Sorulardan kaçmayan, hakkıyla düşünen ve çözüm üreten kişidir aydın. Vazifesi ağırdır. Doğru bildiği yolda düşmeden yürüyebilme, düşüncenin bütün renklerini tanıyabilme, çözüm üretebilme ve karanlıkları aydınlatabilme belirgin vasıflarıdır.

Aydın, gerçek aydın… İşte meselemiz. Son devir fikir tarihimizde hep çatışmaya şahid oluyoruz. Bu çatışma halk ile aydın arasında olmaktadır. Aydın ait olduğu yerde söyler, yazar ama sesi halk içinde yankılanmaz. Bir türlü halk ile istediği iletişimi kuramaz ve kendi köşesine çekilir. Yalnızdır. Fildişi kulesinde kendisiyle konuşan ‘aydın’ artık bir yabancıdır. Kolu kanadı kırık ve uzakta, umutsuz.

İnsan, umut ile yaşar. Yürümek, umut ile…“Beton duvarlar arasında bir çiçek açtı”. Karanlıklar dağılacak elbet. Kötü gidiş bir gün son bulacak. Fert fert varoluş sorgusu. Karşı duruş, bilenmiş bir bilinç ile…Yangınlardan, yıkımlardan geçip yeniden başlamak mümkün. Yaralarını sağaltan yiğitler yolda şimdi: “Sizin bahçenizde büyüyecek imanın güneş yüzlü çocuğu”.

bu rüzgâr, ağacı kıracak yine
emeğimi göğe savuran bu rüzgâr

çıkıp da gelmişim bir bilinmeze
dalım, yaprağım kaygılı

- İşte bahar, işte umudun çağlası !..

“Kışı güzel olan memleketin, baharı da güzel olur” derler. Bir hazırlık dönemi şart öyleyse. Toprağın beslenmesi gerek. Süzülüp gelen kar ve yağmur suları derinlerde damar damar…

Birazdan gün doğar. Kurt kuş uykuda şimdi. Aşağıda bağlar bahçeler ve derede suyun şırıltısı…Derenin iki yakasında yeni güne hazırlık var. Çiğ düşmüş çimenlere, yapraklara…

Güneş şimdi daha bir yakın…Yeryüzü ışıl ışıl gülümsüyor. Uyanış vaktidir. Toprak, bağrındaki tohumları yeni güne hazırlamanın telaşında. Birazdan bağ bahçe sahipleri gelir. Gün, gayret günüdür.

dağlar, keten çimen, gümüş pınar
kim anlatacak hikâyemizi
toprak ile söyleşi, uyanış vakti
şu yol murtaza’ya çıkar

“Ol demde sühan huzûra geldi
Kün emri gibi zuhûra geldi.”
Şeyh Galip

İletişim araçlarının hızla yaygınlaşıp geliştiği fakat gerçek bir iletişimin sağlanamadığı çağdayız. Söz yitimi evet, konuşup da bir türlü anlaşamadığımız. Sahih sözü bastırmak isteyenler hep oldu. İşte bu noktada edebiyatın, sanatın kuşatıcı gücü ile kapılar açılabilir. Hakikat ikliminden kaynağını alan söz(ler) bir vesile ile çıkar gelir aramıza. Yalçın kayaları yarıp da şırıl şırıl akan bir pınar misali.

masada kalan düğümlenmiş öykü
hep kırgın şarkılar, kırgın şarkılar
dışarıda ne var, kuşanıp çıktı
can sıkıntısını gezdiren adamlar

sözümüz var
aramızda gül alış verişi
iyiliği çoğaltabiliriz
ey her dem yüreğimi yoklayan
gecenin koynunda fecir vaktini gözleyen
günaydınım, gülaydınlığım, umudum
yine göster güneşi
hatırlat bize

gelen evrak, giden evrak arasında
kimsenin bakmadığı, garip
üstünde yılların yorgunluğu
kopmuş ince, siyah şerit

dosta veda eden kâtip
hüzün yüklü, ağır karar
ıssız bir odaya sürgün
olup bitene cümle tanık

Şiirin herkesçe kabul gören ortak bir tarifi yok. Şairler sayısınca şiir tarifi yapılabilir. Her tanımlama sınırlara işaret eder. Oysa şiir, sınırları aşar. Yine de şiirin ne olduğu, niçin yazıldığı hususundaki sorular cevap bekler. Özgürlük alanı olarak da algılanan şiire dair çeşitli tarifler yapılmıştır. Evet, her şiir tarifinde noksan bir yan vardır. Bunu dikkate alarak şiir üzerine söylenenleri okumalıyız.