Semada uçup bir kelebek gibi sana doğru geldi Anneciğim.
Ne olursun ruhunu incitmeden melek kanatlarında al anneciğimi
Bu dünyada hiç gün yüzü görmedi anneciğim
Ne olursun gül yüzünü göster anneciğime

Bugün sihirli bir el gelecek de bütün isteklerimizi gerçekleştirecek sanmayın. Güneş de bugün farklı bir yerden doğacak sanmayın. Yine bildiğimiz bu aldatıcı ve yalan dünyadaki çılgınlıkları, beklentileri, istekleri, haksızlıkları, zulümleri düşünerek anlamlı bir hayat yürüyüşü gerçekleştirmek istiyor musunuz? O halde hayatın kaynağına doğru ilerlemelisiniz. Hayatın kaynağı her dönemde kitap olmuştur. Hayatı sulayan, onu yeşerten kitaptır. İnsanı ve hayatı sapkınlıklardan koruyup ona yeniden can veren yeniden yatağına döndüren de her zaman kitap olmuştur.

Tut ki yüreğin orta yerinde amansız bir yangın tutuşmuş.
Tut ki beyin kanalımda zamansız bir devrim nöbeti tutmuş.
Ne kutup soğukları, nede buz mağaraları dondurabilir
Hangi güç söndürebilir içimdeki devrim ateşini
Ne zaman seni düşünsem, görsem düşümde ne zaman
Sıcak bir duygu girip akar tüm damarlarımda

Zaten iyice eğrelti durduğum yerden doğrulup pencerenin kenarına iliştim. Hayalimde bir yabancı gibi durduğum şehre baktım. İçimde dikenli bir telle etrafı çevrilmiş tehlikeli bir bölge gibi duran yaralarım kanamaya başladı. Ama hiç acı duymuyordum. Hayat bir oyun mu? Ben bir oyuncu muyum yoksa diye, düşündüm? Ama içimde öyle sağlam bağlar var ki beni tüm benliğimle hayattan koparıp başka bir kimse de olmayan bir sevdanın toprağına bağlıyordu. Beni azgın suların sellerinden koruyan bir köprü gibiydi sevdam. İnsanlığın aşk tarihi kadar köklü, ruhlu, esaslı, esrarlı bir sevdaydı bu sevda.

Söyle ey sevgili
Şehrin yüreği var mı?
Aşk şehrin neresindedir?
Damarlarında dolaşan kandır mıdır?
Yoksa isyan mıdır?

Söyle organlarını hangi savaşta dağıtığını
Çığlığındaki okları göğe nasıl fırlattığını
Yüreğindeki arkaik sırları kim ifşa etti?
Hangi hüzün rüzgârı saçını dağıttı?
Açıl ey kalbim açıl, aşkın yerini göster bana.

(otistik bir çocuğun yalın düşleri)

Öyle acıyarak bakmayın gözlerime ne olur
Kalbimin dehlizlerinde kaybolup gider sesiniz
İki yıldız arasına yapılmış bir samanyolu gibi
Hangi bilim adamı araştıracak boşluktaki dünyamı
Öyle bakmayın gözlerime ne olur
Sığmıyor artık yüreğime bu çığlık
Düşüncelerimin her kelimesi yoğun hüzün
Şehrin sokakları götürüyor beni uçuruma.

Kuşlar uçmadı bugün
Bülbül söylemedi yanık türkülerini
Açmadı kapısını bana beyaz bulutlar
Huzuruna kimseyi almadı hasretin sultanı
Dökülmüş ağaçlarda yeşil duygular

Yanmak bana düşer sevda ateşinde,
Atılmak bana düşer dipsiz ölümsüzlük kuyularına,
Uçmak bana düşer engin aşk bulutlarına doğru,
Yanmak bana düşer aşk ateşinde
Giymek bana düşer ateşten bu gömleği
Savunmak bana düşer güllerin goncasını
Diken olmak bana düşer gül bahçesinde
Söylemek bana düşer bülbülün yanık türküsünü

Hece Dergisi -129, 2007 Eylül sayısında, daha önceleri Kırkikindi yazılarından tanıdığım Şair-Yazar Sayın Ali K. Metin’e ait ‘Pis Kan’ adlı şiiri okudunuz mu? Aynı zamanda Edebistan sitesinde de yayınlanan şiiri okuduğumda, doğrusu şiiri yazan kişinin ruh halini, öfkesini, isyanını okumuş oldum.

Pusatsız gözlerimizde kızgın bir demir
Çile örsünde inatla dövülmeyi bekler
Önümüzde çağın küf hatıratlı tablosu
Sehpasız ve çapasız günler düşlerim