Şurada bu meyanda bir şeyler yazmıştım. Bir kısmını tekrar paylaşmak istedim. Ayrıca satırlar dolusu meramımı bir kaç mısra ile ortaya sermiş olmanızdan dolayı şiirinize gıpta ettim. Var olun...

Yaş kemale eriyor artık.

Artık ne yolu beklenen bir sevgili ne vefalı bir yar… Vefa tacirleri tarafından zapt ü rapt altına alınan malihulyalar. Oysa ne kadar da sıcaktı bir beyaz kağıdın gözyaşlarına tebdil olunan satırlarından, “uzaktan sevmek bizim işimizdir bayan” yutkunuşları.

Çocuklar birden büyüyor. Sıkıntılar da. Şiir gibi büyüyor çocuklar yaşamaktan öte baharlaşmayan anılarımda. Geceler daha soğuk, eyyam-ı buhur daha yanık. Kelimeler kifayetsiz ve yerini artık derin ve uzak mekanlara saplanan bakışlar alıyor. Türküler yine unutulan bir “an”ı çarpıyor suratıma.

Yazmasam da olur diyorum her sabah. Her sabah bir yaprak düşüyor bozkırda, bir güvercin can veriyor şahinin pençeleri arasında. Yazmasam olur diyorum tembel ve ukala sağ yanıma uzanırken, taşlara saplanıyor böğrüm. Dirlik yok ve fakat takat istiyor harap olmuş bir mazi. Dizlerde derman istiyor belime kapar saplandığım kar yüzü kışın.

Yazmasam olur diyorum, bir mektup zarfından bahar tarihli çiçekler dökülüyor. Umarsızca basıp geçiyorum suskun kelimelerle. En zayıf yerimden yakalıyor ansızın bir sokakta karşıma çıkıp ellerime yapışan mazi; gözyaşlarına boğuluyorum.

Sonrası hiç olmadı gözyaşlarının. Aslına hiç gören de olmadı göz yaşlarımı. İçimde biriken bir matem, içimde kanayan bir mağlubiyet. Adını koyamadığım bir recm.

Yaş kemale eriyor.

Artık ne nevbahar, artık ne ikbal… Yahya Kemal’in büyük kapısı her yön. Ne gam, her gidiş gibi her ölüm de erken değil, biliyorum.