Evimizin bahçesinde bir tek kırmızı gül çiçeği vardı.
Ona babam, özenle bakardı.
Gülün güzelliğine aşık olduğum zamandı.
Anlayıp da nazına kıyamadığım,
Çocukluk çağımdı.

O gülün tek bir tomurcuğu vardı.
Her şeyden güzel.
Yeşil kabından çıkmış taze bir goncaydı.
Sonra,açılan bir gül oldu yaprak yaprak…

Tomurcuk, gonca, gül
Doğum, yaşam, ölüm

Tomurcuk goncaya güldü.
Her doğum yaşanacak ölümdü.

Aşk, doğum sabahında yeni açmış bir güldü.
Özenle bakılsa bile, her gül bir gün nazından ölürdü!
Önce açar açılır,yaydığı en hoş kokularla herkesi büyüler,
Sonra boynunu büker, bükülürdü.
Aşkın gülmelerinde ağlamasını bilenler;eğilir bükülen gülü alır,kurutur,sonra da bir ömür saklardı.

Aşk, gül kokulu defterler arasında
Gül, kurutulmuş aşklar ortasında kalır,
Naz,sonbahar rüzgarının solduran nefesinde soluklanırdı.

Doğumla ölüm arasında yaşam,
Aşkla gülün arasında naz vardı.
Gül nasıl kurumaya mahkumsa,
Aşk da öyle unutulmaya mahkumdu.

Ah ey yaşanan bahar mevsiminin iç üşütmeyen rüzgarlarıyla defterimin arasına düşüp gelen
Ah,ey kurutulmuş gül
Senin gibi defterler arasında kalıp tükenmek,unutulmak bize ait değildi.
Yalnızlık insana ait değildi.

Ah ey gül,
Benim naz makamım,
Nazına kıyamadığım
Çocukluk aşkım
Nazlı,nazenin sevgilim,
Meğer seninle benim aramda yaşanmıyormuş sevda.
Her şey benim hatıramda,
Sen nazsız olmuyor ,aşk ayrılıksız yaşanmıyordu nasıl olsa.

Seninle birlikte bahçede,menekşe,lale,karanfil,kadife
Hüsn-ü Yusuf, zambak, papatya,
gece sefası, kasımpatı, sarmaşık,
dilber kirpiği, şebboy, leylak
domates, biber ilişeleri çiçekleri sonra;
kiraz, vişne, şeftali çiçeklerini bile
açtırmıştı babam.
Özenle ve her baharda,
Sen bir kereden sonra,hiç açılmamıştın zaten ya
Yine de küsmedim sana.
ELVEDA...