Sana söyleyeceklerim b/aşkaydı Behram. Ağlayan bir Kudüs bıraktıktan sonra bileklerinin çilesine, Diyâr-ı Saadet’e gitme arzusuydu seninle yalınayak, yüreğimde nefes alan.
En had bilmez ağıtımla, konmayacaktım omuzlarına.

Gün batımında alnından öperek günahının eski teceddütle, derin ve sükûn...ama hiç söylenmemiş sözler üzerine yeminle...Bir tan vakti hicrete...İkindi güneşinde Nebevî’de, akşam Mekke’de. Ağlayarak Taif’te, kanayarak vakt-i Mirâc Kudüs’te. Çıkarıp lügâtimde saklı duran tüm sevdaları, keşfedilmemiş kelimelerin bulunamayan ağrısında. Annemin kanaviçe işli duası, babamın vakarıyla...

Ben sana teslimim demeden daha
Sen bana bendeki beni gösterdin
Gülşendi gözümde bu kurak vaha
Sözü lâl bırakan sanı gösterdin....

Bu gece yine hüznün nakşı vardı gözbebeklerinde, kayıp giden sehere..Yüzüne aşinâ olan akşam mavisine ve gözlerine çiğ düşüren yağmur damlalarının cama vuruşuna aldırmaksızın seyre daldı zühreyi.

Ayaklarını uzun zamandır ıslatan yorgunluğa inat uzanıp oturmamak için direniyor, aklının üzerinde hakimiyet kurmasını istediği bedeni camın yanındaki duvara yaslıyordu..Vücudunun tüm azaları her gece ayrılır da kendisinden başka ülkelerin başka şehirlerinde nefes alır; farklı iklimlerden seslenirlerdi düşlerine...Kavgadan henüz çıkmış, yorulmuş; fakat çaresizlik ve yenilgiyi hiç tatmamış bir tarihin en mağrur öyküleri okunurken yüzünde mırıldandı boşluğa;