Ne bileyim durumum nedir böyle? Sen böyle gün gibi gözüm önünden geçip giderken benim içim acıdı yine.Yine öyle su gibi akıp gittin içime .Hangi diyarına yollandın içimin bilmiyorum yine de. Ben gittiğim yolları bilirim; yürüdüğüm yolları,yollarda saydığım incir ağaçlarını,ağaçlarda olmamış kalmış ama yinede inatla tutunan incirleri bilirim tıpkı benim gibi.Dalı var, yaprağı yok,meyvesi var özü yok,kökü var iklimi yok.. Kökünün varlığı toprağa sıkı sıkı tutunduğu için dal vermek zorunda.Varlık böyle hayata bağlar işte insanı, meyve verdirir.

Sonunda ölüm bile varsa içine düştüğüm kozanın artık parçalanmasını istiyorum,bir günlük yaşam için,görmek,bilmek,duymak,anlamak için…

Bir günlüğüne konayım çiçeklere…Bir günlüğüne düşecekse yolum pis çöplere bile yaşamak,hiç yaşamamış olmaktan, hiç görmemekten,hiç bilmemekten yeğ.

Değil mi ki o bir gün benim bütün bir ömrüm.Ömrümün yollarını kanatlarımı çırpa çırpa ,yorula yorula görmek istiyorum. O yollara düşen gölgeleri,karanlıkları görmeden bilemem ki. Belki has bahçe içinde bir gülün ortasına düşecek yolum vardır. Belki o gülden bir diken batacak en hassas tenime ama varsın olsun diken de gülden değil mi? Yaşamı bilmeden ölümü bilebilir miyim ki?

Bir kelebeğin kalbi nasıl sükuna varacak küçücük kozanın içinde,tekmeleyip kurtulmak istiyorum işte!

Rüzgar
Sedefe el vurduğunda
Serçedeki korkuyu gördüm.
Ellerim sığınak
Bedenim kuytu olsun
Can
Gel sığ, sığın
Sığabildiğince!

Bir kök şebboyun tek tek bütün çiçeklerindeki "sevgi", benim.
Her çiçeğinin özündeki güzel istek,yalnızca ben.
Ilık bir bahar akşamında serpişen yağmur damlalarının, usaresinde bıraktığı eşsiz koku,ben.
Ulaşabilir miyim eflatun şebboyun uçarı sevincine,bir rüyanın aşırı sıcak koynunda? Ulaşırım belki? Canım Mevlanam :

“ Can konağını aramadaysan Cansın;
Bir lokma ekmek arıyorsan ekmeksin;

Bazı ayrılıklar çok acılı bazısı çok hüzünlü oluyor. İstemeden ayrılmak zorunda kalmak her şeyden beter. Ama hep sevgili değildir ayrılık denince akla gelen. Bazen bir şehirden, evlattan , anneden , bir kediden, kuştan hatta bir elbiseden bile ayrılmak zorunda kalabiliyor insan. Şartların zorladığı ayrılıkların dışında bir de tek taraflı gidişler de var ki buna da terk edilmek deniyor. Ayrılıp gidenin geride bıraktığı neylesin?

Bir yanda yazı ,şiir ,edebiyat. Bir yanda doğadan kalbime akıp gelen coşkusal hayat. Kırlangıçların göğe gerili kanadı .V çizen uçuşunun içimdeki kıpırtıyla denk düşüşü…

Kırlangıcım benim. Hayatım.

Kalbimin kelimeleri. Kalbimin ritmi. Beyazlı – karalı gövdesi, içimin hecesi. Benim kalbimin atışları ile kırlangıçların kanat çırpışları bir. O kanatlara bir değebilsem kalbimi ellerimle tutabilirim.

Daha ben
Gözlerinden kucağıma düşen
Nergis demetinin kokusunu
Doyasıya değil
Hiç duymamışken
Erken gittin sevgili

“Acımı elletmiyorum, acır diye elleri…”

Yalan söylemeyeceğimi bilmeliydin.Yalandan nefret ettiğimi...Kalp kırıntısının acısı nice olur bildiğimden gönül yıkmaktan uzak durduğumu bilmeliydin.

Ben ceplerime hüzünler doldururdum da dağıtmazdım lekelerini…Hataları ört bas eder gibi.Hüzünler öylece dışa vurmazdı kendini.

Evimizin bahçesinde bir tek kırmızı gül çiçeği vardı.
Ona babam, özenle bakardı.
Gülün güzelliğine aşık olduğum zamandı.
Anlayıp da nazına kıyamadığım,
Çocukluk çağımdı.