Siz yazar olmayı istiyorum diyen bir çocuk gördünüz mü? İlkokul sıralarında, hocası sorduğu zaman. Ben doktor olacağım diyen veya mühendis hatta ben baba olacağım diyenler gördüm ama yazar olacağım diyen bir çocuk tanımadım daha. Ta ki lise yıllarım gelip çatıncaya kadar. Derslerimde çok başarılıydım ama hayatın içinde konuşmadan sustuğum anlar oluyordu. Bir kelamda ben edeyim diye ne zaman kaldırsam parmağımı olmuyordu. Dilim damağım kuruyordu.

Küçük bir çocuğun hevesi ile düşmedim bu hikâyenin ardına, ben. Günlerce bekledim, içimdeki duyguların tam olarak olgunlaşması için ve gözlemledim çevremde olup bitenleri, hikâyemi süslemek, farklı duyguları yansıtabilmek için. Sekiz gecemi uykusuz geçirdikten sonra, beyaz bir kâğıdın saflığına sattım kalemimi ve ilk birkaç satırı yazdım. Bekledim. Tekrar okudum yazdıklarımı. Olgunlaşamadığımı anladım ve üzerini çizdim hepsinin. Bir sekiz geceye daha ihtiyacım olduğunu düşündüm, saatler iki çeyreği gösterirken, balkondaki kanepeye oturdum ışıkları kapadım ve gözlerimi yumdum.