Kayseri’deyim. Düpedüz bir Selçuklu şehrinde. Şehrin orta yerinde, meydanda kendi etrafımda dönüyorum. İşte Sahabiye Medresesi. Zarif kapısı ve çeşmesiyle Kayseri’yi koruyor. Diğer medreselerin aksine ne müzeleştirilmiş, ne de incik boncuk mekânı olmuş; içerideki herkes kitap okuyor. Dönüyorum. Hunat Külliyesi. Devasa bir mühür. Bir yanda medresesi, ortada camii, hemen yanında hamamı. Az daha dönüyorum.

Cesur Küçük, bizim mahallenin gümrük katibidir. Geleni, gideni, kalanı, göçeni… herkesi bilir, herkesi sever. Kalbinin uzanmadığı yer yok gibidir. Yürürken kitap okur, manavcılık yaparken kitap okur, çay demlerken kitap okur, aşık olurken kitap okur, toplara sert ve düzgün vururken kitap okur, kitap okurken kitap okur. Sürekli takip halindedir.

Kuralar çekildi, “Inter 5 atar, PSV’den 1 puan ancak alır, CSKA’yla 3'ncülük için çekişir” dediler.
Inter’i yendi, “Adamlar yedek kadroyla çıktı” dediler.
PSV’yi dize getirdi, “Kalesinde o kadar tehlike atlattı” dediler.
CSKA’ya kök söktürdü, “En zayıf halkaydı” dediler.
Sevilla’yı devirdi, “Carlos yok, deplasmanda en az 3 yer” dediler.
Torbadan Chelsea çıktı, “Tamam, bu kadarı da fazla” dediler.

“Henüz değil. Henüz değil. Şimdi olmaz. Daha zamanı gelmedi. Henüz değil.”

Bana verdiği numara için elim telefona gidip geliyordu kaç gündür. Bazen anlık bir kriz, bazen saatler süren bir titreşim. Her defasında da aynı ayaklanma beynimin içinde patlak veriyordu: “Üstesinden gelebilirsin! Hayır; an o ‘an’ değil!” Çünkü basit, anlaşılır bir talimattı: "Sadece en daraldığın anlarda..."

Ben sizin gibi değilim. Saçlarımı taramaya başlayalı fazla olmadı; mahallede gezmeye başlayalı da... O yüzden, Ümmühan Atak’ın nihai devrimine akıl erdiremeyişimi garipsememenizi istiyorum. 2003 yılının herhangi bir anında tanıştığım ve bence bu civarın gençlerine “bir şeyler” öğreten “o” dergiye, bildiklerim dışında hangi isim gelse hep aynı tepkiyi verecektim: “Bir saniye; siz de kimsiniz?”

Modeli: Galiba Fatih Mutlu
PIN kodu: Kesinlikle Kayseri

Üç ayı biraz geçti; doğduğum şehirden -doymak maksadıyla- uzaklaştım. Kayseri’yi bırakıp Ankara’ya geldim.

İlk başlarda çizgi film havasındaydı her şey. Önlenemez bir taşkınlıkla bağlandığım ‘o’ şehirdeydim ya, her şey rengarenk, her şey kıvamında, her şey yerli yerinde, her şey mümkün. Potansiyel bir devrimin ilk adımı olan kinetik devrimi gerçekleştirmiştim işte!

Can dostum Muhammed Ebu Treyke’ye…

En sonda söyleyeceğimi en başta söyleyeyim:
Şu andan itibaren ‘Gazze’ ile ‘mazlum’ kelimelerini yan yana kullanan bütün ehli kitapla ilişiğimi kesiyorum!
Şu andan itibaren Gazze için sadece ah vah eden Ümmet-i Muhammed üyeleriyle irtibatımı koparıyorum!

Şunu kabul edelim: Biz ‘bu iş’ten anlamamakta ısrar ediyoruz. Biz sanattan, felsefeden, edebiyattan hayır gelmeyeceğine inanan, iç politika kasırgasında komaya girmiş modern çağ kaçıklarıyız. Gazetelerimizin, iki kelimenin peşinde iki hafta gittiği bir dönemde “kültür sanat sayfaları”nı zorunlulukmuşçasına hazırlaması hiçbirimizin umurunda değil. Tüm istediğimiz birazcık daha komplo teorisi.

Peki bu vaziyete bakarak…
Ümitsiz miyiz?
Asla!

Belki hatırlanacaktır; Tarık Akat, Sarkozy’nin başa gelişinden hemen sonra Fransa’dan yükselen onurlu bir sesi burada duyurmaya çalışmıştı. Bu ses literatüre “Mağripli çocukların Paris’i yakması” diye geçen Ekim 2005 Fransa olaylarında da aynı kahpe tavra kafa tutan Lilian Thuram’a aitti. Onunla birlikte Thierry Henry ve Patrick Vieira da aynı isyanı aynı tondan dile getirmişti.

Bir dergi çıkardı, aklımızı başımızdan aldı.
Bir şiir ateşledi, feleğimiz şaştı.
Bir kitap hazırladı, külliyen afalladık.
Bir roman yazdı, tarih değişti.

Siper alın; bugün Murat Menteş'ten bahsedeceğiz!

***

Âkil bir Müslüman. Mütevazi bir edip. Sükseli bir anarşist.
Sık sık şair. Bol bol yazar.
Kelimeleri tek yumrukta nakavt eden fonetik boksör.
Zor zamanlarda konuşmasını bilen mütevekkil sihirbaz.