Bir bakışın infilak boyutunda kendini hayatta bulamaması ile başlayan öykünün en netameli tarafı, sözcük köklerinin öksüzlüğüdür.

Bu öksüz olma halinin tekâmül edememe ile yol boyu birlikteliği ise hazin ve bir o kadar kesif bir “kalma” halidir.

Kalırken, tüm yer küreyi baştan sona kırmızı ile okuyana, “mavi”de hayat vermek boş bir çabadır.

Çabanın gölgesinde yürümek ise bu minvalde sözlüklerde adı geçmeyen bir sıfattır.

Sıfatların yetmezliğinde sürekli bir zamir olma hali ise gizli ve belirsiz bir tamlamadır.

Tamlamak fiilinin kökünde – öyle ki hemen başında “belirsiz” vardır- sevgiliyi aramak nafile ve heyula bir ömre atılan çiziktir.

Savaş, Yaşanılmaması gereken…
Savaş, Ağır aksaklığın, hayat ile olan sözcük kaymaları…
Savaş, Her dilde aynı mahkûmiyetin zincir sesleri…

Savaş devam ediyor…
Yaşanan onca savaşın bedelini, yalnızca çocuklar ve ağıtları karanlıklara karışan anneler ödüyor. Zulüm, dört bir taraftan kuşatıyor tekrar bizi. Lal olmuş bir dilin cümlesini içimizde yaşarken, zorba bir dil hayatımız üzerinde egemenlik kurmaya devam ediyor.
Sebebini kendi vicdanlarına dahi anlatamayanlar, bu kâbusu masal tadında anlatıyorlar. Kanıksayanlar olarak bizler, birer birer kutsuyoruz yaşatanları ve buna göz yumanları…

İmren'e

Tekabül yoksunu gök ve kubbe.
Sıklaşmamış safların arada kalmışlığı gibi.
Yapayalnız bir vurgunun ayan ve beyan dökümü.
Bir eskiz : burna çalınan kesif koku.
Hamiline yazılı tüm iyiniyet çabaları.
Kendi kaderine bırakılma serüveni.
Bitmez telaş.
Çetrefil sızı.

Bir sonun öte tarafında kalan ne varsa çürüme üzerine bırakılmıştır.
Son sözler hasebi imkânı buna mecbur kılmaktadır kimi zaman.
Ne söylense başka bir kıvamdadır artık kelimelerin fecri.
Yasaklanmış her ne varsa söze gelmeden
Kıyaya vurmalı bir vahşi olmanın hazzıyla beraber.

Ne kadar daha süre bilir ki senin olmayışın
Yâda ne kadar daha taşır yürek kendi kıvrımlarını
—senin basıp geçtiğin-

İki erkek kardeş: Andrey ve Ivan.
Yıllar sonra bir fotoğraf karesinin donukluğunda yaşayan ve sadece “çıkagelen”: Baba.
Oğullarına sirayet eden korkaklığı, sessizliği ile kutsayan: Anne
Bütün bir ömrü, tesirde şaşılmayacak derecede etkileyen bir mevzu: Babalar ve oğullar…
Evet, bir babalar-oğullar filmidir dönüş ve mide ağrısını beraberinde getirir her karesinde.

1. boşluk

boşluğa tutturulan iplik,
eksik zarafet.
tekmili birden, tedbir
son kertede, zayi.
tek bir örnek artık, avuca düşen:
bağlanmış hurufat…

Yetim kalan sözcükler ile nereye kadar daha gidilebilir ki… Müfteri olmuş bir ömür üzerine daha kaç kelam, yaralara merhem niyetine ecza kudretini kendinde bulabilir ki? Soruların gücünü anladık ve idrak ettik de daha ne kadar ezebilir ki emanet olanın ağırlığı o kadar üstümüzdeyken?

Üst üste yığılanın dayatması, beri taraftan akan haberlerin serancamı ile birlikte umudun önünü kapamakta kendilerine bir beis görmezken, Olan, insanların hayata karşı olan duruşlarındaki vakurun sendelenmesinde kendini göstermekte. Örselenen ahlak anlayışının “Mücadele” ile bilenmeyişinin hazin sonucu olarak karşımızda öylece duran, aslında ağır bir imtihanın geçmek bilmez saatleridir. Ağızdan çıkanların gönülden feragatine şapka çıkarmanın vakti,
Hâsılı
Ziyan olarak zeval kayıtlarında…

***