Irmaklarca, Murat Soyak’ın ilk göz ağrısı. Yılların birikimlerini mısralara aktaran şair taşralı. Niğdeli. Niğde de doğup büyümüş. Marmara Üniversitesi Eğitim Fakültesi Türk Dili ve Edebiyat bölümü mezunu. Bir dönem “gül aydınlığı” adlı bir dergi çıkarmış.

beyazlara bürünen ayazın soğuğunda
yeniden hayat bulan kardelene
al rengini gark olduğu ayrılık acısından alan
gelinciğe
ve gül yüzlü yarin bir tutam zülfünden yansıyan
al rengine

Dağınık saçların bir gece mavisi
Solgun bakışla bir ışık huzmesi aklımı alan
Sancılar kıvranır bedenimde uykusuz gecelerin serencamında
Rüyalarımda

Güneşin ışıkları ile bir iki saatliğine uyku alemine çekilen Diyarbakırlı Teğmen Şevki, büründüğü yırtık battaniyenin altından hızla kalktı. Sanki bir şeyler sezmişti. Kısa zamanda toparlandı. Tıraşını oldu. Üstünü başını temizledi. Etrafa dikkatlice baktı. 57. taburun 4. takımına komuta ediyordu Teğmen Şevki. “Hava güzel” dedi kendi kendine.

Her gün bir ocak söndü, onlarca can
Kan ve barut kokusu sindi Basra’ya, Bağdat’a, Necef’e
Alevler yükseldi hanesinde mazlumun
Ahları duman oldu sardı
Kin oldu yağdı
Geçti üzerinden panzerler

Bir dirhem sevda uğruna
Nazenindi gül bahçesinde bülbül
Bir başkaydı seremoni bugün
Cevahir atlaslar serilmişti
Tüm sıtma nöbetine tutulan canlar
Nazenindi gül bahçesinde

İnsanlar gibi milletlerin hayatı da maddi unsurlardan çok inandıkları değerler manzumesi çerçevesinde gelişir, şekillenir, olgunlaşır. Başlangıçta yenileceğine inanan bir kişi veya ordu, daha savaşa girmeden mağlup olmuş sayılır. Bilginin temelinde de inanç vardır. Kristof Kolomb, denize açıldığı zaman Amerika’yı keşfedebileceğini bilmiyordu. Azimle devam ederek keşfe muvaffak oldu.

Başım ellerimin arasında
Düşüncelerim akşamdan kalma
Ufkunu yitirmiş bir güvercin
Durmadan kanat çırpar
Yol bulamıyor aydınlığa
Ve kafam karışık

Durgun bakışların hazan
Adımların yorgun
Gözlerin izbe köşeleri gibi

Basmakalıp duruşlar
ellerinde zaman köstebeği
Jurnallenir en mahrem bildiklerimiz

Yıllar önce bir arkadaşımın dizelerine takılmıştı kafam “neden biz öldürülüyoruz, neden hep biz” diye…Dünya coğrafyasındaki gelişmeleri gözlemlediğimizde bu sözün ne kadar tutarlı olduğunu görmek ve hak vermemek elden değil.

Dereler akmıyor, buğdaylar başak vermiyor. Çocuklar yalın ayak perişan aç ve susuz namerdin hedefinde. Bölgenin en kritik noktası tarihin gün açık kapandığı yer.tarih yazılmış destanları dilden dile dolaşmış… ama gelin görün ki bugün destanların esemesi yok. Zulmün acının doruğa çıktığı yer.
Her gün ajanslara kara haberler düşer. “ölenlerden kaçının çocuk olduğu” diye…