya gibi dolandım eteklerinde
acılarımı da yüklenerek