Davayı açanlar, memleketi sarsmayı başardı ve kısmende olsa (Belkide istediklerinin hepsini elde etmişlerdir.) istediklerini aldılar. “Hımmm! sizi sizi, ipler bizim elimizde hareketlerinize dikkat edin.” dediler. Ve müminlerin yeni bir hareketlenme yaşamalarını dolaylı yoldan engellediler. Aslında kendi çıkarlarını koruyan bir ekibi yine halk kahramanı olmasını sağladılar ve yerel seçimler için bu aktöre yeni bir enerji depoladılar. Merak ediyorum bir daha ki genel seçimlere ne bulacaklar. Dava konusu olan konularda bir arpa boyu ilerleme var mı? Yok.

Hiç düşündünüz mü 24 saat mesai nasıl olur; yaşayan zaten bilir, diğerleri de biraz tefekkür etsin.

Yaşamı tatlandıracak bir başlangıç; sabah namazında müezzinlik yapan 14 yaşlarında genç ufkumu genişletti. Seher vaktini yaşamanın önemine her fırsat bulduğumda atıf yapıyorum; çünkü ben hayatın ancak bu vakitten hareketle yaşanılır kılınabileceğine inanıyorum. Hayatlarımızda bir devrim olacaksa bu günün ilk vaktidir. Tertemiz havaya temiz kalp ve kafa ile doğmak, bence insanı yenileyen en büyük iksir.

Karşımda Takkeli Dağ ve uzantıları, güneş doğmak üzere, hayatı özel bir sükunet kaplamış, tatlı bir serinlik ve sessizlik zamana hakim. Evin balkonundaki çiçeklerimin arasından kainatı seyrediyorum.

Sabah namazı cemaatinden dostum ile seher yürüyüşüne çıktık ve gündeme dair değerlendirmelerde bulunduk. Dostum iktidar mücadelesinden şikayetçi ve özelleştirilen mülklerden, yapancıya sınırsız satış yapılmasından, dokunulmazlıklardan ... Ayrıca ekliyor, israilde Filistin’i böyle aldı. Özelleştirme idaresinin sayfasına her gün girermiş; “Bakalım yine neyi satıyorlar.” dermiş. Şimdilerde Şeker fabrikaları gündemdeymiş , Recep Konuk tüm fabrikaların işletme hakkına talip olmuşta yüzüne bakmamışlar. Çumra şekerin durumu ortada, adam bu işi biliyor. (Ne yaptığı özel olarakta incelenmeli, şov ve iktidar hırsı var gibi.) Devlet adam, işletme çalıştırmayı beceremiyorsa bırakın işi bilen yapsın.

26/04 Cumartesi günü yollardaydık. Allah’ın izniyle iş vesilesi ile önce Aksaray’a, sonra Kırşehir’e gittik.
Aksaray’a varmadan coştum ve duygularımı otobüste diz üstü bilgisayara döktüm (1.Bölüm).

Hele o ruhlar kabristanına girişim, büyük ağaçlar içinde yürüyüşüm, Somuncu Babam’a yaklaştığım anda gönlüm tamamen şevke gelmişti.

Allah'ın izniyle önce Aksaray’a daha sonra nasipse ilk kez Kırşehir’e gideceğim. Ahilik konusundaki çalışmaların hızlanması yolumuzu bir gün Kırşehir’e ulaştıracaktı, bugüne nasipmiş. Ahi Evran benim için önemli bir model. Bu topraklarda esnaflık, mesleki rehberlik, çalışanlar adına bir şeyler söylenecekse o iyi tanınmalı. Ayrıca onun yolundan gidenler ve ondan önceki yürümüşler dikkate alınmalı ki bugüne has yeni bir model yoğurabilelim.

Aksaray’ın benim için anlamı büyük. Kenti anlamlı kılan nedir? Kişilere göre değişir; bana göre kentin geçmişi ve içinde bulundurduğu yer altı, yerüstü değerleri. ŞEYH HAMİDİ VELİ namı diyar Somuncu Baba Aksaray’ı benim için anlamlı kılıyor.

Bismillahirrahmanirrahim

2008 benim için özel bir yıl. Eğer bir sorun olmazsa, Rabbimin izniyle Veliaht Prensim geliyor, hem Hüseyin hem de Cemil. “Hüseyin” babam kadar dost canlısı ; “Cemil” üstad kadar hakikatin peşinde koşan biri olması için bu iki ismi kafa kağıdına yazdıracağız.. Ve annesi tanıdığım en iyi öğretmenlerden biri olduğu için ayrıca nasipli çocuk.

Adam alnından ter, elinden yağ damlar halde son duyduğu haberle taşınmaz hale gelen bedenini koltuğa bir çuval misali bıraktı. Bin bir hesap ile ona geçinmek için reva görülen 500 lirasını da artık almayacaktı. Birilerinin bir oturuşta ki sofra donatma parası bile olmayan rakamlar o adamın geçimliği idi. Yaşı 50 olmuştu; yarım yarım yatan sigortalar ve yeni alınan kararlarla mezarda emekliliği bekleyecek şansı bile kalmamıştı. İşten atılan 15 arkadaşını da düşündü; kimi evlenecekti, kiminin çocuğu olmak üzere idi, kiminin hayalleri vardı.

Merhaba Yaşama;

İnsan bazen bir kuş sesi ile girer cümleye, bazen de bir çiçek kokusu... Ve her zaman araya girer kara bir büyü, kelime yada hayatla insanın arasına. Karanlıktır bizi O’ndan koparan, yeryüzünden kurtulabilseydik görmez miydik ışığı? Düşüncelerimiz doğaya yakın olsa, hakikate yol alsa karanlık basabilir miydi yüreğimizi?

Hâlâ kara kalem mektuplaşanlara hediye edilmiştir

Uzun zaman oldu posta kutum yazılı mektup görmeyeli. Yazılı diyorum; çünkü mail kutumuza az çok mektuplar düşüyor. Değerli bir dostun kaleminden satırlar okumak gönlümüzü genişletti. Hasretine tam olarak teselli olmasada bir katre de olsa yüreğimizin acısını dindirdi. Önce Yüce Dost’a, sonra Habibine, Erenlere ve 21. yüzyılda dostluğun yaşanılır olduğunu hatırlatan yol arkadaşıma selam olsun.