Bir yanım sağır, loş,karanlık...
Cevaplar atımın terkisinde yürüyorum
Yaralı bir serçe çağırdı dün akşam
Konduğum topraklarda acı ne de güzel taşınıyordu derken
Kaygılı bir yürekle
Utanarak
Korkuya yenik
Kanımı kemiren dost bir kahkaha gibi
Sırıtkan bir hüzünle
Yürüyorum.

Güllerin dilinde demirden sözcükler,dağıtılan geçmişlere dair. Unutulan baharlarda yeşermiş sevdaları sürüklüyor bu dalgın hüznüyle hayat.

Hüzün bağında,acıya kalbedilmiş gül yüzlü çocukların ağıtını yakan bir şair,hep aynı şaşkınlıkla ekliyor kelimelerini acıya...hayat yüzünü bir çapkın gülüşle gölgeliyor şairin,içli sesinde taşınan umutların kırılışına inat.

Kimliği silinmiş şiirler yakılıyor zamanın öğütülmüş kentlerinde. Dost bir yüzün delişmen ifadesinde yakaladığı umut,ölümü sarmalayan gülüşlerin aydınlığında sürüklüyor hayatı.

“Unutmamak ve unutturmamak adına..
Başını öne eğmiş,hayatına ket vurulmuş tüm yarım kalmışların anısına…”

Hayata rehin bırakılmış umutlar taşıyordu huysuz bir güne.

Sorulardan geliyordu;karanlık akşamların yorgun bedeninde açtığı derin yanık izlerinde bir içli şairi besleyerek.Kimsenin kendi sesini dinlemediği ağıda benzeyen zor bir hikayede figüranlık yaptığına içerleyen yüreğine,yurdunun gülzarında direnen soluk benizli çocukların inadını öğretiyordu bozgun sonraları.Direnmek oluyordu gece;inadına ayakta durmak bir soysuz fırtınada.

Ama ne zamana kadardı, bu kirli eşikte çizilmiş belirsizliğin öfkesinde hayat,ne kadardı yalnızlık?

“Yitirilen tüm babalara”

Babacığım;
Gözlerinde ölüm sessizliğini yakaladığım günden beri ,birşeyleri ötelediğimi fark etmemişim.Seni yüreğimde koca,yıkılmaz,yenilmez bir çınar gibi büyütmüşüm yıllar yılı. Şımarık bir çocukken birdenbire büyümenin şokunu yaşıyorum yokluğunla. Sen yoksun öyle mi?İşte bunu kabul edemiyorum bir türlü.Sen benim güvenli sığınağımdın,en kırılgan yerlerimi gizli bir şefkatle onaranım…

Gördüğüm senin cennetindi;
Sanki karanlıktı,kararlılıktı
Sondu,sonsuzdu
Bir yudum suydu
Kör kuyudan
Bildim denizin yandığını,yanıldığımı
Kandım
Âraftayım.

Büyük demir bir kapıdan geçiyordum,kocaman halkaları ve evdekilere mahremiyetin sınırlarını hatırlatan gürültülü tokmakları olan ve sanki dünyayı tam ortasından bölmeye ayarlı cüssesiyle yıllara meydan okuyan,ben hep buradaydım oysa başkaları geldiler ve gittiler edasıyla mağrur,kanatlarını nazlı bir salınışla hayata açarken bile temkinli, çocukluğumun o koca avlulu upuzun hanesinde aynı kalan…

İki tane nur devinir durur içimde
Biri kırar zincirlerini yokluğun,diğeri sarıp sarmalar acıları bile
Biri en derin kuyulara teşnedir,diğeri hayatı oyalar bir pencere önünde
Biri Babilin asma bahçelerinde salınır,diğeri kurar saatlerini her sabah aynı geceye