Kutlu Doğum / Peki Bu Yazı (?) / İthaf Olabilir mi (?)

Yakarış...ruhumdaki bu durgunluk, varlığımın yokluğa yakarışıdır.
Hangi âleme sürüklendim ki, pürelem...ve her sahne ayn-ı elem...
...ve gönül; yalnız sükût izi.
...
İki kanat arasında, rotasız...hangi adımdır ki , beni benden uzaklaştırmasın.
İzdüşümü... nedir izdüşümü (?)
Rüyalar ve Sen...hangi izdüşümü (?)
Ayağım tökezledi; rüya...düştüğü yerde kaldı. her şey kıyamet misal kopsun; ama n’olur...
Bırak sûretin kalsın...son görüş; son sahne... belki bir izdüşümü (?)

...
Elllerimin tuttuğu hakikat...nedir gerçek (?)
Gözlerime düşen çizgiler mi, hayâle yaslanan omuzlar mı... peki ya Sen (?)
Rûhum uzakların peşinde, gönlüm mazi kapısını arayan zavallı...ya akıl (?)
Mazi uzak mı...uzak dedikleri mazi mi (?)
Bütün bu sorular bana mı... benden südur etmiş sorular mı...
...
Mahlukât, mevcudât...yaratılış ve bütün zerrât; ezel’den ebede her nokta...sevgi.
Bütün yol boyu sükût...sükût ile akıp giden ömür...
...ve bütün ömür içinde ben...sevgi.
Sevgi deyip rûhumu çözdüm; karış karış gönlümü seyr eyledim...sevgi.
Küllî varlığımla kıyam...yüzümün döndüğü yer; ve iftitah...hepsi.
Kalpte kayboluş...rükû’da buluş...ve işte yine kıyam...sevgi.
Sana dönesinceye kadar bilemedim...secde ve sonra...
Tahiyyat’ta buluş, salavât’a vuslat...vuslat ve aşk.
...
Sevgi nerede (?)
Aşk zuhûr ederse, sevgi’den bahisler açılır mı...söz olur mu.
Sen varken “ben” kimim. Var’lar Sende ise, bende var olan hiçlik.
Rabbin Seni beş vakit huzurda andırıyorsa...bunun aksi mümkün mü (?)
Sükût...diz boyu...sonsuz boyu...bütün kelâm sükûtta boğulur.
Yegâne konuşan Kelamullah’tır: “Habîbim!”
...
Ve buldum şimdi uzağı...rûhumdaki maziyi...Habîb.
Rûhum darağacından kurtuldu...gönlüm müebbed esaretten.
Hürriyet... nedir hürriyet (?)
Ben bu buluşu yıllar önce yapmış değil miydim (?)
Benim doğuşum zaten O’na değil miydi...
...
Rûhum hiçlik uçurumunda, secde secde eğilmekteyim.
Bu çırpınış, bu can havli...niçin ve neden (?)
Yine sükût....ve nokta nokta büzülmekteyim.
....
Elimde deste deste cevap...ve ben hâlâ muallakta.
Soru cevabı...cevaplar soruyu mu doğurur...
Sükût...kimine doğuş, kimine boğuluştur sükût.
Ben ne doğabildim ne de boğula...sükût’ta bile çırpınış.
...
Kutlu Doğumuna kadem basarken...bir iki idrâk nasip oldu bize.
Biz satırları şereflendirdik Sizi zikretmekle...bunda âcizim.
Dilerim biz bu hakikatleri satır aralarına serpiştirirken,
Mühr-ü aşk vurulur ruhumuza, ve gönül...aşknâmesini besteler bir ebed.
...
Üç idrâk...belki üç sır. Katlanmayı bekleyen basamaklar ve koca bir kapı.
Ben bu kapıyı dahi aralayamayan çocuk...ama meraklı:

I - ...sükût. her satır başına düşen koca bir derya; ama yalınız. Tek başına belki koca kainatı elpençe divan durdurabilir. Ama alem ötesine güç yetiremez...
...ve işte anahtar: sükût ve aşk...aşk-ı sükût.

II- ...varlığından sıyrılış; hiçlik...ama kuru bir hiçlik değil. ...ince bir çizgidir denge; onu kayıp ediş, hiçlikte çırpınıştır. Ötelerin kapısıdır hiçlik, doğru; fakat gelişi güzel hiçlik değil.
...ve işte çözümlenmesi gerekir ilâçlar: hiçlik ve varoluş... ama nasıl bir var..?
/ ben bile âcizim idrakten... /

III- ...koca bir buluş. Sevgi ve aşk; işte dengenin ötesi: Habîb!
Sükût’u bilmeseydik, içimize dönemezdik; aşk olmasaydı sükût’tan haz alan olur muydu (?)
Benliği bırakmasaydık “varlık iddiasından” kim caydırırdı bizi;
Ya hiçlikte bir var oluş bulamazsak, “ene”ye koşan yolları kim kapardı bize... (?)
...
Bütün bu yolları geçemeyen nasıl erer üçüncü kapıya;
Sükût bilmeyen nasıl konuşur Seninle, aşka niyet etmemiş nasıl sükût bilsin...
Hiçlik tatmamış olan nasıl tanır Seni, nasıl sever seni bütün varlığıyla...
Sevgi’den sıyrılamamış, her noktada sevgi gören aşkı nasıl bilsin;
Sevgi’de bîhûş olan, aşkı nasıl görür...maşûk’u, sevmesi gerekeni nasıl akleder.
...
İşte ey Habîb!.. Her kapı sana açılır; açılmak da zorundadır. Bu satırlar arasında kaybolmak varken, ben hâlâ “enaniyet” güden bîçare...
kıtmîriniz olma hayâlinde, nefsaniyet izleri taşıyan varlık iddiasında mahlûk...
...
Sükût’ta boğularak...bütün çağrış ve bağrışlar mühür; şu satırlara düşen lütfâ nokta...
...
Ben bir Hiç...ve Sen;
Ey bütün mevcudâtın, ister istemez aradığı, bulmak için çırpındığı sır;
Değeri bir türlü idrâk edilememiş sonsuz ve Lütf-û Kebîr...
...
Ve işte Kelâmullah: “Habîbim!”
...”Habîbullah”.