Sevgili Sayha editörleri biri şiir, diğeri yazı olmak türünden iki güzel sunuyu ilgimize sunmakla şahsen bana hediye vermiş gibiler. Ben şair değilim; hele şiir hastası hiç değilim. Edebi ürünlere ilgimi uzun süre önce kestim. Örneğin artık roman okumam. Ama üslup ve kurgu delisiyimdir. Yorumumu ve söylemimi bir resme de dayandırabilirim, bir mısraya da bir şiire de. Bu meziyet mi bilmem; ama bir yaşamı şiirleştirmenin yetenek işi olduğunu bilirim. Sayın Hasan Erkan Karaman'ın bu şiiri son zamanlarda - açıkcası sevgili İsmail Kılıçarslan'ın "İduk Kut" şiirnden sonra - okuduğum en güzel şiirdi. Zat-i alilerine teşekkür ediyorum.

Şimdi sevgili Sayha okurları bir "delilik" yapalım ve bu şiiri söyleme kazandıralım.

Birincisi, kelime seçimi. Özellikle de "k"lı ve "a"lı sözcükler: "hak", "kapı", "kırmak", "kirlenmek", "ekmek", "kahkaha", "kocaman"; "ağaç", "ağlamak", "anne", "avaz".

İkincisi benzeşi: kapı-su. Hiç uyuşma özelliği olmayan iki sözcük. Nesnel konuları da öyle: biri katı madde, diğeri akıp giden maye, yani sıvı. Ama iki uyumsuz sözcüğü benzerin alanına getiren şey "suç". Suç hem maddi, hem de maddi olmayan bir şey. Çocuğun kapıyı kapatmama eylemi "suç". Ama çocuğun su gibi arı bir varlık olduğunu düşünürsek suç onu kirletmektedir. Ama "kapını kapatmayan çocuğun eylemi" masumanedir, tıpkı ekmek parçasının suya düşmesi gibi.

Üçüncü geçişler: ağaçtan düşen çocuk ile annesi ölen koca adam. Ağlama görünenle görünmeyenin arasında adeta bir sınır: kendi bedenini inciten çocuk ile kendi bedenini varlık alanına taşıyan annesi arasında bir sınır. Oysa ağlamak soyut bir eylem. Annenin ölümü gibi. Ama bu soyut eylem, soyut bir anlam yitiminde ortaya çıkma "fırsatı" bulamamaktadır. Tam aksine katı ve somut bir eylem olan ağaçtan düşmede kendisini belli etmektedir. Burada "ağlama" aynı zamanda insanın da sınırıdır. Kendi bendeni için ağlayan çocuk, koca adam olduğu halde "annesinin ölümüne ağlama fırsatı bulamayacak" kadar katı.

Dördüncü boyutlar: namaz ve gülmek. Bir çocuğun iki saflık göstergesi. Soyut ve somut arasında bir yolçu. Her iki dünyaya da çocuk. Ve her iki dünyaya da en çok yakışan. Ve her iki dünyada da yargılanmayacak olan. Müthiş bir yakalama.

Beşinci kendini ifşa etme: cesur biri, daha doğrusu şiirine güvenen biri bunu yapar ancak. Ben buyum diyor şair son mısralarında. Haklılık ölçüsünü kaçırmış, kahkahayla gülemeyen, avazı çıktığınca ağlayamayan ve cesaret göstermeyen. Tam tersi de olabilir: haktan çok korkan, kahkahayla gülmekten ar edinen, hıçkırıklarını içinde boğan ve her "kırma"nın cahil cesareti olduğunu kavrayan.

Altıncı kompozisyon. Hepimizin kullandığı sözcüklerden ve hepimizin yaşadığı olaylardan şiir diliyle yazılmış bir hikaye.

www.anlamak.com-da "şiir"i tartışırken bu şiiri örnek vermiştim. Ki şiiri kendi sloganı haline getirenler, şiirin ne olduğunu kavrasınlar diye. Umuyorum, Sayha'da benzeri örneklere sıkça rastlarız. Aksi halde sorun çıkartmakta üstüme yok, hatırlatayım :))

"Büyüdükçe küçülen dünya
Büyüdükçe küçülen hayaller"

Özlüyoruz topraktan pasta yapan ellerimizi, sabahtan akşama kadar yinelenen evcilik oyunlarını taki akşam ezanı okunana dek...özlüyoruz, özlüyoruz,özlüyoruz...

Hakkimizi kaybettik...cunku;cocuklugumuzu kaybettik.