1.İyi niyet, sahibini cennete koyar.
2.İman iki bölümdür; yarısı sabır, yarısı şükürdür.
3.İslam artar, eksilmez.
4.İyiliklerin seni sevindirir, kötülüklerin de seni üzerse, sen mü'minsin.
5.Her iyilik bir sadakadır
6.İnsanlardan utanmayan Allah'tan utanmaz.
7.Bu ümmetten ilk önce kaldırılacak olan haya ve emanettir.
8.Yiyip şükreden, oruç tutup sabreden gibi sevap alır.
9.Benim bildiklerimi bilseydiniz az güler, çok ağlardınız.
10.Hikmetin başı Allah'a saygısızlık yapmaktan korkmaktır.

Küçük eller dua eder,
Günahsız di(l)ler.

O yumuşacık tenine baktıkça;
Ne zaman kirlendiğimi hatırlar mıyım?
İlk günah ne zaman?
İlk yanlış nerede?
Ne zaman “La” dedim ve nasıl İllallah ekledim.
Küçüğüm bilmemiz gereken ilk cümleydi: “LA İLAHE İLLALLAH”
sadece söylemeyi öğrettiler
İçini dolduracak kimse bulamadım
Ta ki 18 yaşıma kadar.
Bilmediğim bir iç sesi beni o özel camiye götürdü,
dostum o gün ki ağız tadım hala yok.
Sen sen ol Allah’ın evlerinde bu tadı ara
ve kalbte unutma en güzel evdir.

Geçim yükünün omuzlarını düşürdüğü adam ağır adımlarla evine doğru ilerlerken yağmur suyunun oluşturduğu küçük su birikintisine farkına varmadan bastığında ayağının altında ıslaklık hissetti. Kaç sene önce aldığını unuttuğu ayakkabıları görünüşte bu yılı da idare edecek vaziyetteydi. Soğuklar başladığında onları güzelce boyayıp sevinerek giymişti. Fakat şimdi bu ayakkabıyla kışı geçirme hayalleri suya düşmüştü. Son bir çare olarak ayakkabı tamircisine gidip bir çözüm arayacaktı. Bu olaydan sonra kafasına bir soru işareti takıldı ya eşi, kızı, oğlu aynı durumu yaşıyorsa! Bu yıl kimse ayakkabı talebinde bulunmamıştı. Eve gittiğimde tüm ailenin ayakkabılarını kontrol etmeliyim diye düşündü. Bu yıl biraz daha daralan geçimlerinin farkında olan ailesi ayakkabıları yıpranmış olsada ketum davranmış olabilirlerdi. Alın terinden, üretimden türlü yollarla çalınan geçimlik birilerine lüks yaşam ve rant olarak aktarılırken hangi sabrın kendisini tuttuğunu da tam anlayabilmiş değildi.

Sinemanın detaylarını bu siteden http://www.dinleneydenfilmi.com okuyabilirsiniz. Bu filime mutlaka gidilmeli dostlar. Sinemaya hiç uğramamış olanlar bile "İşte bizim sinemamız geliyor." diyerek gitmeli. Bu sinema yeni bir doğuşun ayak seslerini veriyor ve biz sıcağı sıcağına sinemayla ilgili kendi yorumumuza geçelim. Sinema tekniğinden anlamam; fakat iyi bir gözlemci ve yorumcuyum, eh hafiften de yazarız.

Yeni nesil ne der bilmem ama benim kuşağımın özlediği bir yapımla karşı karşıyayız. Yönetmenin ve görsel yönetmenin yabancı olması bizde konu çok ama çekecek adam yok dedirtecek cinsten. Mutfak aynı fakat yemek başka türlü çıkıyor bu da sanat işi diyelim geçelim mi? Demek ki elimizde ki senaryo fırsatlarını yabancılar değerlendirse Türk Sineması müthiş ivme kazanacak. Fransızlar olaya fransız kalmamış İran sinemasının o mistik havası koridorlarda dolaşıyor. Bizden de İran sinemasının güzide yönetmenleri; Kemal Tebrizi , Mecdi Mecidi gibi yönetmenler ne zaman ortaya çıkacak bakalım. Kemal Tebrizi'ye Konya'ya geldiğinde söylemiştim; "Bak soy isminden sana bir görev düşüyor, Şems-i Tebrizinin filmini çekmelisin." Konuyu dallandırmayalım, kendine güvenen yerli yönetmen de bu işi yapabilir ve bunun gibi binlerce senaryo gizli bu coğrafyada...

Bir günlük itikaf için Piri Paşa Medresesi’ndeyim. Yanımda rahat kıyafetlerim ve birde Kuran-ı Kerim’im var. Onları imam odasına bırakıp abdest tazelemeye çıkarken, modern görünümlü bir bey karşıma dikiliyor.

-Caminin imamı mısınız?
-Hayır.
-Caminin müezzini misiniz?
-Hayır.
-…
-Cami dostuyum.
-Camiye dost olan Allah’a da dost olur.
-İnşallah.

O'nu ilk caminin dışındaki son cemaat yerinde namaz kılarken gördüm. Dış görünümü kendine özeldi; başına doladığı örtüsü, şalvarı, yeleği ve ilk bakışta tüm dikkati toplayan sakalları...

Onu bir süre uzaktan izledim. Aradan uzun zaman geçti ve biz en azından merhabalaşmaya başladık. Belki de sohbetimizin kenarına gelip büzüşmeseydi hiç bir zaman merhabalaşamazdık. Zamanla haftalık muhabbetin müdavimi oldu, yinede birbirimize yakın değildik; çünkü hemen ortamdan kayboluyordu, sanki insanlardan kaçıyordu. Kendi dünyasında mutlu bir yaşam. İnsanın acımasız dilinin sokmasını istemediği özel bir yaşam. Belki de çoğu kişinin istediği ama farklı sebeplerle yaşayamadığı bir hayat tarzı.

1.Gün
Sabah 07:30'da İstanbul'a ayak bastım. Uyur uyanık gözüme takılan tarihi bir cami görüntüsü ile medeniyetin başkentine geldiğimi anladım.

Esenler otogarında orta bölmede yer alan mescidi kaldırmışlar. Önce bu duruma kızdım; fakat yeni yapılan tesisi görünce sinirlerim yatıştı. Kütüphanesi, kıraathanesi, çorbacısı tam bir külliye olmuş. 1 ytl'ye çorba olur mu? Olur.

Öğle namazını Sultanahmet camisinde kıldım.

Çöldeyim
yalnızım
küçüğüm

Baba Aziz tutar mı elimden
yürüyebilir miyiz, erenlerin sofrasına?

Kelimeler anlatır mı Aşk-ı Muhammedi.
Nabi yazdı, Medine Ezan diye dinledi.
Süleyman mevlidi gönüllere nakşetti.
Ben yazabilir miyim Ey Sevgili?

Gerçekte adımlayamadım bastığın yerleri.
Mekke, Medine olmadan açılır mı kalbim
İstanbul’da Eyüp, Üsküdar ayak izleri
Bursa, Konya, Kayseri hep sevgilinin şehirleri.

Beyaz melekler uçuyordu
Yüzüme kondular
Ruhuma dokundu
Eridim