Kanadı kırık kuş misali
Hesap sorar gibi avcıdan
Baktın hasretle ,görmeyeli
Tarumar bakışların acıdan

Çocuk haklıydı
Kapıyı kırarken
Kapı denen illet
Her gün kapatılmaz ki
Suçu buysa elbette haklı
Suya düşen bir parça ekmek
Suyu kirletmez ki

Kapıların arkasına sinlenip
Bir sigara içimi dinlenip
Tekrar peşine düşüyorum
Adına kafiyeler koşuyorum.

Bütün utançların bir hışımla durur yüzünde
Öylece yol alır
Binbir meşakkatli tövbelerde
Kırkından sonra

Kırkından sonra taş ve pamuk aynıdır
Yare ulaşır diye tutturduğun türküler
Yürek sızlatmaz olur
Delikanlılıkta bağrını verdiğin rüzgar
Hayallerini yıkar başına
Kırkından sonra

Eşkiyasıyım bu yorgun şehrin
Adım geçer sokaklarımda
Yüklenip yükünü ihtiyar dehrin
Taşırım tel tel şakaklarımda

Zemheri ayında sevdiğine bir can gitti
Kırk bohça içinde inci mercan gitti

Seher vakti nice zülfü perişan gitti
Gökyüzünden bir yıldız gibi nurefşan gitti

Yürek ülkemin şubat limanına
Yar elinde bir kırmızı gül girer

Nedensiz düştüğüm aşk meydanına
Bin cellada eş bir fettan el girer

Cellat affeder dayanıp yarin fermanına
Anlamsız gözlerime bir alevden mil girer

Son hep aynı, rüzgar, aynı rüzgar
Koparıp yaprak misali dalından
Uğruna geceler yaktığın sevdalından
Melul mahzun ayrılıp gitmek var.

Böyle başlamıştı mavi ve yeşilin duruşu gibi
Hayat dünyanın soğuk dehlizlerinde
Fenere inat hayatın çalkalanan denizlerinde
Dalgaların naif kayalıklarına vuruşu gibi

Bu kurşun bir vuruşta yıkkamazdı beni
Bu kor ateş harıyla yakamazdı beni
Yakıp kül eyleyen bakışın olmasaydı
Bu kurşun bir vuruşta yıkamazdı beni