Anayasa Mahkemesi askeri darbe olmasın diye Yargı darbesi yapmış. Netekim 1960'da Anayasa Mahkemesi olsaymış darbeye gerek kalmazmış. 28 Şubat'ta da Demirel efendi askeri darbeyi postmodern'e çevirmiş. 27 Nisan'da da Büyükanıt paşa askeri darbeyi muhtıraya indirgemiş.

Bir garip psikoloji işte. Sıtmaya razı olmak. Az evvel Van kampüsü girişinde sinir krizi geçiren başörtülü kızın feryadı ile, dedim ki: tamam işte, meclis dik durursa, ergenekoncular bir provakasyonla artık askeri darbeyi zorunlu kılacaktır(!). Dedim ya, hiç yoktan susturuldu şarkımız.

Bize düşen nedir inanın bilmiyorum. Daha takva olmak. Daha çok okumak. Daha az uyuyup seher vakitlerinde istiğfar etmek. Teheccüdleri ayağa kaldırmak belki. Bir akşam oğlumla oynuyorken, jandarmanın kapıyı kırıp da başıma çuval geçirmeyeceğinden hiç de emin değilim. Az uyumanın faydalarından birisi de teyakkuzda kalmaktır belki de. Gözleri yatırıp ıraklara Mehdi'yi bekliyorum. Bunu bekliyorum. Askeri darbedeki hayır da bu olmasın sakın. Çünkü kulun bittim dediği yerdir Askeri darbe.

Bilmiyorum. Ama artık sözün, diplomasinin, siyasetin ve hüznün bittiği yerdeyim.
Onların yerine ne ikame edilmiş, bunu Ebu Gureyb'dekilere sormak gerekir.