'80'li yıllara ait, "İslamcı" genç kuşağın öyküsü'nü sevgili Mehmet Efe güzel anlatmıştı Mızraksız İlmihal’de ve bir eseri daha vardı: "Buradayız". Sonra Malatya'dan çıktım yola yollar yanıyor'u söyledi mi bilinmez ama soluğu taaa amerikalarda aldı. Bir amerikalı ile evlendiğini, keçi hikayesini ve O'na özel bir çok şeyi muhabbetlerimize katık ederdik. Delikanlıdır kendisi. Sesi soluğu yakın zamanlarda çıkmasa da iyi insandır.

Yerliler’le yatıp yerlilerle kalkardı. Adı “Yerliler” olan bir dergi çıkardı. Bir ara gerçek Hayat’ta “Yerliler” köşesinde yazdı. Nasibe bakınız ki rivayetler öyle söyler, biz yalancısıyız, bir yerli ile evleniverdi Amerika’da.

Çok zaman oldu sesi soluğu çıkmayalı. Nerdesin, hu deyü çığırışlarımız da bir faide sağlamıyor. Dinamit tesirli yazıların yazarı, arz üzerinde ve fakat sessizliğin bütün ihtişamını bürünmüş durumda.”Ben artık hiçbir şeyi anlamlandırmak istemiyorum. Benim bir anlamım olsun yeter” buyuruyordu Üstad.

Bir bilse nasıl anlamlar taşıyor bizim için.

Bir bilse nasıl özledik kendisini!..

Bir bilse…

Mızraksız'dan bir alıntı belki sebep olur, tanımayanlar Mehmet Efe ile hemhal olurlar:

"Evet senin için ağlarım Nurhan. Senin için dua ederim, ikimiz için. Bir kızın yüreği hangi dilden konuşur, bilmiyorum. Ama benimle konuşmaya çalış benimle. Bizleri farklı ve bir yaratan Allah, anlaşılır da kılacaktır elbette. Varlığmın her zerresiyle dinlerim seni, konuş ! Düşlerini anlat bana. Düşleri gördüren Allah. Hem biz konuşuruz zaten... Kelimesiz, harfsiz bir dilin aramıza çiçekler serpiştirdiğini duymuyor musun Nurhan?

Ben de dirsek çürüttüm, ben de yutkundum; ben çok yutkundum Nurhan, ama hiç yalan söylemedim. En azından son sekiz yıldır, polisler ve üzülmesinler diye aileme söylediklerim dışında hiç kimseye yalan söylemedim. Hele sana! Pırıltıları ruhuma yıldızlar serpiştiren gözlerine bakarak nasıl yalan söyleye bilirim ben?

Ben dağlarda büyüdüm, ağaç diplerinde düşündüm çocukken.Yuva yapan kuşlar gördüm Nurhan. Yapa bilirsin ki seni kadın olarak yaratmış Allah

Seni tarif edemiyorum Nurhan! Sen beni tarif ediyorsun... Belki de Kalu Bela'dan beri tanışıyoruz biz ruhlarımız tanışıyor...

Ben çiçekçi dükkanlarından çiçek alamam. Sana çocukluğumun geçtiği dağlardan toplamak isterim çiçekleri. Ama bunları söze dökemem, dökemem dökemedim, dökemiyorum... Ama inan bana sen; ana dilimde; Uğrunda Bağdat Halifesi ile tek başına savaşılan destandaki kadınsın...

Ama biz savaşmak zorundayız Nurhan! Yaratılışımız bize yüklediği anlamlardan biri bu! Kötülükle, yanlışlıkla, zulümle, insanlarla hakikatin arasına giren her şeyle savaşmak zorundayız. Hayatsa ölümle bitmiyor; biliyorsun

Korkma Nurhan! Çünkü Allah "korkmayın" diyor."inanıyorsanız üstünsünüz..."